چون لاله ندارم به دل سوخته دودی عمری‌ست که از آتش یاقوت کبابم

بی‌سوختن از شمع دماغی نتوان یافت بر مشق گدازست برات می نابم

چون سبزه ز پامال حوادث نی‌ام ایمن هر چند ز سر تا به قدم یک مژه خوابم

معنی نتوان درگره لفظ نهفتن بی‌پردگی هست در آغوش نقابم

بر آب و گلم نقش تعلق نتوان بست زین آینه پاک است چو تمثال حسابم

کم‌ظرفی‌ام از غفلت خویش است وگرنه دریاست می ریخته از جام حبابم

واداشت ز فکر عدمم شبههٔ هستی آه از غم آن‌ کار که ننمود صوابم

پیمانهٔ عجزم من موهوم بضاعت چندان که به قاصد نتوان داد جوابم

بیدل نه همین وحشتم از قامت پیری‌ست هر حلقه‌ که آید به نظر پا به رکابم

•بیدل دهلوی

چه بی رحم اند آن هایی که با نادیده گرفتن انسان ها، می‌خواهند آنان را ادب کنند. یک درخت اگر نادیده گرفته شود، در نهایت خشک می‌شود؛ انسان که جای خود دارد :) زنده نگه داشتن امید در انسان ها؛ بزرگ ترین انسانیت است. - بهار نویستون -