「یحیی」 #پارت‌هفت سمت موکبی که آن طرف طریق بود، قدم برداشتیم. نگاهی به موکب کردم. موکب قدیمی و خلوتی با دیوارهای ترک‌خورده بود. بوی نم وارد بینی‌ام شد. نفس عمیقی کشیدم. آرام سمت قفسه‌ای که مهرها به ردیف داخلش قرار داشتند، حرکت کردم. مهرای را برداشتم و نمازم را شروع کردم. وقتی نماز تمام شد، دستی به صورت خیسم کشیدم. نمی‌دانستم از فضای موکب است یا دل شکسته‌ام، فقط می‌دانستم این نمازم با بقیه فرق داشت. سرم را روی مهر گذاشتم. پیشانی‌ام به مهر که خورد، انگار صدای یحیی داخل گوشم‌ پیچید. -«مامان، این‌جوری باید بگی سبحان ربی الاعلی؟» یحیی از وقتی هفت‌سالش بود، با من نماز می‌خواند. وقتی هم که نمازش تمام می‌شد، محکم بغلم می‌کرد و از من بابت ‌این‌که نماز یادش دادم، تشکر می‌کرد. دلم می‌خواست یکی بیاد از خواب بلندم کند. یحیی را ببینم که دستش را روی دستم می‌گذارد و صدایم می‌زند، اما نبود. هیچ‌جا نبود. -«قبول باشه مامان» با صدای پریزاد به پشت برگشتم. پریزاد لب قرمزش را با زبانش تر کرد و بلافاصله گفت:«ببخشید، مریم خانم» لبخندی زدم و دست پریزاد را گرفتم. -‌«بریم؟» پریزاد آرام گفت:«باشه» از جایم بلند شدم و راه افتادم. پریزاد هم پشت سرم آمد. نگاهم به تابلوی سفیدی گره خورد. تصاویر در ذهنم زنده شدند. -‌«وقتی موسی مرد، من داغون شدم. موسی همیشه کنارم بود و اجازه نمی‌داد که احساس بدبختی و بی‌پولی کنم. حالا با مرگش مونده بودم که چه کار کنم؟ اصلا زندگی بدون اونم می‌شد؟ اون روزها کارم شده بود، گریه...تا این‌که یه روز به خودم اومدم، دیدم که یحیی دیر خونه میاد. خودم رو آماده کردم که حسابی تنبه‌ایش کنم. بچم وقتی اومد خونه جون حرف زدن نداشت. دلم نیومد که دعواش کنم. شب ازش پرسیدم که بعد از مدرسه کجا رفته بود؟ سرش رو زیر انداخت و شمرده گفت که سرکار میره...» گوشه‌های چادرم را محکم‌تر گرفتم و ادامه دادم:«توی میوه فروشی کار می‌کرد و با حقوقش مایحتاج خونه رو می‌خرید» سرم را پایین انداختم. قدم‌هایم سنگین شده بود. آهسته گفتم:«بعضی‌ها زود بزرگ میشن» ادامه دارد... ✍🏻: #زن 「@MAMOL_ir」

