آخر روایت، قنبر میگه حسرت خوردم که کاش منم یتیم بودم و علی باهام اینطور مثل بچه ی خودش برخورد میکرد

—

یا توی یه داستان دیگه میگن امیرالمومنین از خونه ای صدای گریه ی بچه میشنوه و از علتش جویا میشه

به امیرالمومنین میگن بچه پدر نداره و دوستاش مسخره میکنن و میگن تو پدر نداری

امیرالمومنین به بچه میگه تو بهشون بگو "پدر من علیه"

بچه گریه ش بند نمیاد و میگه دوستام اسب چوبی دارن و باهاش بازی میکنن امیرالمومنین برای آروم کردن بچه باهاش بازی میکنن ولی بچه همچنان گریه میکنه

بچه میگه من یه اسب میخوام که پشتش سوار بشم و حرکت کنه

امیرالمومنین بچه رو روی پشت خودشون سوار میکنن و انقد سرگرمش میکنن که بچه از خستگی و گریه روی دوش امیرالمومنین خوابش میبره

و امیرالمومنین بچه رو توی رخت خواب میذاره و از خونه خارج میشه

—

‌

‌