eitaa logo
حضرت سخن
194 دنبال‌کننده
69 عکس
18 ویدیو
1 فایل
جهان که لطف ندارد بگو نجف چه خبر؟
مشاهده در ایتا
دانلود
بدترین آدم است؛ همانی که خود را بهترین میداند! علی‌علیه‌السلام غررالحکم،حدیث۵۷‌۰۱
اما پاك دامنى، روح انسان را محافظت مى كند؛ و آن را از پستى ها دور نگه‌ مى‌دارد. مولای‌متقیان‌علی‌علیه‌السلام غررالحکم،حدیث۱۹‌۸۹
شهید آوینی:«زمانه عجیبی است! برخی مردمان، امام گذشته را عاشقند، نه امام حاضر را... میدانید چرا؟! امام گذشته را هرگونه بخواهند تفسیر میکنند! اما امام حاضر را باید فرمان برند! و کوفیان، عاشورا را اینگونه رقم زدند»
بسم‌الله
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ ولی من امروز آنها را بخاطر صبر و استقامتشان پاداش دادم؛ آنها پیروز و رستگارند!» مؤمنون/آیه ۱۱
در حدیث است که جاثلیقی (یکی از علمای مسیحی) به حضرت علی (ع) فرمود: به من بگو چهره حق که قرآن می گوید به هر طرف رو کنید رو به خدایید و روی خدا با شماست، یعنی چه؟ حضرت علی (ع) دستور داد هیزم و آتش آوردند. هیزم را آتش زد، مشتعل شد و فضا را روشن کرد. آن گاه پرسید: چهره این آتش کدام طرف است؟ گفت: همه جا و همه طرف، چهره آن است، فرمود: این آتش با این کیفیت که دیدی مصنوعی و مخلوقی است از مخلوقات خدا و همه طرف روی اوست، تو می خواهی خداوند جهت معیّن داشته باشد؟ حق مجسم ،علی‌علیه‌السلام
مردم از كمى باران به حضرت على (ع ) شكايت كردند، و حضرت (از خدا) طلب باران كردو فورا باران نازل شد، به طورى كه از زيادى آن به او شكايت كردند، و باز دعا كردتا از ميزان باران كم شد. اثبات الهداة ، ج 4 ص 468
امام على عليه السلام: خَيرُ الضِّحكِ التَّبسُّمُ؛ بهترين خنده ، تبسّم است. غرر الحکم و درر الکلم، ح4964
همانا بخل و ترس و حرص غرایز گوناگونی هستند که ریشه آنها بدگمانی به خدای بزرگ است. -فرازی‌از‌نامه۵۳‌نهج‌البلاغه
چقدر فاصله بین دو عمل دور است ؛ عملی که لذتش می رود و کیفر آن می ماند ، و عملی که رنج آن می گذرد و پاداش آن ماندگار است! -حکمت۱۲۱،نهج‌البلاغه
وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ و کسی که امید دارم گناهم را در روز جزا ببخشد! شعراء/ آیه ۸۲
حضرت سخن : خدای من ! مرا این عزت بس که بنده ی تو باشم و این افتخار بس که تو پروردگار منی ، خدای من ! تو همان گونه ای که من دوست دارم پس مرا همان گونه قرار ده که تو دوست داری. بحارالانوار،مجلسی،ج۹۱،ص۹۲