هزارمرتبه از ریشه، ریشهکن شدهام...
اگر که خم نشدم، چون تو استخوانِ منی!=)
و بیش از هر کلمه ای،باید از همیشه ها
و هرگز ها و هیچوقت ها و هیچکجا هاپرهیز کرد.
ازین"همیشه با تو میمانم"ها و "هرگز ترکت نمیکنم"ها،که "ه" آغازشان با دو چشم حیران و متعجب،به آدم هایی مینگرد که مقید به زمان و مکان اند،اما فراتر از زمان و مکان وعده میدهند
و باور و اعتماد رو به مسخره میگیرند.
گاهی از خودمان میپرسیم:
از کی کلمات اینقدر خالی از معنا شدند؟
از کی شروع کردیم به سخن گفتن با زبانی که میدانستیم،اما نمیفهمیدیم ؟
داشتیم از چی حرف میزدیم که اینطور شد؟
از تعهد؟از مسئولیت؟از بردباری؟از مشقت؟از خستگی؟از آرزو؟از خرد؟از عشق؟از زندگی؟
هرچه بود،کلمات بر ما پیشی گرفتند.
مهارشان نکردیم؛یا نخواستیم که بکنیم.
آن ها راندند و ما را از پی خود کشاندند:
آزرده و خراشیده و زخمی.
صورتشان زیبا بود و سیرتشان ترسناک.
شنیدیم و باور کردیم و باورمان را باختیم
وقتی فهمیدیم فریب خورده ایم:
نه فریب گویندهشان را،نه؛که فریبِ خودِ کلمات را.
گویندگان راستگو بودند،اما واژگانی نمی یافتند که صادق باشند. تازه فهمیدیم که روباه راست گفته است:کلمات سر چشمه سوءتفاهم هستند.نبودند،شدند.
#دالدوستداشتن