فندقکا...

یه کوچولو دوباره روراست باشیم؟😭

دوستای مجازی‌تون نقشی توی زندگی شما ندارن. پس بجای غر زدن راجب زندگی‌ت پیش اونا، برو روی خودت کار کن. حال خودت رو خودت خوب کن. آدمای اضافی رو از توی مخاطبین‌ت پاک کن، حرف هات رو بنویس، به خانواده ات نزدیک تر شو، روی استعدادت کار کن. چون اون پسر/دختر دیگه از زندگی‌ت رفته، از اول هم قرار مبنی بر این بود که اون برای مدتی کنارت خواهد موند. گریه کردن و هر دقیقه ناله کردن از اون دوران هم بی فایده است. اشک های قشنگ‌ت هم حروم‌شون نکن دورت بگردم، به زودی فراموش میکنی همه‌ی‌ی‌ی‌ی‌ی اینارو و در آینده تنها حسرت اینکه چرا انقدر به چیز های بی ارزش اهمیت دادی و از خودت غافل شدی:))))☘

شما آدم غمگینی نیستید، یا افسرده. شما فقط توی محیط خوبی قرار نگرفتید. برای همین قضیه‌ی پیدا کردن پارتنر و دوست مجازی/ واقعی رو باید جدی گرفت. چون اون در هر صورت رفتارش رو به تو انتقال میده.

برمی‌گردیم سر بحث، مگه نه؟ به خودت برس، ازت خواهش میکنم. وقتی این کار رو بکنی احساس « من دیگه به کسی نیاز ندارم » رو از اعماق وجودت حس می‌کنی. " نه لیلی باور کن من نمیتونم!" , "من از اولش تنبل بودم " و بلاه بلاه بلاه. قربونت برم بهونه‌ی های کوچولو و شیرین‌ت رو تِرن آف کن برای یه مدت. اگر جواب نداد بیا بزن توی صورت من😭 ووووو خلاصه من حرف دلم رو زدم:)

تا این موقع ها هم بیدار نمونید، چشمای قشنگ‌تون گناه دارن🙏🏻