بعضی روزها حال آدم یه حالت خاصه، نه غمه نه خوشحالی، یه جور بین این دوتاست. انگار دلت میخواد آروم باشی، بدون توضیح دادن، بدون شلوغی. همهچی سر جاشه، زندگی جریان داره، اما یه مکثه کوچیک توی دلت هست که فقط با سکوت و نفس عمیق پر میشه. یه حال ساده که خیلی هم واقعیه.
آدم گاهی لازم نیست قویتر بشه، لازم نیست بهتر از دیروز باشه. همین که ادامه بده با همین حال و همین دل خودش کافیه.
یه وقتایی آدم دلش میخواد هیچجا نره، نه به خاطر خستگی، بیشتر برای اینکه با خودش بمونه. همهچی بیرون سر جاشه ولی این موندن کوتاه با خودت، یه جور نفس تازه کردنه که فقط خودت میفهمیش.