اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: خداوند متعال به حضرت داود عليه السلام وحى فرمود: اى داود! تو مى خواهى، من هم مى خواهم ، ولى جز آنچه من مى خواهم نمى شود. پس اگر تسليم آنچه من مى خواهم شوى، آنچه را هم تو مى خواهى عطايت مى كنم. امّا اگر تسليم آنچه من مى خواهم نشوى، در آنچه خودت مى خواهى تو را به رنج مى افكنم و جز آنچه من بخواهم نخواهد شد.

مولا علی علیه‌السلام: 🌀 كسى كه كردارش او را به جايى نرساند، افتخارات خاندانش او را به جايى نخواهد رسانيد.

کجا به گرمیِ آغوش حیدر است خورشید؟! بسم‌رب‌علی

مولا علی علیه‌السلام: اعمال، همه بر باد است، مگر آنچه از روى اخلاص باشد.🌿 غررالحکم حدیث ۱۴۰۰

پیامبررحمت‌صلی‌الله‌علیه‌و‌آله میفرمود: جبرییل نزد من آمد وگفت: یا محمد؛ خداوند به تو سلام می‌رساند و می‌فرماید: _نماز را واجب کردم، اما تکلیفش را از شخص معذور، دیوانه و طفل برداشتم. _ روزه را واجب کردم، اما آن را برای مسافر الزامی نکردم . حج را واجب کردم، اما آن را از بیمار نخواستم. زکات را واجب کردم، اما آن را از گردن نیازمند ساقط کردم. اما اما اما؛ دوستیِ علی‌بن‌ابیطالب‌علیه‌السلام را واجب کردم و محبتش را، بر تمام اهل آسمان و زمین الزام نمودم، بدون آنکه رخصتی در آن باشد. علی‌ولی‌الله | بحارالانوار.ج۴۰.ص۴۶

📜 وَ قَالَ علی (علیه‌السلام): مَنْ أَصْلَحَ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ اللَّهِ أَصْلَحَ اللَّهُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ، وَمَنْ أَصْلَحَ أَمْرَ آخِرَتِهِ أَصْلَحَ اللَّهُ لَهُ أَمْرَ دُنْيَاهُ، وَمَنْ كَانَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ وَاعِظٌ كَانَ عَلَيْهِ مِنَ اللَّهِ حَافِظٌ. 🔻 امام علی (علیه‌السلام) فرمود: هرکس رابطه‌ی خود را با خدا اصلاح کند، خداوند رابطه‌ی او را با مردم اصلاح خواهد کرد. هرکس به فکر آخرتش باشد، خداوند دنیایش را سامان می‌دهد. و هرکس درون خودش پنددهنده‌ای داشته باشد، خدا نگهبان او خواهد بود. 🔍 یعنی: اصلاح درون و رابطه با خدا، کلید آرامش در جامعه و زندگی دنیاست. 🔸 کسی که وجدان بیدار و تذکر درونی دارد، نیاز به مراقب بیرونی نخواهد داشت. ✅ حکمت ۸۰ نهج‌البلاغه

کسی که کُشته نشود، بالاخره خواهد مُرد! _مولای‌متقیان‌علی‌علیه‌السلام سفینه‌البحار،‌ج٢،ص۵۵۳

خدایا؛ تا ما را نکُشته‌ای از این دنیا نبر...

و اگر صبر نجاتت ندهد، بیتابی هلاکت می‌کند! _ علی‌‌بن‌ابی‌طالب‌علیه‌السلام نهج‌البلاغه،حکمت۱۸۹

إمام عليّ(ع) : دوستت را چندان به اندازه دوست بدار که بسا روزى دشمنت شود، و دشمنت را چنان به قاعده دشمن دار که بسا روزى دوستت شود. نهج البلاغة: الحکمة ۲۶۸، دانش نامه اميرالمومنين(ع)، ج‌۴، ص: ۳۷۸.