اینو توی مشهد خریدم. میتونم بگم اولین لباسی بود که با پول خودم خریده شد. باهاش رفتم پیش امام رضا، تسبیحم رو هم دیده. از اونور راهیان هم بود. نخل رو دیده. آقای غلامی رو هم. پیش حضرت معصومه هم اومده. یزد، آقای کاظمی نسب رو هم دیده. باهاش عید دیدنی‌هم رفتم. هم مراسم ختم رو دیده هم تولد رو. بهترین لباسمه. دوستش دارم.

رنگش قشنگه، اول منو یاد رنگ لباس سپاهیا انداخت، درست مثل اون. من رو یاد مشهد و تسبیحِ مشهدی میندازه، تسبیحی که پاره پاره شد. من رو یاد ژاکت خیلی تیره‌ی یکی میندازه. من رو حتی یاد اولین بار که داشتیم میرفتیم سمت مرز مهران میندازه.

رفتم عکسای بقیه رو دیدم از کیفاشون از خودم خندم گرفت🤣 جدی چرا کیف من اینطوریه وای 💆🏻‍♀

برو خدارو شکر کن با خودت کیف میبری، من یه کاغذ تا میکنم همراه یه مداد و پاک کن و یه خودکار، با دوتا کارت و گوشی🤣🤣🤣🤣.

بیشتر اوقاتم که کلید نمی‌برم الحمدالله

خیلی خوبه آدم جیب داشته باشه.

یا اگه بخوام خیلی شاهکار کنم، توت بگ ریحانه رو برمیدارم (کاش طرح نداشت) و بجای کاغذ دفترمو میذارم و بعضی اوقات حافظ/کتابی که دارم میخونم رو با خودم میبرم. حالمعالی.

همیشه وسایلاش تو کیف منه.

شاهد از غیب رسید.

بارکش❌ خواهر بزرگتر که همیشه یه کیف همراه‌شه✅ (تروخدا باهام قهر نکن دارم شوخی میکنم)

آها، راستی بیشتر اوقات هم شکلات همراهمه یه بچه گودو گودو دیدم بهش بدم.