همین الان وسط فلسفه خوندن به این فکر کردم که تو هر چقدر محدوده زندگیت رو کوچکتر کنی، با آدمای کمتری ارتباط بگیری، جاهای کمتری بری، چیزهای کمتری ببینی، مشکلاتی که توی زندگیت پیش میان در اون دنیای کوچک و محدودی که برای خودت ساختی بزرگ‌ جلوه میکنن. اما اگر بیای بیرون، ارتباط بگیری، ببینی و بشنوی و تجربه کنی و دنیای خودت رو بزرگتر کنی، به اندازه یک شهر، یه کشور، یه سیاره، مشکلاتت در اون دنیای بزرگ کم اهمیت‌تر و کوچکتر میشن. خیلی مشکل هارو شاید اصلا متوجه نشی و مشکلاتی که به نظر بزرگ میان فقط بخش کوچکی از زندگیت رو تصرف میکنن نه همه‌اش رو. در نتیجه زندگی آسون‌تر میشه.

پس الان فکر میکنم که نه. توی غار موندن، محدود کردن آدم‌های زندگیت و محل های رفت و آمدت چیز خوبی نیست.‌ اگرچه خودم مدتی زیادی این تفکر رو داشتم و به نظر میاد زندگی اینطوری آرامش بیشتری داشته باشه اما برعکس. در این صورت با کوچکترین مشکل و طوفانی به هم میریزی. چون زندگیت انقدر محدود و کوچک شده که هر طوفانی تمامش رو دربرمیگیره.

منظورم اینه که نگاه کن. آسمون رو ببین. جنگل و آسمون و دریا و کوه هارو. چند میلیارد آدم رو ببین. چقدر تو و مشکلاتت کوچک هستید. از خونه برو بیرون. تا جایی که میتونی نگاه کن. واقعا اهمیتی نداره.

چرا ما ایرانیا اینجوری ایم تو برنامه سرآشپز شبکه ۳، رقبا دارن به رقیب خودشون راهنمایی آشپزی میدن. معرفت و‌ مرام ذاتا تو وجودمونه. مسابقه خارجی اگه بود همو می‌دریدن تو رقابت. ما ایرانیا چی ایم واقعا

وای دلم خییییلی برای حرف زدن باهاتون تنگ شده ولی هی کار پیش میاد و بعدش انرژیشو ندارم

پاییز همیشه حسش میاد. غروب ها ناشناس میذاشتم یادش بخیر

انقدر تنفر از شدت حماقت تو وجود یکسری‌ها ریشه دوونده که دیگه مغزشون توانایی تحلیلشو از دست داده و فقط پُخ تحویل میده. کسی که برای اعدام شدن یک مجرم و قاتل اعتراض می‌کنه، شریک جرمه و باید تو تیمارستان نگهداری شه

or maybe its better if just parents control their children😂