تو را پیدا نخواهم کرد و من بی‌یار خواهم مرد.

ولی حرف زدن با آدمای دیگه راجع به دراما های خودت و قالب کردن بهشون به عنوان خاطرات دیگران برای مخفی موندن هویت خودت >>>>

نمی‌دانم تو را چه بنامم؛ کسی که می‌آید؟ کسی که می‌ماند؟ یا فقط دستی که درست در لحظه‌ای که دارم فرو می‌روم، آرام روی شانه‌ام می‌نشیند؟ مدت‌هاست خسته‌ام. نه از راه رفتن، نه از مسیر، از وانمود کردن به اینکه هنوز می‌دانم به کجا می‌روم. از وانمود کردن به اینکه هنوز می‌دانم مقصد کجاست. بعضی شب‌ها آن‌قدر ساکت می‌شوند که صدای شکستن خودم را می‌شنوم. و در همان شب‌هاست که آرزو می‌کنم کاش هنوز در کنار من بودی.

Stranger Things

عشششقققمممممم

صدبار دیدمش

=)

اونقدر منتظرم فردا شه که نقاشیم رو نشون ریحانه بدم انگار تو دوتا قاره جدا زندگی میکنیم.

من درحال ناخونک زدن به تمام سبک های نقاشی تا بتونم سبکم رو پیدا کنم:

خجالتم خوب چیزیه واقعا نمیدونم چرا امتحانش نمیکنم.