eitaa logo
رسانه‌ی مکتب آزادگی
243 دنبال‌کننده
5.9هزار عکس
4.5هزار ویدیو
10 فایل
┈┅ ❁ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ ❁ ┅┈ 📣 رسانه‌ی مکتب آزادگی روایتِ فکر، ایمان و واقعیت‌های جامعه بی‌هیاهو، با دغدغه، برای فهم عمیق‌تر 🆔 @Maktabe_Azadegi
مشاهده در ایتا
دانلود
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۳ رئیس‌جمهور در ادامه سخنان خود درباره آموزش‌وپرورش، بر این نکته تأکید می‌کنند که ساختن مدرسه به‌تنهایی کافی نیست و فضای آموزشی باید به تجهیزات مناسب مجهز شود و معلمان نیز مهارت لازم برای آموزش مؤثر را داشته باشند. همچنین بر استفاده از روش‌های جدید آموزشی و تغییر نگرش نیروی انسانی تأکید دارند. اصل توجه به فضای آموزشی، تجهیزات و روش‌های نوین یاددهی قابل دفاع است؛ اما در این بخش نیز چند نکته شایسته تأمل است. 🔹 نخست آن‌که آموزش‌وپرورش تنها با ساخت مدرسه و تجهیز آن اصلاح نمی‌شود. محتوای آموزشی، برنامه درسی، شیوه مدیریت، وضعیت معیشتی و انگیزشی معلمان، تربیت نیروی انسانی، خانواده و فضای فرهنگی جامعه همگی در کیفیت آموزش نقش دارند. 🔹 دوم آن‌که نباید چنین تصور شود که معلمان کشور صرفاً افرادی هستند که بدون آموزش تخصصی وارد کلاس شده‌اند و اکنون باید تازه «آموزش‌دادن» را یاد بگیرند. معلمی یک حرفه تخصصی است و سال‌هاست نظام تربیت معلم در کشور وجود دارد؛ دانشگاه فرهنگیان نیز با همین مأموریت ایجاد شده است. بدیهی است آموزش ضمن خدمت و ارتقای مستمر مهارت‌های معلمان ضروری است، اما این با نادیده گرفتن تخصص و تجربه جامعه بزرگ معلمان تفاوت دارد. 🔹 نکته دیگر، سخن رئیس‌جمهور درباره ارزیابی و میزان ماندگاری روش‌های آموزشی است. چنین مباحثی، به‌ویژه وقتی با اعداد و درصدهای مشخص بیان می‌شوند، نیازمند استناد علمی و ارائه منبع معتبر هستند؛ زیرا نمی‌توان هر عددی را بدون پشتوانه پژوهشی، مبنای سیاست‌گذاری آموزشی قرار داد. در نهایت، تحول در آموزش‌وپرورش یک ضرورت است؛ اما این تحول باید بر پایه پژوهش، تجربه انباشته نظام تعلیم‌وتربیت، مشارکت معلمان و استفاده از دانش متخصصان این حوزه شکل بگیرد. ساخت مدرسه و خرید تجهیزات، لازم است؛ اما مدرسه را ساختمان و تجهیزات اداره نمی‌کنند؛ انسان‌ها هستند که به مدرسه جان می‌دهند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۴ رئیس‌جمهور در بخشی از سخنان خود بر حق همگانی آموزش تأکید کرده و می‌گویند نباید خانواده‌ای صرفاً به دلیل برخورداری مالی، امکان رشد بیشتری برای فرزند خود داشته باشد و فرزندان خانواده‌های کم‌برخوردار از فرصت‌های آموزشی محروم بمانند. این اصل، یعنی عدالت آموزشی و فراهم کردن فرصت برابر برای رشد استعدادها، کاملاً قابل دفاع و از مطالبات جدی جامعه است. اما عدالت آموزشی را نباید صرفاً به ساخت مدرسه و فراهم کردن تجهیزات تقلیل داد. 🔹 عدالت آموزشی یعنی دانش‌آموز یک روستای دورافتاده نیز بتواند از معلم توانمند، آموزش باکیفیت، امکانات آموزشی مناسب، مشاوره، فضای فرهنگی و فرصت شکوفایی استعدادهای خود برخوردار باشد. 