「یحیی」 #پارت‌هشت نسیمی گرم، گوشه چادرم را تکان داد. صدای پاهایی که به خاک می‌خوردند، آهنگی غم‌زده و بی‌کلام بود. نگاهی به اطراف انداختم. پیرمردی با پارچ پلاستیکی رنگ و روفته پر از دوغ ایستاده بود. نزدیکش شدم و دو تا لیوان گرفتم. جرعه‌ای نوشیدم. طعم ترشی خاص زیر زبانم رفت. لیوانی را به پریزاد دادم. کنار یکدیگر روی جدول نشستیم. چشمم را به زائران دوختم. پیرزنی با پای زخم، از کنارمان رد شد. چهره‌اش شبیه خاک باران‌‌زده خسته و ترک‌خورده، اما نورانی بود. نگاهی به پریزاد انداختم. در این مدت کم، حسابی به او وابسته شدم. انگار که سال‌هاست او را می‌شناسم. پریزاد شال نخی‌اش را جلوتر کشید. -«تو تا حالا چیز با ارزشی گم کردی؟» پریزاد خشکش زد. پاهایش را جابه‌جا کرد و نگاهش را از من دزدید. با صدایی گرفته ادامه دادم:«حالم همینه. انگار روحم، یه جایی لای جمعیت گم شده... هیچ‌کس‌ حالم رو نمی‌فهمه، هیچ‌کس اون بچه رو با اون صدای نازکش نمی‌شناسه...» دست‌هایم را مشت کردم. صدای نفس کشیدن پریزاد را می‌شنیدم. سبک و بریده بود. بغضم را فرو دادم. رو به پریزاد گفتم:«می‌دونی یه حسی بهم میگه که وقتی رسیدم پیداش می‌کنم» از گوشه چشم به پریزاد نگاه انداختم. داشت با گوشه شالش بازی می‌کرد. گوشش با من بود، اما ذهنش انگار جای دیگری بود. خم شدم و کفش‌ام را درست کردم. -«راستی شما گفتید هر سال اربعین میاید؟» لبخندی زدم و سرم را روی شانه پریزاد گذاشتم. گرما تنش به صورتم منتقل شد. -«هر سال! از وقتی که یحیی یک‌سالش شد. مسیر سختیه ولی شیرین مثل خرما، شاید هم توت... اذیت میشی، شاید هم وقتی رسیدی خونه بگی که هیچ‌جا خونه آدم نمیشه» چشم‌هایم را بستم و نفسم را محکم بیرون دادم. -«ولی یه چیزی با اولین سفر تغییر می‌کنه، از اون به بعد تا اسم امام حسین(ع) و کربلا میاد، دلت هری می‌ریزه. تمام خاطراتت زنده میشه. با خودت میگی یعنی میشه امسالم اربعین بیام؟» سرم را از روی شانه پریزاد برداشتم. نگاهی به گونه‌های خیس‌اش کردم و ادامه دادم:«‌این‌که میگن اونی که کربلا رفته بیشتر دلتنگه، راسته... منم باور نمی‌کردم تا این‌که اربعینش رو دیدم» دستی روی سر پریزاد کشیدم و او را به خودم نزدیک‌تر کردم. -«حالا نوبت توئه، پریزاد. تو هم یه چیزی توی دلت قایم کردی... بگو ببینم، چی تو رو تا اینجا کشونده؟» پریزاد پلک زد. گلویش بالا و پایین رفت. صدایش خیلی آرام بود، آن‌قدر که انگار داشت با خودش حرف می‌زد. -«من...» ادامه دارد... ✍🏻: #زن 「@MAMOL_ir」

