نداد اگر «مَلَكُ الْمُؤت» فرصتی ما را محرمش به نیابت ز ما نفس بکشید مهموم همدانی

وسط هفته بود ؛ گلزار نسبتا خلوت و آروم بود . دلم گرفته بود راهی گلزار شدم . همینطور که داشتم قطعه هارو زیارت میکردم رفتم سمت قطعه های قدیمی تر ؛ همونجایی که خاک گرفته ؛ همونجایی که خیلی وقته کسی ازش حتی رد نشده . مشغول بودم به فاتحه خوندن و دعا کردن که دیدم از اون یکی ردیف صدای یه خانومی داره میاد . واضح نبود و فقط فهمیدم که دارن گریه میکنن . کنجکاو شدم و رفتم سمت ردیف دیدم که یه خانم مسن رو گرفتن و دارن اشک میریزن . خاستم برم مزاحم خلوتشون نشم که متوجهم شد و ازم دعوت کرد سر خاک تک پسرش بشینم ‌ شروع کرد برام از خوبیای پسرش ، شیرینیاش ، بازی کردناش تو بچگی و اینکه چه خواب هایی براش دیده بود تعریف کردن ... تهش گفتم حاج خانم الان حال دلتون چطوره ؟ گفت من با خدا معامله کردم و پسرمو تو راه حق به خودش برگردوندم ، وقتی ام که شهید شد هیچ ناراحت نشدم . چون با خدا معامله کردم . با خدا با خدا با خدا آه خدا ما هیچی نداریم که باهات معامله کنیم به جز خودمون و . این کم مارو بپذیر به حق شهداء . . ع .

-

خدایی یا بشر حیدر؟! نه آنی تو نه اینی تو.

؛

آن کس که تورا شناخت ، جان را چه کند؟

-

٫٫ در عشق اگر چه منزل آخر شهادت است ، تکلیف اول است شهیدانه زیستن . ٫٫

تجمعات دیگه بوی النکاحُ سنتی میده .

اینا رو نگا ! چه بازی رو جدی گرفتن، عجب بتنی خرجِ این مسافر خونه می‌کنن . .

یا دق‌ مرگِ‌ فراق ، یا‌ذوق‌ مرگِ‌ وصال . مرگ‌ ما‌ که‌ حتمی‌ است ، میل‌ تو‌ کدام‌ است ؟