_

سَگ‌به‌در‌گاهش‌نشست. جان‌سپردتا‌به‌خاک‌کوی‌او، جان‌بسپارد/۱۲۸

چو خدا بُوَد پناهت،چه خطر بُوَد ز راهت.

هر‌که‌عمامه‌بر‌سر‌گذاشت‌آیت‌الله‌اش‌مخوان آیت‌الله‌فقط‌در‌وصف‌سَگ‌های‌علیست . . .

میسوزم هر شبم به سزایِ شبِ فراق از سوز آه حزن هوایِ شبِ فراق مانند جغد نیمه‌ شبان آه می‌کشم با ناله خوانده‌ام چو دعایِ شبِ فراق گوش وصال کر شده از آه و ناله‌ها پر گشته گوش ما ز صدایِ شبِ فراق ای سرزمین خون به وصالت مرا رسان جان داده‌ایم بین جفایِ شبِ فراق جزئی ز ما شده غمِ هجرانِ کربلاء خواندم تمام عمر، برایِ شبِ فراق ای کربلاء برای دلم ره نشان بده پایان رسد چنانکه عزایِ شبِ فراق..🕯

کفاف‌مستی‌مرا‌نمیدهد‌انگور... کمی‌ز‌چای‌نجف‌با‌گلاب‌میخواهم.

امیرالمؤمنین‌علیه‌السلام: موفق ترین کارها ، کاری است که با رازداری کامل انجام شود .

گل پژمرده پژمردن ندارد ز پا افتاده پا خوردن ندارد مرا بگذار عمو برگرد خیمه تن پاشیده که بردن ندارد

_

می روی با فرق خونین پیش بازوی ڪبود شهر بی زهرا به مولا قابل ماندن نبود با وضو آمد به قصد لیله الفرقت، علی ابن‌ ملجم درشب احیاء چه قرآنی گشود

دَر‌پَردِه‌دِل‌فَقَط‌خیال‌تُو‌می‌رَقصَد..