ورودی مغزمون در اصل باید یه دریچه‌ی کوچیک باشه تا هر چیزی وارد مغزمون نشه اما شبکه‌های اجتماعی اون دریچه‌های کوچولو رو تبدیل به ورودی‌های بزرگ بی‌در و چفت و بست کردن. هرچیزی وارد مغز میشه هیچ سانسور و آنالیزی نیست چون میزان دیتا زیاده، پردازش و توجه کمه مرور دانش قبلی، روزمره و خاطرات هم نداریم و در نتیجه ورودی‌ها مجدد آنالیز و تثبیت نمی‌شن. نتیجه در جسم ؟ حافظه بلند مدت آسیب دیده تمرکز نابود شده حافظه کوتاه مدت و ناپایدار ⚠️ نتیجه‌اش تو سبک زندگی: تو ۵۰ سالگی آلزایمر می‌گیریم خاطرات خوشی که مسئول ایجاد حس دوپامین و احساس رضایت از زندگیه رو فراموش می‌کنیم و در نتیجه‌اش احساس ناکامی و ناشکری در زندگی زیاد میشه. میزان ابتلا به افسردگی بالا میره درس و بحث و نکات علمی رو سریع فراموش می‌کنیم و نیاز داریم تا دقیقه ۹۹ کتاب رو مرور کنیم تا بتونیم از پس امتحان بربیایم چون همه چیز رو سریع فراموش می‌کنیم یادگیری در ما ضعیف‌تر میشه و کیفیت زندگی پایین میاد راه‌حل؟ 🖋️ نوشتن... وجه اشتراک تمام آدم‌های بزرگ از مسلمون تا کافر، یادداشت روزانه است 📱 خاطرات و رویدادهای مهم شخصی، اجتماعی و سیاسی رو برای خودتون تو دفترتون روایت کنید و حتما باید دفتر باشه نه نوت گوشی موبایل 🪞 تو جمع‌های دوستانه و فامیلی به سنت روایت خاطرات برگردید و دور هم خاطره بگید. اینطوری حافظه‌تون تکونی میخوره و یه تمرین مهم برای مغزه 🪭 موفق و مغز ورزیده باشید اگر این مطالب مفید بود ۵ صلوات از طرف امام شهید به امام زمان هدیه کنید. #تعمیق_فردی ‌‌ 🇮🇷 @motarasednevesht

مامانم اینو واسم فرستاده