وقتی آدم به این فکر کنه که هیچ حقی توی این دنیا نداره؛ یکم منیّتش میاد پایین. داشتم صحبت استاد پناهیان و گوش می‌دادم که مکرر می‌گفت: ‹یکی از شروطِ این‌که حالمون خوب بشه اینه حب دنیارو از دلمون بیرون کنیم.› بدونیم که این دنیا محلی نیست که بخوایم بخاطرش بجنگیم، تو سر و مغزمون بزنیم و خودمونو خفه کنیم. آدمی که خودشو صاحب حق میدونه تو این دنیا، نمیتونه حالش خوب باشه. این یه نکتس و اینکه این دنیا اصلا محل خوشی نیست هم یه نکته‌ی دیگس که میشه کلی راجبش حرف زد ..

بچه ها ته ته ته حرفم فقط همینه؛ الکی فکر نکنید که این دنیا قراره خیلی بمونید. بخاطر این دوسه روزی که اینجایید بر ندارید زندگی جاودانه‌ی خودتونو نابود کنید با گناه :))) شهید بلباسی یه جمله دارن که روی سنگ مزارشون هم حک شده: دنیا محل گذر است؛ ابد در پیش دارید🫀:). یادتون نره اینو .. و در نهایت اینکه:

ما ″هیچ″ حقی در دنیا نداریم. ما ″هیچ″ حقی در دنیا نداریم. ما ″هیچ″ حقی در دنیا نداریم. ما ″هیچ″ حقی در دنیا نداریم. ما ″هیچ″ حقی در دنیا نداریم. ما ″هیچ″ حقی در دنیا نداریم.

علی مدد!

اهل دل؛ #شعر؟

نروید آی! به چشمان شما محتاجم تک و تنها نگذارید مرا محتاجم

اگر از چشم شما دور شوم می‌میرم مثل هر آدم خاکی، به هوا محتاجم

دل به دریا نزنید این همه، یادم بدهید به فراگیری قانونِ شنا محتاجم

عابرانی که گذشتید ز غم، مرحمتی به منِ عاجز مسکین که به پا محتاجم

دل حیران من؛ انبوه خدایان زمین چند روزی‌ست به یک قبله نما محتاجم

قصه ها یکسره تکراری و مانند همند من به لالایی زیبایِ شما محتاجم