「یحیی」 #پارت‌‌ن‍ُه بوسه‌ای به سرش زدم. -«من چی بگم. ما بچه یتیما چه خبر داریم جز بی‌پدری و مادری» بغضش ترکید. صدای گریه‌اش بلند شد. -«بهزیستی جای بدی نیست. قشنگ بهت رسیدگی می‌کنن، اما مگه جای مامان و بابات رو می‌گیرن؟ خبر امثال من فقط درده، می‌خندی و ته دلت یه ناراحتی هست. سعی می‌کنی بهش فکر نکنی. چشم‌هاتو ببندی، اما مگه میشه چشم دل رو بست؟» آرام خم شد و سرش را روی پاهایم گذاشت. زانوهایم کمی درد می‌کردند، اما اجازه دادم پریزاد راحت بخوابد. -«دلت می‌فهمه یه چیزی این وسطه کمه... می‌فهمه دستی نیست که موهات رو مثل مادر شونه کنه. پدری نیست که اولین مرد زندگیت بشه. اسمت رو صدا بزنه و قند توی دلت آب بشه» پریزاد دستی به گونه‌هایش کشید و ادامه داد:«از دار دنیای فقط یه خاله دارم. اونم خاله واقعی‌ام نیست. وقتی به سن قانونی رسیدم، اون بود که بهم جا داد. عاشقشم. می‌شینم و پا میشم براش دعا می‌کنم.» دستم را ناخودآگاه سمت پریزاد بردم و سرش را نوازش کردم. -«یه شب، یه آدم از خدا بی‌خبر برای دزدی میاد خونمون، من اون شب پیش یکی از دوستام بودم. خاله‌ام از خواب بلند میشه و دزد رو می‌بینه. اونم خاله رو هل میده. صبحش که خونه رفتم. خاله رو غرق خون توی راه‌پله دیدم. هول شده بودم و فقط جیغ می‌زدم. همسایه‌ها از صدای جیغ من ریختن توی خونه. زنگ زدن اورژانس...الان یک ماه که خاله‌ توی کماست.» پریزاد از روی پاهایم بلند شد و نگاهش را به چشم‌هایم دوخت. -«من مثل شما نیستم. منظورم این‌ که خیلی به فکر اربعین و زیارت نبودم، اما اومدم این‌جا تا از زنده‌کننده شفا خاله‌ام رو بگیرم» انگشتانم را دور دست پریزاد حلقه کردم. -«ان‌شاءالله یتیم امام حسین(ع) حاجتت رو میده» پریزاد دستی به گونه‌ خیس‌اش کشید. -«شما خیلی شبیه خاله‌ام هستی» لبخندی زدم و نگاهم را از پریزاد گرفتم که به مرد مقابلم خورد. چند لحظه‌ای مکث کردم. پلک زدم. با یادآوری مرد آن طرف خیابان، نفسم بند آمد. خواستم جیغ بزنم، اما صدایی از دهانم خارج نشد. دست پریزاد را گرفتم و از جایم پریدم. ادامه دارد... ✍🏻: #زن 「@MAMOL_ir」

「یحیی」 #پارت‌ده لبم را با زبانم تر کردم. نمی‌دانستم چشم‌هایم دارد اشتباه می‌بیند یا واقعاً خودش بود. شاید هم یک توهم بود، اما من آن چشم‌ها و ابروهای پرپشت را از صد فرسخی هم می‌شناختم. -«فرار کن» دست‌های پریزاد را محکم گرفتم و با تمام توانم شروع به دویدن کردم. صدای نفس‌های بریده‌اش داخل گوش‌هایم پیچید. نگاهی به اطراف انداختم. مردم، گروه به گروه حرکت می‌کردند. فریاد زدم:«فرار کنید؟» نگاه‌های خیره‌شان را حس کردم، اما بی‌توجه فقط دویدم. قلبم مثل قلب گنجشکی در دست‌های شکارچی، می‌زد. عرق سرد روی کمرم نشست. با دست دیگر هم چادرم را محکم گرفتم. پاهایم گزگز می‌کرد. نفسم بالا نمی‌آمد. سرفه‌ای کردم. به پشت برگشتم و به صورت کبود پریزاد خیره شدم. کسی پشت سرمان نبود. پریزاد شمرده گفت:«چی‌شد؟» دستم را روی سینه‌ام گذاشتم. سرفه‌ای بلند کردم. نفسم که بالا آمد. خم شدم و دست‌هایم را روی پهلوهایم گذاشتم. -«بعثی بود» پریزاد با چشم‌های گرد نگاهش را به صورتم دوخت. -«بعثی؟» سرم را بالا آوردم. -«تو متوجه نیستی. اینا نمی‌خوان مردم اربعین زیارت امام حسین(ع)بیان. خودشون رو شکل زوار کردن تا راه‌های مخفی رو پیدا کنن. هر زائری رو که ببینن می‌کشن» نفسم را محکم بیرون دادم و کمی مکث کردم. پریزاد هم‌چنان با چشم‌های گرد به من خیره شده بود. -«براشون کوچک و بزرگ، خودی و غریبه، مرد و زن، پیرزن و پیرمرد هم فرقی نداره.» خاطرات مثل فیلم در ذهنم خودنمایی کرد. -«اطلاعات زائرها رو به مأمورها میدن. همین هم که کارشون تموم شد، زائرها رو به گلوله می‌بندن» پریزاد نزدیکم شد. خواست بغلم کند، دستش را پس زدم. -«اون همون مرده که اون سری توی موکب دیدم. اون همه رو می‌کشه. به پیرزن بدبخت و نوه‌اش رحم نمی‌کنه، اون یحیی رو...» نگاهی به آسمان کردم. ستاره‌ها در آسمان خودنمایی می‌کردند. نبض سرم بدجوری می‌زد. بغض راه نفسم را بسته بود. دنیای دور سرم چرخید. دستم را روی گردنم گذاشتم. پاهایم سست شد. دیگر رمق ایستادن، نداشتم. نگاهی به پریزاد انداختم. لب‌های پریزاد تکان می‌خورد، اما من چیزی جز صدای سوتی متمدد نمی‌شنیدم. ناگهان چشم‌هایم سیاهی رفت و محکم روی زمین افتادم. ادامه دارد... ✍🏻: #زن 「@MAMOL_ir」