🔹 در مقابل، خانواده‌هایی که توان مالی بیشتری دارند نیز طبیعتاً ممکن است برای فرزندان خود امکانات بیشتری فراهم کنند؛ آن‌چه دولت باید تضمین کند، این است که امکانات عمومی و کیفیت آموزش دولتی به‌گونه‌ای نباشد که دانش‌آموز کم‌برخوردار از همان ابتدا از رقابت علمی و اجتماعی عقب بماند. از این منظر، مسئله اصلی فقط این نیست که «آموزش برای همه باشد»؛ بلکه باید پرسید: آیا کیفیت آموزش نیز برای همه عادلانه است؟ اگر دانش‌آموزی در مدرسه‌ای با امکانات محدود، کمبود نیروی متخصص و شرایط نامناسب آموزشی تحصیل کند و دانش‌آموز دیگری از بهترین امکانات آموزشی برخوردار باشد، صرفِ رایگان بودن آموزش برای هر دو، به معنای تحقق عدالت آموزشی نیست. بنابراین، اگر دولت محترم عدالت آموزشی را هدف قرار داده است، شایسته است علاوه بر توسعه فضاهای آموزشی، درباره کاهش شکاف کیفیت آموزشی میان مناطق مختلف کشور، تقویت مدارس دولتی، حمایت هدفمند از دانش‌آموزان مستعد کم‌برخوردار و ارتقای جایگاه و توانمندی معلمان نیز برنامه‌ای روشن و قابل ارزیابی ارائه کند. عدالت آموزشی یعنی هیچ استعداد مستعدی، صرفاً به دلیل محل تولد یا وضعیت اقتصادی خانواده، از فرصت شکوفایی محروم نماند. و این هدف، نه با شعار، بلکه با سیاست‌گذاری دقیق، بودجه مناسب، مدیریت کارآمد و ارزیابی مستمر محقق خواهد شد. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۵ رئیس‌جمهور در ادامه سخنان خود درباره آموزش‌وپرورش تأکید می‌کنند که آموزش دادن یک علم است و فردی که بدون آموزش و آمادگی لازم وارد عرصه معلمی شود، با معلمی که برای این کار تربیت شده است، تفاوت بسیاری دارد. اصل این سخن، یعنی ضرورت برخورداری معلم از دانش، مهارت و آموزش حرفه‌ای، کاملاً قابل دفاع است؛ اما در این بخش، یک نکته مهم نباید نادیده گرفته شود. 🔹 آموزش‌وپرورش جمهوری اسلامی از ابتدا نیز مسئله تربیت معلم را بی‌اهمیت تلقی نکرده است. تربیت معلم، سابقه‌ای طولانی در نظام آموزشی کشور دارد و سال‌هاست دانشگاه فرهنگیان با هدف تربیت و تأمین نیروی انسانی متخصص برای آموزش‌وپرورش فعالیت می‌کند. بنابراین، اگر امروز در نظام آموزشی کشور با ضعف‌هایی در کیفیت آموزش یا مهارت‌های حرفه‌ای برخی معلمان مواجه هستیم، شایسته نیست مسئله به‌گونه‌ای مطرح شود که گویی معلمان بدون آموزش و صرفاً به‌صورت اتفاقی وارد کلاس درس شده‌اند. 🔹 معلمان و دبیران، خود بخشی از سرمایه انسانی آموزش‌وپرورش هستند؛ بسیاری از آنان سال‌ها در مسیر آموزش تخصصی، کسب تجربه و خدمت به دانش‌آموزان گام برداشته‌اند. اگر قرار است نگاه و نگرش نیروی انسانی تغییر کند و توانمندی معلمان افزایش یابد، این مسیر بیش از آن‌که با نادیده گرفتن گذشته آغاز شود، به تقویت آموزش‌های ضمن خدمت، ارتقای جایگاه حرفه‌ای معلم، به‌روزرسانی روش‌های تدریس، حمایت از دانشگاه فرهنگیان و استفاده از تجربه معلمان موفق نیاز دارد. از سوی دیگر، اصلاح آموزش‌وپرورش بدون توجه به وضعیت معیشتی و منزلت اجتماعی معلمان نیز دشوار است. نمی‌توان از معلم انتظار داشت با بالاترین کیفیت، خلاقیت و انگیزه کار کند، اما هم‌زمان نسبت به دغدغه‌های حرفه‌ای و اقتصادی او بی‌تفاوت بود. نقد آموزش‌وپرورش ضروری است؛ اما نقد ساختار، نباید به کم‌رنگ شدن شأن معلمانی منجر شود که سال‌هاست بار اصلی تعلیم و تربیت فرزندان این کشور را بر دوش دارند. اگر قرار است آموزش‌وپرورش «مهم‌ترین جایی باشد که آینده مملکت را می‌سازد»، همان‌قدر که به ساخت مدرسه و تجهیزات توجه می‌کنیم، باید برای معلمِ توانمند، باانگیزه و برخوردار از منزلت حرفه‌ای نیز سرمایه‌گذاری کنیم. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۶ رئیس‌جمهور در ادامه سخنان خود، مشارکت مردم در ساخت مدارس را مورد توجه قرار داده و می‌گویند اگر بخواهیم این کار صرفاً با پول دولت انجام شود، امکان‌پذیر نیست و تجربه ۴۸ سال گذشته نیز نشان داده که چنین کاری عملی نشده است. ایشان همچنین از مشارکت مردم و ساخت هزاران مدرسه سخن می‌گویند. اصلِ استفاده از ظرفیت خیرین و مشارکت مردمی در توسعه فضاهای آموزشی، اقدامی ارزشمند و تجربه‌ای ریشه‌دار در کشور است و کسی با اصل آن مخالفتی ندارد. اما محل تأمل، این گزاره است که: «۴۸ سال است که نشده و از این به بعد هم نخواهد شد.» 🔹 اگر منظور این است که دولت به‌تنهایی و بدون مشارکت سایر بخش‌ها نمی‌تواند همه نیازهای آموزش‌وپرورش را تأمین کند، سخن قابل قبولی است؛ اما اگر این جمله به معنای ناتوانی دولت‌ها در تأمین زیرساخت‌های آموزشی طی ۴۸ سال گذشته باشد، نیازمند آمار و مستندات دقیق‌تری است. در طول این سال‌ها، بخش قابل‌توجهی از مدارس کشور با بودجه‌های عمومی و اعتبارات دولتی ساخته، توسعه و تجهیز شده‌اند و در کنار آن، خیرین مدرسه‌ساز نیز نقش بسیار مهمی داشته‌اند. این دو را نباید در برابر یکدیگر قرار داد. 🔹 از سوی دیگر، مشارکت مردم در ساخت مدرسه نباید به معنای انتقال مسئولیت اصلی دولت در تأمین آموزش عمومی تلقی شود. اصل ۳۰ قانون اساسی، دولت را مکلف کرده است وسایل آموزش‌وپرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفایی کشور به‌طور رایگان گسترش دهد. بنابراین، مشارکت خیرین و مردم کمک به دولت برای تحقق بهتر این مسئولیت است، نه جایگزینی مسئولیت دولت. 🔹 نکته مهم دیگر این است که عدالت آموزشی فقط با افزایش تعداد مدارس محقق نمی‌شود. اگر مدرسه‌ای ساخته شود اما با کمبود معلم، تجهیزات، امکانات آزمایشگاهی، فضای ورزشی، مشاور و کیفیت آموزشی مناسب مواجه باشد، صرفِ احداث ساختمان به معنای تحقق عدالت آموزشی نیست. پس باید میان دو موضوع تفکیک کرد: ساخت مدرسه یک ضرورت است؛ اما ساختن مدرسه، پایان راه نیست. مشارکت مردم سرمایه‌ای ارزشمند برای کشور است؛ اما در کنار آن، دولت نیز باید مسئولیت قانونی خود را با برنامه، بودجه و مدیریت کارآمد دنبال کند. اگر قرار است آموزش‌وپرورش مهم‌ترین سرمایه‌گذاری برای آینده کشور باشد، هم دولت باید مسئولیت خود را به‌درستی انجام دهد و هم مردم و خیرین به‌عنوان سرمایه اجتماعی کشور در این مسیر مشارکت کنند. این دو، رقیب یکدیگر نیستند؛ مکمل یکدیگرند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۷ رئیس‌جمهور در ادامه سخنان خود درباره آموزش‌وپرورش، بر تغییر روش‌های آموزشی، استفاده از ابزارهای سمعی و بصری، آموزش مهارتی و ایجاد محیطی که دانش‌آموز در آن ببیند، بشنود، گفت‌وگو