خب بجای ناداشتنی میتونستم بنویسم نداشتنی

برگرد باران! برگرد به آسمان، برگرد تا دوباره این اسمان مثل قبل آبی شود. برگرد تا در رگهای خشکیده این دشت تشنه، آبی روان باشد. جنگل تیره دوباره سبز و من دوباره از شوق باریدن تو، زنده شوم.

کاش یکی ذهنمو در بیاره از تو کلم

به من اجازه بدید بگم من بقیه رو همراه با خودم تو کثافتِ غم غرق میکنم.

اینو توی مشهد خریدم. میتونم بگم اولین لباسی بود که با پول خودم خریده شد. باهاش رفتم پیش امام رضا، تسبیحم رو هم دیده. از اونور راهیان هم بود. نخل رو دیده. آقای غلامی رو هم. پیش حضرت معصومه هم اومده. یزد، آقای کاظمی نسب رو هم دیده. باهاش عید دیدنی‌هم رفتم. هم مراسم ختم رو دیده هم تولد رو. بهترین لباسمه. دوستش دارم.

رنگش قشنگه، اول منو یاد رنگ لباس سپاهیا انداخت، درست مثل اون. من رو یاد مشهد و تسبیحِ مشهدی میندازه، تسبیحی که پاره پاره شد. من رو یاد ژاکت خیلی تیره‌ی یکی میندازه. من رو حتی یاد اولین بار که داشتیم میرفتیم سمت مرز مهران میندازه.

رفتم عکسای بقیه رو دیدم از کیفاشون از خودم خندم گرفت🤣 جدی چرا کیف من اینطوریه وای 💆🏻‍♀

برو خدارو شکر کن با خودت کیف میبری، من یه کاغذ تا میکنم همراه یه مداد و پاک کن و یه خودکار، با دوتا کارت و گوشی🤣🤣🤣🤣.

بیشتر اوقاتم که کلید نمی‌برم الحمدالله

خیلی خوبه آدم جیب داشته باشه.

یا اگه بخوام خیلی شاهکار کنم، توت بگ ریحانه رو برمیدارم (کاش طرح نداشت) و بجای کاغذ دفترمو میذارم و بعضی اوقات حافظ/کتابی که دارم میخونم رو با خودم میبرم. حالمعالی.