سپید و صورتی و سرخ، جامه‌یِ نو پوشیده‌اند شکوفه‌هایِ خندان، رازِ عشق را فهمیده‌اند

بویِ خوشِ شکوفه، در بادِ سحرگاهی می‌رقصد بر لبِ جوی، گویی پری از راهی

گاهی لازم نیست دنبال اتفاقی بزرگ یا منظره‌ای خارق‌العاده بگردیم تا زیبایی را ببینیم. دنیا پر از لحظه‌های کوچکی‌ست که آرام و بی‌صدا از کنارمان عبور می‌کنند؛ در چینِ نور روی دیوار عصرگاهی، در صدای قدم‌هایی که از دور می‌آیند، یا در لبخندی که بی‌دلیل روی لب کسی می‌نشیند. زیبایی همیشه در چیزهای مهم و چشمگیر پنهان نشده است. گاهی در ساده‌ترین، بی‌اهمیت‌ترین چیزها زندگی می‌کند؛ در فنجانی چای که هنوز بخار می‌کند، در برگ خشکی که زیر پا می‌شکند. شاید هنرِ زندگی همین باشد: این‌که یاد بگیریم آهسته‌تر نگاه کنیم، کمتر عبور کنیم و بیشتر ببینیم. آن‌وقت می‌فهمیم دنیا، حتی در معمولی‌ترین روزهایش هم، دلیلی برای دوست‌داشتن دارد.

— 🌿🐎

Some frames are too unlikely to be real.🌞🌨