وقتی تو لحظات گنگ و غم‌زده‌ام به حافظ و عراقی پناه میارم انگار بدو بدو میان تو اتاق، حافظ در رو میبنده و عراقی دستم رو میگیره از تخت بلندم میکنه، اشکام رو پاک می‌کنه، حافظ دیوان رو باز می‌کنه و میخونه: "دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد، نیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد" عراقی هم به پشتم بزنه و بگه آروم باش تموم میشه میگذره، میگذره.

کاش این شکلی و انقدر دیر نمی‌فهمیدم، انگار که کل امیدم ناامید شد.

ناامیدکننده‌ترین شب زندگیم بخیر.

‌

پرامید و پرانگیزه(بخونید سرماخوردگی ناشی از گریه و کولر) صبحتون بخیر، چون غیر از این‌ از من انتظار نمیره دوستان.💘

بسه دیگه پیش به سوی حمومخونه

بچها اومدم بهتون یه خبری بدم

الان من به تنها چیزی که فکر میکنم اینه که الان اون دنیا چیکار می‌کنه