_

خ

می‌نویسم چون دوست داشتنِ تو هنوز در من زنده است. و شاید این، تنها شکلِ باقی‌مانده‌ی حضورت باشد: اینکه هنوز کسی در این سوی جهان، در نیمه‌شب‌های طولانی، با چشم‌هایی خسته و قلبی پر از درد، برای رفیقی که سال‌هاست نیست، نامه می‌نویسد. برای تو. برای تمام نبودن‌هایم. برای تمام «کاش بودی» و «کاش بودم»هایی که هیچ‌وقت بر زبان نیامدند. برادر من، اگر مرگ میان ما دیواری کشیده است، امیدوارم روزی، هر جا که هستی، این دلتنگی درون کلمات، از آن عبور کند و به تو برسد. تا آن روز، من هنوز اینجا هستم. و تو هنوز نیستی. شاید تمام قصه‌ی ما همین باشد.

حقیقت، همان چیزی است که اکنون در تاریکیِ چشم‌های بی‌روح تو می‌بینم: هیچ.

بابام که براش سواله چرا بیشتر از شیش ساعت گوشی دستم بوده من درحال قانع کردن هوش مصنوعی که همچین عکسی بسازه:

@The_second_mistake به عنوان محافظ