کند، لمس کند و بسازد تأکید می‌کنند. اصل این نگاه که آموزش نباید صرفاً به حفظ کردن مطالب و انتقال یک‌طرفه اطلاعات محدود شود، قابل دفاع است. دانش‌آموز باید فرصت تجربه، پرسش، گفت‌وگو، خلاقیت و حل مسئله داشته باشد. اما در این میان، یک نکته مهم وجود دارد: 🔹 روش آموزشی، هدف آموزش نیست؛ ابزار رسیدن به هدف است. نباید تصور کنیم هرچه آموزش مدرن‌تر، تصویری‌تر یا مبتنی بر فناوری باشد، الزاماً آموزش باکیفیت‌تری خواهیم داشت. تجهیزات هوشمند، محتوای چندرسانه‌ای و روش‌های تعاملی زمانی مؤثرند که در کنار معلم توانمند، محتوای علمی و تربیتی مناسب، برنامه درسی دقیق و نظام ارزیابی کارآمد قرار بگیرند. 🔹 از سوی دیگر، آموزش فقط انتقال مهارت حل مسئله نیست. مدرسه باید در کنار دانش و مهارت، اخلاق، مسئولیت‌پذیری، هویت، قانون‌مداری، کار جمعی و تربیت اجتماعی را نیز تقویت کند. دانش‌آموزی که خوب می‌سازد و خوب حل مسئله می‌کند، اما مسئولیت‌پذیری و اخلاق اجتماعی را نیاموخته است، الزاماً محصول مطلوب نظام تعلیم‌وتربیت نیست. 🔹 نکته دیگر اینکه تحول آموزشی نباید با آزمون‌وخطای گسترده بر روی نسل‌های دانش‌آموزان انجام شود. هر تغییر در روش‌های آموزشی، به‌ویژه در مقیاس ملی، باید بر پایه پژوهش، تجربه معلمان، مطالعات تطبیقی و ارزیابی مستمر باشد. بنابراین، استفاده از فناوری و روش‌های نوین آموزشی، ضروری و قابل استقبال است؛ اما نباید فناوری را جایگزین معلم و روش جدید را جایگزین محتوای درست کنیم. مدرسه موفق، مدرسه‌ای نیست که فقط مدرن‌ترین تجهیزات را داشته باشد؛ مدرسه‌ای است که بتواند دانش‌آموز را دانا، توانمند، اخلاق‌مدار، مسئولیت‌پذیر و آماده زندگی اجتماعی تربیت کند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۸ رئیس‌جمهور در ادامه سخنان خود درباره آموزش‌وپرورش، از طراحی الگوهای جدید آموزشی و استفاده از «رول‌مدلینگ» سخن می‌گویند؛ یعنی ارائه و نمایش عملی یک نقش و الگوی مناسب برای دانش‌آموزان. اصل توجه به الگو و یادگیری عملی، نکته‌ای مهم و قابل دفاع است. انسان، به‌ویژه در دوران کودکی و نوجوانی، تنها از طریق شنیدن و مطالعه تربیت نمی‌شود؛ آن‌چه می‌بیند و در محیط زندگی تجربه می‌کند نیز در شکل‌گیری شخصیت او اثرگذار است. اما این‌جا یک پرسش جدی مطرح می‌شود: 🔹 الگوی دانش‌آموز فقط معلم او نیست. خانواده، معلم، مدیر مدرسه، دوستان، رسانه، شخصیت‌های فرهنگی و ورزشی، فضای مجازی و حتی رفتار مسئولان کشور، همگی می‌توانند برای نسل نوجوان نقش الگو داشته باشند. اگر می‌خواهیم دانش‌آموز راستگو، صادق، مسئولیت‌پذیر و محترم باشد، صرفاً نمی‌توان این مفاهیم را در کتاب درسی یا کلاس آموزش داد و انتظار داشت در جامعه نیز همان رفتار را مشاهده کند. کودک و نوجوان، بیش از آن‌که از توصیه‌ها اثر بپذیرد، از رفتار واقعی اطرافیان و الگوهای مورد توجه جامعه تأثیر می‌گیرد. 🔹 از این رو، تحول تربیتی فقط با طراحی یک مدل آموزشی جدید اتفاق نمی‌افتد. باید پرسید الگوهایی که در فضای عمومی جامعه به نسل جدید معرفی می‌کنیم، چه کسانی هستند و چه رفتاری از آنان می‌بینند؟ اگر در مدرسه از صداقت، احترام، قانون‌مداری و مسئولیت‌پذیری سخن گفته شود، اما دانش‌آموز در محیط اجتماعی با رفتارهای متناقض مواجه شود، طبیعی است که اثر تربیتی مدرسه کاهش پیدا کند. بنابراین، «رول‌مدلینگ» اگر قرار است بخشی از تحول آموزش‌وپرورش باشد، باید از مدرسه فراتر برود و به یک الگوی عمومی تربیت اجتماعی تبدیل شود. و شاید مهم‌تر از همه این‌که، پیش از طراحی الگو برای دانش‌آموزان، باید ببینیم بزرگسالان جامعه چه الگویی پیش روی آنان قرار داده‌اند. نسل آینده را فقط با آن‌چه به او می‌آموزیم نمی‌سازیم؛ با آن‌چه در برابر چشمانش زندگی می‌کنیم نیز می‌سازیم. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۱۹ رئیس‌جمهور در پایان این بخش از سخنان خود، آموزش‌وپرورش را مهم‌ترین جایی که آینده کشور را می‌سازد و بزرگ‌ترین سرمایه کشور معرفی می‌کنند و تأکید دارند که بسیاری از تنش‌ها و ناملایمات اجتماعی نیز از همان‌جا شکل می‌گیرد. همچنین بر آموزش مفاهیمی مانند راستگویی، صداقت و احترام به دیگران تأکید می‌کنند. اصل این نگاه که آموزش‌وپرورش نقشی اساسی در ساخت آینده کشور دارد، تردیدی در آن نیست؛ اما نسبت دادن بخش قابل‌توجهی از ناملایمات اجتماعی به مدرسه، نیازمند دقت بیشتری است. 🔹 مدرسه یکی از مهم‌ترین محیط‌های تربیتی است، اما تنها محیط تربیت انسان نیست. خانواده، مسجد، رسانه، دانشگاه، فضای مجازی، محیط اجتماعی، گروه دوستان و همسالان و حتی رفتار مسئولان و شخصیت‌های اثرگذار جامعه، همگی در شکل‌گیری نگرش و رفتار نسل جدید نقش دارند. 🔹 از سوی دیگر، اگر آموزش راستگویی، صداقت، احترام و مسئولیت‌پذیری را از اهداف اصلی تعلیم‌وتربیت بدانیم، این مفاهیم نباید صرفاً در قالب درس و توصیه به دانش‌آموز منتقل شوند؛ بلکه باید در رفتار معلم، مدیر، خانواده و جامعه نیز قابل مشاهده باشند. نمی‌توان از دانش‌آموز انتظار داشت قانون‌مداری و احترام را بیاموزد، اما در محیط پیرامون خود رفتارهای متناقض ببیند و انتظار داشت مدرسه به‌تنهایی همه این تناقض‌ها را جبران کند. 🔹 نکته دیگر این‌که اگر واقعاً آموزش‌وپرورش «بزرگ‌ترین سرمایه کشور» است، این اهمیت باید در سیاست‌گذاری، بودجه، جایگاه معلم، کیفیت مدارس، محتوای آموزشی و حمایت از خانواده‌ها نیز دیده شود؛ نه فقط در سخنرانی‌ها. بنابراین، سخن از اهمیت آموزش‌وپرورش کاملاً درست است؛ اما برای اصلاح جامعه، نباید تمام بار تربیت را بر دوش مدرسه گذاشت. مدرسه آینده کشور را می‌سازد؛ اما مدرسه، تنها سازنده آینده نیست. نسلی که قرار است آینده ایران را بسازد، هم در مدرسه آموزش می‌بیند، هم در خانواده تربیت می‌شود و هم از آن‌چه در جامعه می‌بیند، الگو می‌گیرد. پس اگر دغدغه ما ساختن انسانِ راستگو، مسئولیت‌پذیر، اخلاق‌مدار و توانمند است، باید به جای اصلاح یک حلقه، زنجیره تربیت را اصلاح کنیم. