نمیدونم واقعا شاید بهتره خفه شم

من اگه یه روز خودکشی کنم تقصیر هیچ کس نیست. بخاطر خودم خودکشی میکنم قطعا. بخاطر احساس گناهی که دارم، نه بخاطر رها شدن ازش، نه بخاطر تموم شدن این زندگی و اون احساس. چون میدونم تموم نمیشه. خودمو میکشم بخاطر خودم. چون خودم رو لایقش میدونم، خودم رو لایق جهنم میدونم. نمیخوام بخشیده بشم. من لایق بخشیده شدن نیستم، باید نابود شم. باید انقدر سختی بکشم، انقدر درد و رنج و عذاب و هر کوفت و زهرماری و بدبختی ای که وجود داره رو تحمل کنم تا شاید کمی از رفتارام جبران شه.

میدونم، میدونیم که منطقی نیست. میدونیم که من خودکشی نمیکنم. میدونیم که تموم نمیشه. اما دلیل نمیشه من راجع بهش صحبت نکنم.

ما همه آسیب دیده‌ایم

در پرستش این هنر🛐🛐🛐

یه من وجود داره که میخواد همه ی این برچسبا و کاردستیا و اون کوکیه رو درست کنه ولی گیر یه بدن و ذهن شدیدا خسته و بی‌خواب افتاده که صرفا بلده دلش تنگ بشه برای اون روزایی که اینکارا رو می‌کرد و کنارش درس هم میخون_

اینا عشق عرفانی و معنوی داشتن به هیچ جا نرسیدن دیگه از ما و دلبستگی های دنیاییمون چه انتظاریه

نتیجه گیری: عشق یارای مولانا واقعی نبوده

بذارید یکم زر بزنم بعد ریخانه بگه نو مور زر