آن کس که در عمل کوتاهی کند ،
دچار اندوه گردد ،
و آن را که از مال و جانش بهره ای
در راه خدا نباشد ،
خدا را به او نیازی نیست.
-حکمت۱۲۷،نهجالبلاغه
از بنده همان مقدار از نمازش پذیرفته میشود؛
که به خدا توجه کرده است...!
بحارالانوار،ج۸۱،ص۲۳۹