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۲۰ رئیس‌جمهور در بیان شرایط دو سال گذشته، به مجموعه‌ای از حوادث و مشکلات، از شهادت شهید اسماعیل هنیه و ناترازی‌های انرژی و بحران آب گرفته تا تحولات امنیتی، جنگ ۱۲روزه و حوادث ۱۸ و ۱۹ دی اشاره می‌کنند و سپس می‌فرمایند: «با وجود همه این سختی‌ها و مشکلات، دولت، مدیران، استانداران، فرمانداران، بخشداران، کارمندان، مردم و نیروهای مسلح، کشور را تا این‌جا رساندند؛ به‌گونه‌ای که امروز از ایران به‌عنوان کشوری قدرتمند و با عزت بسیار بالا نام می‌برند.» تردیدی نیست که دو سال گذشته برای کشور، دوره‌ای عادی و کم‌چالش نبوده است و مدیریت کشور در شرایط فشار خارجی، جنگ، تحریم، ناترازی‌های اقتصادی و انرژی و مشکلات متعدد، کار آسانی نیست. همچنین حفظ ثبات کشور در چنین شرایطی، حاصل تلاش مجموعه‌ای از دستگاه‌ها و مهم‌تر از همه صبر و همراهی مردم است. اما در ارزیابی عملکرد یک دولت، لازم است میان «شرایطی که دولت با آن مواجه بوده» و «عملکرد دولت در مواجهه با آن شرایط» تفکیک قائل شویم. 🔹 خشکسالی، جنگ، تحریم و فشار خارجی، ممکن است بخشی از مشکلات را ایجاد یا تشدید کنند؛ اما این عوامل به‌تنهایی نمی‌توانند توضیح‌دهنده همه مسائل کشور باشند. برای نمونه، ناترازی انرژی، مشکلات نظام بانکی، کسری بودجه، ضعف برخی ساختارهای مدیریتی و بسیاری از مسائل اقتصادی و اجرایی، دارای ریشه‌های انباشته و داخلی نیز هستند و نمی‌توان همه آن‌ها را در چارچوب حوادث دو سال اخیر توضیح داد. 🔹 از سوی دیگر، وقتی رئیس‌جمهور از عملکرد دولت در این شرایط دفاع می‌کنند، انتظار می‌رود در کنار بیان دشواری‌ها، معیارهای قابل سنجش عملکرد دولت نیز ارائه شود؛ این‌که در این دو سال دقیقاً چه میزان از مشکلات کاهش یافته، چه وعده‌هایی محقق شده و در کدام حوزه‌ها هنوز فاصله قابل‌توجهی با اهداف وجود دارد. این‌که کشور «تا امروز اداره شده» و دچار فروپاشی اجتماعی نشده، مهم است؛ اما اداره شدن کشور، حداقل انتظار از ساختار حکمرانی است و نباید با تحقق کامل اهداف دولت یکی گرفته شود. 🔹 نکته دیگر این‌که در این فراز، نقش مردم در عبور کشور از بحران‌ها به‌درستی مورد اشاره قرار گرفته است. شاید شایسته‌تر باشد این سهم مردم با صراحت بیشتری دیده شود؛ مردمی که در کنار تحمل فشارهای اقتصادی و اجتماعی، در بزنگاه‌های امنیتی و ملی نیز از کشور خود دفاع کرده‌اند. بنابراین، قدرت و عزت ایران را نباید صرفاً به عملکرد دولت یا مجموعه مدیران نسبت داد. این اقتدار، محصول مجموعه‌ای از عوامل است: مردم، نیروهای مسلح، دانشمندان، نخبگان، دستگاه‌های مختلف حاکمیتی و البته عملکرد دولت و مدیران اجرایی. نقد دولت به معنای نادیده گرفتن دشواری‌های شرایط نیست؛ همان‌طور که بیان دشواری‌های شرایط نیز نباید جای ارزیابی دقیق عملکرد دولت را بگیرد. کشور از بحران‌ها عبور کرده است؛ حال باید دقیق‌تر پرسید: در این مسیر، چه کارهایی به‌درستی انجام شد، چه کارهایی انجام نشد و برای جبران کاستی‌ها چه برنامه‌ای وجود دارد؟ 