eitaa logo
حضرت سخن
194 دنبال‌کننده
69 عکس
18 ویدیو
1 فایل
جهان که لطف ندارد بگو نجف چه خبر؟
مشاهده در ایتا
دانلود
به شخصی که در ستایش امام افراط کرد ، و آنچه در دل داشت نگفت ، فرمود : من کمتر از آنم که بر زبان آوردی و برتر از آنم که در دل داری. -حکمت۸۳،نهج‌البلاغه
پرسید یاعلی‌! خدا در کتاب زبور فرموده است: من چهار چیز را در چهار جا مخفی نموده‌ام! به من بگو آن چهار چیز کدامند؟! امیرالمومنین‌‌علی(علیه‌السلام) فرمود: ۱_خداوند اولیای خود را در میان شما بندگان پنهان نموده، بنابراین هیچ بنده ای از بندگان خدا را کوچک و حقیر نشمارید! ۲_خداوند خشنودی خود را در عبادت شما پنهان کرده است،بنابراین هیچ عبادتی را کوچک نشمارید و از آن صرف نظر نکنید شاید رضای خدا در همان باشد! ۳_خداوند خشم خود را در گناه شما پنهان نموده ،بنابراین هیچ معصیتی را کوچک نشمارید و آن را مرتکب نشوید شاید خشم خدا در همان باشد! ۴_خدا اجابت خود را در دعاهای شما پنهان کرده است، بنابراین هیچ دعایی را کوچک مشمارید شاید اجابت در همان باشد! خطبه‌سلونی
مردی خدمت امام‌صادق(ع) رسید و گفت: سلام بر تو ای امیر مومنان! امام روی پا ایستاد و فرمود: دست نگهدار! این نامی است که شایسته کسی جز علی‌بن‌ابی‌طالب‌(ع) نیست...؛ خداوند او را امیرالمومنین نامیده و کسی جز او به آن نامیده نشده است! بحار‌الانوار،ج۳۷،ص۳۳۱
گر نروی به سوی او راست بگو کجا روی؟ ‌ هر طرفی که بنگری ملک وی است و کوی او
امیرالمومنین(علیه‌السلام): هرگاه از خدای سبحان درخواستی داشتی؛ ابتدا بر پیامبراسلام(ص) درود بفرست، سپس حاجت خود را بخواه! زیرا خداوند بزرگوارتر از آن است؛ که از دو حاجتِ درخواست شده، یکی را برآورد و دیگری را قبول نکند نهج ‌البلاغه،حکمت۱۳۶
حق اگر به سود کسی اجرا شود ، ناگزیر به زیان او نیز روزی به کار رود ، و چون به زیان کسی اجرا شود ، روزی به سود او نیز جریان خواهد داشت. اگر بنا باشد حق به سود کسی اجرا شود و زیانی نداشته باشد ، این مخصوص خدای سبحان است نه دیگر آفریده ها . -فرازی‌از‌خطبه۲۱۶
در میان حقوق الهی ، بزرگترین حق ؛ حق رهبر بر مردم و حق مردم بر رهبر است. حق واجبی که خدای سبحان بر هر دو گروه لازم شمرد ، و آن را عامل پایداری پیوند ملت و رهبر و عزت دین قرار داد. -فرازی‌از‌خطبه۲۱۶
بسم‌الله
صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُونَ آنها کران، گنگها و کورانند؛ لذا (از راه خطا) بازنمی‌گردند! بقره/آیه ۱۸