-

التماس‌دعا .

- #Mah

ولی از امسال به بعد یک مهر و مدرسه با سال های قبلی واسمون رنگ ُبوی دیگه‌ی داره .. !

-

- آن شب که تو رفتی ، به طلوعش نرسیدیم هنوز ..

التماس‌دعا ..

میدانست چه باید بکند . لحظه‌ی در سکوت قدم زد و گفت : تو دنبال چه میگردی ؟ دنبال خودم .. - سمفونی‌مردگان

-

خدا بخواد یکی عزیز کنه محبتش بدون دیدن و هیچ دلیلی تو دل آدما میزاره ..

این روز ها که میگذرند ، گاهی حس میکنم جاده کمی طولانی‌ تر و شیبش کمی تند تر شده است . انگار دنیا با همه شلوغی‌ هایش ، در لحظه‌ هایی که نفسم از حجمِ ناگفته‌ ها میگیرد‌ ، به سکوت دعوت میشود . اما در همین سکوت ، در همین لحظه‌ هایی که خستگی میخواهد پلک‌ های روحم را سنگین کند ، حقیقتی هست که نمیگذارد فرو بریزم . حضور خدا در این روزها ، نه شبیه یک دستور است و نه یک فاصله دور ؛ او شبیه همان همدمی است که حتی وقتی کلمه‌ای برای دعا ندارم ، صدای تپش‌ های قلبم را میفهمد . او درست همان‌ جایی است که من هستم ؛ میان تمام نگرانی‌ ها ، میان تمام پرسش‌ های چرا ؟ که بی‌ جواب مانده‌اند ، و میان تمام ترس‌ های کوچکی که سعی میکنم پنهان‌شان کنم . این روزها یاد گرفته‌ام که دست‌ های خدا را در دست‌ های آدم‌ هایی که مرا بی دریغ دوست دارند ، پیدا کنم . او در مهربانیِ نگاه یک دوست ، در نسیمی که پنجره را باز میکند ، و حتی در آرامشی که بعد از یک طوفان درونم مینشیند ، حضور دارد . وقتی فکر میکنم که او نزدیک‌ تر از رگ گردن است ، دیگر تنهایی معنایش را از دست میدهد . همان که وقتی دلم آشوب است ، بی‌ آنکه حرفی بزنم ، آرامم میکند . همان که میداند در پنهانِ وجودم چه میگذرد و با این حال ، مثل یک پناهگاهِ امن ، مرا در آغوش میگیرد . امروز ، شاید جاده هنوز هم همان‌قدر ناهموار باشد ، اما دیگر ترسناک نیست . چون میدانم یک همراهِ همیشگی ، کسی که از خودِ من به من مهربان‌ تر است ، پا‌ به‌ پای قدم‌ هایم راه می‌آید . و همین بس است برای اینکه دوباره لبخند بزنم و به فردا فکر کنم .. #خودنوشت

اون فقط ی ِعکس ِ، چرا گریه میکنی ؟ .