「یحیی」 #پارت‌یازده با برخورد نور مستقیم خورشید، چشم‌هایم را باز کردم. هنوز را محیط را تار می‌دیدم. چند‌ باری پلک زدم تا چشم‌هایم به محیط عادت کرد. با حس سوزش روی دستم، روی تخت نشسته‌ام. سرم‌ای به دست‌هایم وصل شده بود. نگاهی به اطراف انداختم. اتاق کوچکی با سرامیک‌های سفید دیدم. ناگهان همه چیز یادم آمد. با مصطفی به کربلا آمده بودم. نمی‌دانم عمود چند بودیم که صداهای برای من محو شدند. آدم‌ها مثل چرخ و فلک به دورم چرخیدند. چشم‌هایم را بسته‌ام و بعد از چند لحظه باز کردم. یادم آمد که به یاد قدیم‌ها افتادم. چهل و چهار سال پیش، وقتی داشتم مسیر نجف تا کربلا را قدم می‌زدم، ناگهان همه چیز تغییر کرد. صدای جیغ و گلوله از همه‌جا شنیده می‌شد. به پشت برگشتم. نگاهم گره خورد به مردی که مثل زوار لباس پوشیده بود، اما تفنگ داشت. یحیی آن موقع یازده سالش بود. بلافاصله دست یحیی را گرفتم و دویدم. او هم پشت سرمان می‌دوید. پشت درخت‌ها رفتم. وقتی به خودم آمدم، یحیی را ندیدم. یحیی خم شده بود تا پرچمی که اسم خدا رویش نوشته شده بود را بردارد. همان‌جا گلوله به سینه‌اش خورد. خواستم فریاد بزنم که دستی دهانم را گرفت. زن درشت هیکل با صورت آفتاب‌سوخته بود. زن، دستم را گرفت و مجبورم کرد همراهش بروم. با حس قلقلک روی پایم، افکارم را پس زدم. مصطفی بود که پایم را بوسیده بود. لبخندی زدم و دستی به موهای فرفری‌اش کشیدم. مصطفی سرش را بالا آورد و کنارم ایستاد. -«به‌هوش اومدی مریم جون؟» نگاهم را از مصطفی گرفتم و به در دوختم. پریزاد بود. آرام نزدیکم شد و روی صندلی کناریم نشست. -«نگفته بودی یه پسر دیگه‌ای داری خاله؟» لبخند پهنی زدم و گفتم:«پسرم نیست، تاج سرمه» پریزاد آمد چیزی بگوید که صدای تلفنش بلند شد. ببخشیدی گفت و از اتاق بیرون رفت. با رفتن پریزاد خاطرات برایم مرور شد. دو سال بعد از مرگ یحیی با پسرخاله‌ام ازدواج کردم. اوایلش مخالف بودم. پسرخاله‌‌ام آن موقع تازه زنش را از دست داده بود و با یک بچه پنج ماهه مانده بود. مصطفی باعث شد که به نادر جواب بله بدهم. با صدای پریزاد نگاهی به مقابلم کردم. پریزاد پاتند کرد و دستش را دور گردنم انداخت. «مژده بده مریم خانم» ـ«چی شده عزیز دلم...تو مثل دختر نداشتمی» پریزاد حلقه دستش را تنگ‌تر کرد و آهسته گفت:«مامان، دعات برآورده شد، خاله به هوش اومده» سرم را بالا آوردم. نگاهم به گنبد که از پنجره کوچک اتاق دیده می‌شد، دوخته شده. دستم را روی سینه‌ام گذاشتم. قطره اشکی از چشمم پایین آمد. -«السلام علیک یا اباعبدالله» پایان. ✍🏻: #زن 「@MAMOL_ir」