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۲۱ رئیس‌جمهور محترم در این بخش، با استناد به آیات قرآن کریم و فرمان امیرالمؤمنین(ع) به مالک اشتر، بر رحمت، محبت، عدالت و رعایت حقوق همه مردم تأکید می‌کنند؛ اصلی که تردیدی در اهمیت آن وجود ندارد. اما در ادامه، از این فراز نتیجه گرفته می‌شود: «اگر ما با مردم با مهربانی، عطوفت و به‌صورت خدمتگزارانه برخورد نکنیم، در حال جنگ با خدا هستیم.» اینجا لازم است میان «رحمت و عدالت در حکمرانی» و «چشم‌پوشی از اجرای قانون» تفکیک قائل شویم. امیرالمؤمنین(ع) در همان فرمان مالک اشتر، حاکم را به رعایت حقوق مردم و محبت نسبت به آنان سفارش می‌کنند؛ اما حکومت هم‌زمان وظیفه دارد حق را اجرا کند، با ظلم و تعدی مقابله کند و امنیت و نظم عمومی را برقرار سازد. بنابراین، محبت به مردم و خدمتگزاری آنان، به معنای آن نیست که هر رفتار یا اقدامی را صرفاً با عنوان «مردم» از دایره رسیدگی قانونی خارج کنیم. 🔹 حکمرانی عادلانه، هم رحمت دارد و هم قانون؛ هم رأفت دارد و هم مسئولیت. اگر فردی دچار خطا شد، باید میان خطای غیرعمد، تخلف، جرم، ظلم به دیگران و تهدید امنیت عمومی تفاوت گذاشت و برای هرکدام، متناسب با قانون و شرایط، تصمیم گرفت. از همین رو، استناد به آموزه‌های دینی درباره محبت به مردم، زمانی کامل خواهد بود که در کنار آن، حق سایر مردم، امنیت جامعه و اجرای عادلانه قانون نیز مورد توجه قرار گیرد. مردم‌داری واقعی نه به معنای سخت‌گیری بی‌ضابطه است و نه به معنای تساهل بی‌حدوحصر؛ بلکه یعنی با مردم با کرامت رفتار کنیم و در عین حال، قانون را نیز درباره همه، بدون تبعیض اجرا کنیم. این همان نقطه‌ای است که رحمت و عدالت در حکمرانی به یکدیگر می‌رسند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۲۲ رئیس‌جمهور محترم در بخشی از سخنان خود درباره ملاک همکاری و انتخاب افراد می‌فرمایند: «آن کسی که توانمندتر و کم‌خطاتر است، حتی اگر در باور و ذهنیتش ما را قبول نداشته باشد، حق با اوست.» این جمله نیازمند تفکیک میان «شایستگی» و «حقانیت» است. تردیدی نیست که در هر حوزه‌ای باید افراد توانمند، متخصص و کارآمد را به کار گرفت و اختلاف سلیقه یا گرایش سیاسی نباید بهانه‌ای برای کنار گذاشتن نیروی شایسته باشد. اما توانمندتر بودن یک فرد در انجام یک کار، الزاماً به معنای حقانیت او در باور، تحلیل یا موضع فکری و سیاسی نیست. ممکن است یک پزشک، مهندس، اقتصاددان یا مدیر در حوزه تخصصی خود از فرد دیگری توانمندتر باشد؛ این توانمندی می‌تواند ملاک مناسبی برای سپردن یک مسئولیت تخصصی به او باشد، اما نمی‌توان از این گزاره نتیجه گرفت که چون عملکرد او بهتر است، پس در اختلاف فکری و اعتقادی نیز «حق با اوست». 🔹 «شایسته‌تر بودن برای یک مسئولیت» با «برحق بودن در یک دیدگاه» دو موضوع متفاوت است. از سوی دیگر، اگر فردی با مبانی و اهداف نظام جمهوری اسلامی موافق نباشد، صرف توانمندی او نیز به‌تنهایی پاسخگوی همه الزامات تصدی مسئولیت در نظام اسلامی نیست؛ همان‌گونه که صرف داشتن گرایش انقلابی نیز بدون تخصص و کارآمدی برای هر مسئولیتی کافی نیست. بنابراین، راه درست نه تخصص در برابر اعتقاد است و نه اعتقاد در برابر تخصص؛ بلکه باید برای هر مسئولیت، مجموعه شرایط لازم از جمله تخصص، توانمندی، تجربه، سلامت، تعهد، قانون‌مداری و پایبندی به الزامات همان مسئولیت مورد توجه قرار گیرد. شایسته‌سالاری را باید تقویت کرد؛ اما نباید مفهوم «شایستگی» را با «حقانیت» یکی گرفت. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۲۳ رئیس‌جمهور محترم در این بخش، با اشاره به جنایات صورت‌گرفته علیه مردم، فرماندهان و دانشمندان کشور، می‌فرمایند که مباحثی مانند حقوق بشر و آزادی‌ها که پیش از این نیز برای ایشان چندان باورپذیر نبوده، اکنون «کاملاً فرو ریخته است». در محکومیت جنایت علیه انسان‌های بی‌گناه و دوگانگی مدعیان حقوق بشر، تردیدی وجود ندارد؛ اما در این‌جا لازم است میان «اصل یک مفهوم» و «رفتار کسانی که مدعی آن هستند» تفکیک کنیم. اگر دولتی که خود را مدافع حقوق بشر معرفی می‌کند، در عمل با خوی استکباری مرتکب کشتار غیرنظامیان، حمله به مراکز علمی یا نقض حقوق ملت‌های دیگر شود، این رفتار نشان از ریاکاری و استفاده ابزاری از مفهوم حقوق بشر را نشان می‌دهد؛ اما لزوماً به معنای بی‌اعتباری اصل حقوق بشر نیست. اتفاقاً می‌توان همین مفاهیم را به معیاری برای افشای تناقض مدعیان تبدیل کرد. 🔹 اگر کرامت انسان، حق حیات، آزادی و حقوق بشر ارزش است، باید برای همه انسان‌ها و بدون تبعیض ارزش باشد؛ نه این‌که در یک کشور محترم و در کشوری دیگر نادیده گرفته شود. از همین منظر، می‌توان از مدعیان حقوق بشر پرسید: اگر جان یک کودک در غزه، ایران، اروپا یا هر نقطه دیگری از جهان ارزشمند است، چرا ارزش جان انسان‌ها باید با ملیت، دین یا منافع سیاسی دولت‌ها تغییر کند؟ بنابراین، پاسخ درست به حقوق بشرِ گزینشی و دوگانه، کنار گذاشتن اصل حقوق بشر نیست؛ بلکه مطالبه اجرای واقعی و غیرگزینشی آن است. مشکل را باید در سوءاستفاده سیاسی از یک مفهوم جست‌وجو کرد، نه الزاماً در خود آن مفهوم. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۲۴ رئیس‌جمهور محترم با اشاره به زندگی ساده برخی فرماندهان و دانشمندان شهید، می‌فرمایند: «همین شیوه زندگی، نشانه صداقت و فداکاری آن‌هاست.» تکریم ساده‌زیستی شهیدان و یادآوری سبک زندگی آنان، اقدامی ارزشمند و شایسته است؛ اما در ارزیابی افراد، لازم است میان «نشانه» و «دلیل قطعی» تفاوت قائل شویم. زندگی ساده می‌تواند قرینه‌ای ارزشمند بر قناعت، بی‌اعتنایی به تجمل و ساده‌زیستی یک انسان باشد؛ اما به‌تنهایی نمی‌تواند معیار قطعی برای اثبات صداقت، فداکاری یا سلامت یک فرد قرار گیرد. همان‌طور که نمی‌توان گفت هر فردی که خانه بزرگ‌تر یا امکانات مالی بیشتری دارد، الزاماً فاقد صداقت و فداکاری است. 🔹 ملاک ارزیابی یک مسئول، مجموعه رفتار و کارنامه اوست؛ از نحوه انجام مسئولیت و رعایت حقوق مردم گرفته تا سلامت مالی، استفاده درست از قدرت، میزان فداکاری و پایبندی عملی به وظایف. شهیدان بزرگواری که زندگی ساده‌ای داشتند، البته از این جهت نیز برای جامعه الگو هستند؛ اما بهتر است ارزش آنان را تنها به خانه، دارایی و سبک زندگی ظاهری محدود نکنیم. آن‌چه از یک انسان، به‌ویژه یک مسئول، چهره‌ای ماندگار می‌سازد، مجموعه انتخاب‌ها و عملکرد او در طول زندگی و دوران مسئولیت است. بنابراین، ساده‌زیستی را باید ارزش و قرینه‌ای قابل احترام دانست، اما نه تنها معیار سنجش صداقت و فداکاری. نه دارایی، به‌تنهایی نشانه فساد است و نه ساده‌زیستی، به‌تنهایی دلیل قطعی صداقت؛ آن‌چه باید در نهایت مورد قضاوت قرار گیرد، کارنامه انسان است. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi