تو تنهایی، ولی تنهایی خود را نمی‌بینی

به قول هوش مصنوعی

قم حتی تو این ساعت‌هم گرمه

حالا که بر خلاف سرشت انسانی‌ام با تنهایی بسیار دوام آورده ام و خوب توانستم ادعای زنده بودن داشته باشم، به این فکر می‌کنم که نه! این درست نیست. این خلاف من است. چیزهایی در من دفن می‌شوند. خنده هایی دارند میمیرند و شادی هایی وداع می‌گویند. حالا، به شکلی غم‌انگیز، با غمگین بودنم کنار آمده‌ام ؛ دیگر شب ها و روزها تفاوت نمی‌کند. روز های خفه کننده تابستان یا شب های سرد زمستان! من در تمامیِ سال یخ زده ام. به راستی که چیستم و کیستم؟ و سر انجام این دار فانی چه خواهد شد؟ حالا که طاقتم طاق شده و صبر لبریز شده و دستم آنگونه که باید، به نوشتن نمی‌رود، منتظر شب خواهم ماند و تا صبح به عزای خود خواهم نشست. و صبح را طوری خواهم بود که انگار کسانی در انتظار من اند. -ف‌پ(‌ چه بسا تلخ، نوشتن نام به پای اثری به نام رنج) [۱۵تیر۱۴۰۵]

بعد از اون اتفاقه غیر قابل باوری که بعد از چهار ماه هم باور نکردم و نخواهم کرد واقعا چیزی نه شوکه میکنتم نه ناراحت انگار واقعا بی‌حس شدم نسبت به همچی .

خدا بهمون رحم کنه.

خدا لعنت کنه تمام کسانی رو که آرامش انسان هارو بهم میزنن (اول خودم لعنت میشم) ❤️

آرامش ایرانی رو خود ایرانی بهم میزنه و آرامش ایرانی رو خود ایرانی باز میگردونه. اینه ایران و ایرانی.

حاج آقا چه احساسی داری اینهمه آدم پشت سرت نمار میخونن بدون اینکه بشناسنت؟