این‌جا می‌تونید بصورت ناشناس با ما صحبت کنید ✨ https://daigo.ir/secret/31606832161

بعنوان کامنت اول بسیار نور نوری بود:)✨✨✨

‌ خب امروز میخوام راجع به موضوع مهم و جذابی باهاتون صحبت کنم فرصتی که از ابتدای تشکیل کانال مأمول منتظرش بودیم و الان کم کم وقتشه🥹✨ ‌ 「@MAMOL_ir」 ‌

‌ سلام و نور و روشنایی:)✨ چون پیگیری‌هاتون رو در لینک ناشناس و پیوی دیدم زودتر خودمو رسوندم🤍 بریم سر صحبت‌هامون؟ ‌

از روز اولی که مأمول به وجود اومد دوست داشتیم تو چندتا حیطه خاص هنرمندا رو دور هم جمع کنیم و براتون کااااملا دلی تولید محتوا کنیم:) قدم اول نویسندگی بود چون نویسندگی و قلم، عمیق‌ترین هنره و نویسنده‌ها، پاک‌ترین قلب‌ها رو دارن پس دوست داشتم شروع کار تیم مأمول، با نویسنده‌های عزیزم باشه🫂 این روزها واقعا با عشق و دلی کنار هم کار کردیم، نوشتیم، نقد کردیم، دست هم‌و گرفتیم و واژه واژه نوشته‌هامون رو به چشم پاک شما رسوندیم:) با این امیدِ قلبی که هر سخن کَز دل بر آید لا جرم بر دل نشیند🩵 ‌

‌ می‌خواستم خبر خوب بدم ولی حرفام شبیه غزل خداحافظی شد! برگردیم سر توضیح فرصتی که قولش رو داده بودم این‌سری موقع خوندن کانال‌هایی که در تقدیمی شرکت کرده بودن، متوجه یه فصل مشترک بین بسیاری از ما شدم! "میل به ثبت کردن در قالب واژه‌ها" حالا یا خاطرات رو، یا احساسات رو، یا تخیلات رو، یا صحنه‌های ناب رو، و... و... و... ما با ذوق برای هم می‌نویسیم، و صدها نفر با ذوق نوشته‌های هم رو می‌خونیم. خیلی‌هامون فارغ از دیلی‌ها، کتاب‌های فراوونی می‌خونیم و تو دنیاشون غرق میشیم. فیلم‌ها و سریال‌هایی می‌بینیم که از خلاقیت نویسنده فیلمنامه‌شون دچار شعف میشیم! و خیلی‌هامون وقتی از استعداد یا علاقه‌مون میخوایم صحبت کنیم، میگیم: نویسندگی🫀✨️ ‌