eitaa logo
رسانه‌ی مکتب آزادگی
243 دنبال‌کننده
5.9هزار عکس
4.5هزار ویدیو
10 فایل
┈┅ ❁ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ ❁ ┅┈ 📣 رسانه‌ی مکتب آزادگی روایتِ فکر، ایمان و واقعیت‌های جامعه بی‌هیاهو، با دغدغه، برای فهم عمیق‌تر 🆔 @Maktabe_Azadegi
مشاهده در ایتا
دانلود
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۰ 🔹 محله‌محوری؛ ایده‌ای قابل دفاع، اما سازوکار اجرا کجاست؟ رئیس‌جمهور در تشریح طرح «محله‌محوری» بر نکته مهمی تأکید کردند؛ این‌که دولت و نهادهای رسمی به‌تنهایی نمی‌توانند همه مسائل اجتماعی را شناسایی و حل کنند و لازم است ظرفیت مردم، گروه‌های جهادی و نهادهای مردم‌نهاد وارد میدان شود. این اصل، قابل دفاع است؛ اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که ایده باید به سازوکار اجرایی تبدیل شود. رئیس‌جمهور می‌گویند باید در هر محله مشخص باشد چه تعداد از افراد نیازمند، زنان سرپرست خانوار، سالمندان، بیماران و... تحت پوشش قرار گرفته‌اند و چه تعداد همچنان بدون پوشش مانده‌اند. پرسش اینجاست که: 🔸 چه نهادی قرار است این اطلاعات را به‌صورت دقیق، مستمر و به‌روز جمع‌آوری کند؟ 🔸 اگر چند دستگاه یا سازمان مردم‌نهاد هم‌زمان یک گروه را تحت پوشش قرار دهند، چه سازوکاری برای جلوگیری از موازی‌کاری وجود دارد؟ 🔸 اگر فرد یا خانواده‌ای اساساً در هیچ سامانه و نهاد حمایتی شناسایی نشده باشد، چه کسی مسئول شناسایی اوست؟ 🔸 پس از شناسایی نیاز، مسئولیت رفع آن با چه دستگاهی است و اگر اقدامی انجام نشد، چه کسی باید پاسخ‌گو باشد؟ 🔸 و مهم‌تر از همه، اگر منابع و امکانات موجود برای پاسخ‌گویی به همه نیازهای شناسایی‌شده کافی نباشد، اولویت‌بندی چگونه انجام خواهد شد؟ رئیس‌جمهور همچنین تأکید می‌کنند: «نباید محله‌ای وجود داشته باشد که مدرسه، درمانگاه، امکانات بهداشتی یا دیگر نیازهای ضروری را نداشته باشد.» این هدف، ارزشمند است؛ اما برای تبدیل یک «نباید» به واقعیت، صرفاً دعوت مردم به مشارکت کافی نیست. باید مشخص شود چه کسی، با چه اختیاری، با چه بودجه‌ای، در چه بازه زمانی و بر اساس چه شاخصی قرار است این هدف را محقق کند. محله‌محوری اگر صرفاً به تشکیل جلسات، تقسیم وظایف و اعلام مشارکت مردم محدود شود، مسئله جدیدی را حل نخواهد کرد؛ اما اگر به اطلس دقیق مسائل هر محله، بانک اطلاعاتی قابل اتکا، تقسیم‌کار روشن میان دستگاه‌ها و گروه‌های مردمی، بودجه مشخص، زمان‌بندی و نظام ارزیابی و پاسخ‌گویی منجر شود، می‌تواند به یک الگوی مؤثر در حکمرانی اجتماعی تبدیل شود. مردم بارها نشان داده‌اند که پای کار کشور هستند؛ مسئله این است که حاکمیت چگونه این ظرفیت عظیم را به‌درستی سازمان‌دهی و پشتیبانی کند، بدون آن‌که مسئولیت‌های قانونی خود را به دوش مردم بیندازد. 🎯 نقد ما به اصل مشارکت مردم نیست؛ پرسش درباره سازوکار تحقق این ایده و مسئولیت‌پذیری دستگاه‌های متولی است. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۱ همه مردم، خودی‌اند؛ اما قانون برای همه یکسان است این‌که همه ساکنان یک محله و همه شهروندان را سرمایه اجتماعی کشور بدانیم و میان آنان در برخورداری از خدمت و فرصت، تبعیض قائل نشویم، رویکردی قابل دفاع و ارزشمند است. جامعه زمانی می‌تواند از همه ظرفیت‌های خود استفاده کند که دایره «خودی» بودن را به هم‌فکران و هم‌سلیقه‌های خود محدود نکند. اما در اینجا باید مراقب یک افراط و تفریط مهم بود. نه باید با تنگ‌نظری، دایره خودی‌ها را آن‌قدر کوچک کنیم که هرکس نظر، سلیقه یا نقد متفاوتی داشت، «غیرخودی» و مطرود تلقی شود؛ و نه باید مفهوم «خودی بودن» را چنان بی‌ضابطه گسترش دهیم که قانون‌شکنی، خشونت و اقدامات مجرمانه نیز نادیده گرفته شود. کسی ممکن است در یک محله، شهروندی با دیدگاه سیاسی، فرهنگی یا اجتماعی متفاوت باشد و همچنان کاملاً عضوی از جامعه و شایسته خدمت و احترام باشد؛ اما سرقت مسلحانه، بمب‌گذاری، ترور، خرابکاری، حمله به جان و مال مردم یا ایجاد خشونت و ناامنی، دیگر صرفاً «تفاوت دیدگاه» نیست که بتوان با عنوان «خودی بودن» از کنار آن گذشت. جامعه سالم، هم درِ گفت‌وگو را باز می‌گذارد و هم مرز قانون را روشن نگه می‌دارد. محبت به مردم، به معنای بی‌تفاوتی در برابر جرم نیست؛ جذب حداکثری، به معنای نادیده‌گرفتن قانون نیست؛ و خدمت به همه شهروندان نیز به معنای تعطیل‌کردن مسئولیت دستگاه‌های قانونی در برابر تهدیدهای امنیتی نیست. اتفاقاً اگر قرار است اعتماد عمومی شکل بگیرد، مردم باید بدانند که حقوق شهروندی برای همه محترم است و قانون نیز برای همه لازم‌الاجراست. بنابراین، سخن از این‌که «ناخودی وجود ندارد» اگر به معنای طرد نکردن شهروندان به‌دلیل تفاوت فکر و سلیقه باشد، سخنی ارزشمند است؛ اما اگر روزی چنین تعبیری به معنای تساهل و تسامح در برابر جرم، خشونت و تهدید امنیت جامعه فهمیده شود، نه‌تنها به انسجام اجتماعی کمک نمی‌کند، بلکه خود می‌تواند به تضعیف امنیت و اعتماد عمومی منجر شود. مسئله، مرزبندی میان «انسانِ متفاوت» و «رفتارِ مجرمانه» است؛ این دو را نباید با یکدیگر خلط کرد. جامعه‌ای قوی است که برای همه شهروندانش جا داشته باشد، اما در برابر قانون‌شکنی نیز مرز روشن داشته باشد. ⚖️ 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۲ سؤال مشخص بود؛ اما پاسخ، به مسئله دیگری رفت در این بخش، مجری سؤال بسیار مشخصی مطرح کرد: دولت در برابر ترور شهید اسماعیل هنیه و همچنین موضوع فعال‌شدن سازوکار اسنپ‌بک و بازگشت قطعنامه‌های شورای امنیت چه اقداماتی برای پیشگیری و جلوگیری از وقوع این دو اتفاق انجام داده است؟ انتظار طبیعی از چنین سؤالی، ارائه یک گزارش روشن از عملکرد دولت در حوزه سیاست خارجی و دیپلماسی پیشگیرانه بود؛ این‌که چه رایزنی‌هایی انجام شد، چه هشدارهایی داده شد، چه پیشنهادهایی مطرح شد، با چه کشورهایی مذاکره شد و اساساً دولت چه سناریوهایی را برای مقابله با این تهدیدها در نظر گرفته بود. اما پاسخ رئیس‌جمهور عمدتاً به موضوعاتی مانند وحدت مسلمانان، روابط با کشورهای همسایه، اختلافات داخلی و پرهیز از امر و نهی اختصاص پیدا کرد. بدون تردید، وحدت و انسجام داخلی و روابط خوب با کشورهای مسلمان، از مؤلفه‌های مهم قدرت ملی و سیاست خارجی است؛ اما این موضوع‌ها پاسخ مستقیم به سؤال مطرح‌شده نیست. وقتی از رئیس دولت درباره یک حادثه مشخص و یک پرونده مشخص بین‌المللی پرسیده می‌شود، مردم حق دارند بدانند دولت چه کرده، چه نتیجه‌ای گرفته و اگر موفق نشده، علت چه بوده است. به‌ویژه درباره اسنپ‌بک، صرف اشاره به فشارهای خارجی و اختلافات داخلی کافی نیست. باید روشن شود در فاصله زمانی در اختیار دولت، چه ظرفیت‌های دیپلماتیک و حقوقی برای جلوگیری از این روند به کار گرفته شد و چرا نتیجه مطلوب حاصل نشد. در مورد ترور شهید اسماعیل هنیه نیز سؤال مهم‌تر است: آیا پیش از وقوع این جنایت، نشانه‌ها و تهدیدهای موجود در محاسبات امنیتی و دیپلماتیک دولت مورد توجه قرار گرفته بود؟ پس از وقوع آن، چه اقداماتی برای پاسخ، پیگیری حقوقی و جلوگیری از تکرار چنین رخدادی انجام شد؟ این پرسش‌ها برای مچ‌گیری یا تخریب دولت نیست؛ بلکه بخشی از حق مردم برای دانستن کارنامه مسئولان است. همان‌گونه که در برابر اقدامات دشمن باید هوشیار بود، در داخل نیز باید از تجربه‌ها گزارش گرفت؛ زیرا سیاست خارجی موفق فقط در بیان مواضع و تأکید بر وحدت خلاصه نمی‌شود، بلکه نیازمند اقدام پیشگیرانه، دیپلماسی فعال، پیش‌بینی سناریوها و گزارش شفاف از نتایج اقدامات است. مردم فقط نمی‌خواهند بدانند دشمن چه کرده است؛ می‌خواهند بدانند مسئولان در برابر آن چه کرده‌اند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۳ تفاهم با فرانسه دقیقاً چه بود؟ در این بخش، رئیس‌جمهور از مذاکرات با فرانسه و گفت‌وگو با آقای مکرون سخن گفت و تأکید کرد که میان خواسته‌های ایران و طرف مقابل «هماهنگی» و حتی «تفاهم» ایجاد شده بود؛ اما در نهایت این روند به نتیجه نرسید. این‌جا یک سؤال ساده اما مهم برای افکار عمومی باقی می‌ماند: این تفاهم دقیقاً شامل چه مواردی بود؟ اگر میان ایران و طرف فرانسوی بر سر موضوع‌های مورد اختلاف تفاهمی شکل گرفته بود، مردم حق دارند بدانند چارچوب آن چه بوده است؛ ایران چه می‌خواست، طرف مقابل چه می‌خواست، چه امتیازاتی مورد بحث قرار گرفته بود و نقطه شکست مذاکرات دقیقاً کجا بود؟ همچنین گفته شد اروپایی‌ها ظاهراً برای تصمیم‌گیری باید از «طرف دیگری» اجازه می‌گرفتند. این تعبیر، درباره موضوعی به این اهمیت، نیازمند توضیح روشن‌تری است. طرف دیگر چه کسی بود و دقیقاً چه نقشی در رد یا توقف این تفاهم داشت؟ اگر واقعاً اروپا در تصمیم‌گیری مستقل نبود، این مسئله خود یک واقعیت مهم در ارزیابی سیاست خارجی ایران است و باید با جزئیات بیشتری برای مردم تبیین شود. از سوی دیگر، اگر ایران به یک تفاهم مشخص با طرف فرانسوی رسیده بود و آن تفاهم می‌توانست مانع فعال‌شدن سازوکار اسنپ‌بک شود، باید روشن شود چرا آن مسیر به نتیجه نرسید و چه درس‌هایی از این تجربه برای مذاکرات آینده گرفته شده است؟ این پرسش‌ها به معنای مخالفت با مذاکره یا متهم‌کردن مذاکره‌کنندگان نیست؛ اتفاقاً شفافیت درباره جزئیات مذاکرات، شرط ارزیابی درست عملکرد دیپلماسی است. مردم نیاز ندارند صرفاً بشنوند که «تفاهم کردیم اما آن‌ها نپذیرفتند»؛ می‌خواهند بدانند تفاهم چه بود، اختلاف کجا بود، چه کسی عقب نشست و چرا؟ در سیاست خارجی، نتیجه نهایی مهم است؛ اما برای اصلاح مسیر آینده، شناخت دقیق علت شکست نیز به همان اندازه اهمیت دارد. گزارش صریح از موفقیت‌ها و ناکامی‌های مذاکرات، نه تضعیف دولت است و نه تضعیف دیپلماسی؛ بلکه کمک می‌کند تجربه‌ها به سرمایه‌ای برای تصمیم‌های آینده تبدیل شوند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۴ آیا موضع رهبر شهید «مذاکره‌نکردن» بود؟ رئیس‌جمهور در بخشی از سخنان خود گفت: «گاهی در صداوسیما این‌گونه نشان می‌دهند که رهبری گفته‌اند اصلاً مذاکره نمی‌کنیم؛ در حالی که ما همین اقدامات را با اجازه ایشان انجام دادیم و حتی به تفاهم هم رسیده بودیم...» در اینجا لازم است میان «مخالفت با اصل مذاکره» و «هشدار نسبت به مذاکره در شرایط نابرابر و بدون تضمین» تفکیک قائل شویم. امام شهید بارها درباره تجربه مذاکرات گذشته سخن گفته و مخالفت ایشان صرفاً با گفت‌وگو به‌عنوان یک ابزار دیپلماتیک نبود؛ بلکه هشدار اصلی، درباره اعتماد به طرف مقابل، مذاکره در شرایط نابرابر و تجربه‌ای بود که نشان داد صرف توافق و تعهد یک‌طرفه ایران، الزاماً به اجرای تعهدات طرف مقابل منجر نمی‌شود. نمونه روشن آن، برجام بود؛ توافقی که جمهوری اسلامی ایران بخش قابل‌توجهی از تعهدات خود را اجرا کرد، اما طرف مقابل نه‌تنها در اجرای تعهدات اقتصادی خود پایدار نماند، بلکه آمریکا از توافق خارج شد و تحریم‌ها را بازگرداند. تجربه‌ای که رهبر شهید از آن با تعبیر «خسارت محض» یاد کردند. بنابراین اگر گفته می‌شود مذاکرات اخیر نیز با اجازه و هماهنگی رهبری انجام شده است، این مسئله نه‌تنها با انتقادها و هشدارهای پیشین ایشان درباره مذاکره منافاتی ندارد، بلکه می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که مذاکره، فی‌نفسه نفی نشده؛ بلکه چارچوب، شرایط و نتیجه آن اهمیت داشته است. از این منظر، بهتر است برای مردم روشن شود که: آیا رهبری با اصل مذاکره مخالفت داشتند یا با مذاکره‌ای که در آن طرف مقابل سابقه بدعهدی دارد و ایران بدون دریافت تضمین معتبر، بخش مهمی از تعهدات خود را انجام دهد؟ این تفکیک مهم است؛ زیرا اگر تجربه برجام یک درس داشته باشد، آن درس این نیست که «هیچ‌گاه مذاکره نکنیم»؛ بلکه این است که در مذاکره با طرفی که سابقه بدعهدی دارد، نباید بدون تضمین‌های معتبر، قابل‌راستی‌آزمایی و مؤثر، هزینه‌های برگشت‌ناپذیر پرداخت کنیم. بنابراین، استناد به این‌که «با اجازه رهبری مذاکره کردیم» به‌تنهایی پاسخ کامل به این مسئله نیست. پرسش مهم‌تر این است که در این مذاکرات چه درس‌هایی از تجربه برجام لحاظ شد و چه تضمین‌هایی برای جلوگیری از تکرار همان تجربه در نظر گرفته شد؟ مذاکره ابزار سیاست خارجی است؛ اما مذاکره موفق، مذاکره‌ای نیست که صرفاً به توافق منتهی شود؛ توافقی موفق است که طرف مقابل را به اجرای تعهداتش ملزم کند و هزینه بدعهدی را برای او واقعی کند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
💢 من بیست و هشتم ماه صفر به دنیا آمدم من در شهر مشهد، مرکز استان خراسان، در جوار آستان امام هشتم، علی بن موسی الرضا علیه‌السلام، در یک خانواده روحانی به دنیا آمدم. زادروز من، بیست و هشتم ماه صفر سال ۱۳۵۸ هجری قمری است. شهید خامنه‌ای به روایت خودش 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
حجت‌الاسلام والمسلمین نخعی28 Safar 1405.mp3
زمان: حجم: 9.1M
🖤 کاروان سوگ و ارادت هم‌زمان با سالروز رحلت جانسوز پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صَلَّی‌اللهُ عَلَیهِ وَآلِهِ وَسَلَّم و شهادت کریم اهل‌بیت، امام حسن مجتبی علیه‌السلام، به همت هیأت رزمندگان اسلام، کاروان عزاداری و سوگواری با حضور مردم مؤمن و عاشقان اهل‌بیت علیهم‌السلام، از آستان مقدس امامزاده سیدعلی‌اصغر علیه‌السلام تا آستان مقدس امامزاده سیداسحاق علیه‌السلام برگزار شد. 🎙 در این مراسم، سخنرانی حجت‌الاسلام والمسلمین نخعی در آستان مقدس امامزاده سیداسحاق علیه‌السلام، از مطالبی شنیدنی، عمیق و آگاهی‌بخش برخوردار است. 📌 پیشنهاد می‌کنیم دوستان اهل علم، به‌ویژه جوانان عزیز، این سخنرانی را با دقت و تأمل گوش جان بسپارند؛ چراکه شنیدن سخن عالمانه، مقدمه‌ای برای فهم عمیق‌تر معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام است. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۵ سیاست همسایگی؛ گلایه کافی نیست، دیپلماسی پیشگیرانه چه کرد؟ رئیس‌جمهور در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر حمله به پایگاه‌های آمریکا در منطقه بر روابط ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس گفت: «مشکل اینجاست که آمریکا از خاک کشورهای منطقه به ما حمله کرده و پایگاه‌ها و مراکز ما را هدف قرار داده است. سؤال این است مدرسه میناب را از کجا زدند؟ از همان کشورهای مسلمان و دوست ما. چرا آن‌ها باید اجازه بدهند بیایند و ما را بزنند؟ ما نمی‌خواهیم آن کشورها را هدف قرار دهیم؛ جایی را می‌زنیم که از همان‌جا به ما حمله می‌شود.» این سخنان، یک پرسش مهم را پیش روی سیاست خارجی دولت قرار می‌دهد: اگر کشورهای منطقه را همسایه، مسلمان و دوست می‌دانیم و سیاست همسایگی را یکی از محورهای مهم دولت معرفی کرده‌ایم، برای جلوگیری از استفاده آمریکا از خاک این کشورها علیه ایران چه اقدام دیپلماتیکی انجام داده‌ایم؟ طبیعی است که جمهوری اسلامی ایران حق دفاع از خود در برابر حمله خارجی را برای خود محفوظ بداند؛ اما در کنار اقدام دفاعی، دیپلماسی فعال و پیشگیرانه نیز باید بتواند از تبدیل‌شدن خاک کشورهای همسایه به سکوی حمله علیه ایران جلوگیری کند. صرف اینکه گفته شود «چرا آن‌ها اجازه دادند؟» پاسخ کاملی به این مسئله نیست. باید برای مردم روشن شود: * آیا پیش از حملات، دولت از طریق کانال‌های دیپلماتیک درباره پیامدهای استفاده از خاک این کشورها علیه ایران هشدار داده بود؟ * آیا از دولت‌های میزبان پایگاه‌های آمریکا، تعهد یا تضمینی درباره عدم استفاده از خاک و امکانات‌شان برای حمله به ایران درخواست شده بود؟ * پس از وقوع حملات، چه رایزنی‌هایی با این کشورها انجام شد؟ * آیا سازوکاری برای جلوگیری از تکرار چنین وضعیتی طراحی شده است؟ * و اساساً سیاست همسایگی دولت در حوزه امنیتی و دفاعی چه دستاورد مشخصی داشته است؟ اگر روابط ایران با کشورهای منطقه واقعاً بهبود یافته و به تعبیر رئیس‌جمهور، «کشورهای مسلمان و دوست» هستند، این روابط باید در زمان بحران نیز بتواند به تفاهم‌های امنیتی و تضمین‌های عملی منجر شود. البته نباید مسئولیت اقدام آمریکا را با مسئولیت کشور میزبان یکسان دانست. عامل حمله، آمریکا است و مسئولیت اصلی اقدام نظامی نیز متوجه همان کشور است؛ اما هنگامی که یک کشور خارجی از خاک کشور دیگری برای حمله استفاده می‌کند، موضوع روابط دوجانبه ایران با کشور میزبان نیز به‌طور طبیعی اهمیت پیدا می‌کند. از سوی دیگر، سیاست همسایگی نباید صرفاً در شرایط عادی به تجارت، رفت‌وآمد و مناسبات سیاسی محدود شود. آزمون واقعی دیپلماسی همسایگی، زمانی است که منافع و امنیت ایران با حضور قدرت‌های خارجی در منطقه در تعارض قرار می‌گیرد. بنابراین انتظار می‌رود دولت به‌جای اکتفا به بیان گلایه از این‌که «چرا اجازه دادند؟»، برای مردم توضیح دهد دیپلماسی ایران پیش از جنگ، هنگام جنگ و پس از حملات چه کرده و چه تضمین‌هایی برای آینده به دست آورده است. سیاست همسایگی زمانی به یک دستاورد راهبردی تبدیل می‌شود که علاوه بر افزایش تجارت و روابط سیاسی، بتواند امنیت، اعتماد متقابل و منافع مشترک را نیز در میان همسایگان تقویت کند. همسایه خوب بودن یک رابطه دوطرفه است؛ اما دیپلماسی خوب نیز باید بتواند از ظرفیت همین رابطه برای پیشگیری از تهدید استفاده کند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۶ پشتیبانی از نیروهای مسلح؛ وظیفه دولت یا امتیازی که باید به رخ کشیده شود؟ رئیس‌جمهور در بخشی از سخنان خود درباره عملکرد نیروهای مسلح در جنگ گفت: «خدا وکیلی رزمندگان ما، نیروهای هوافضا، ارتش، سپاه و همه بچه‌های رزمنده، جانانه دفاع کردند و دنیا را به تعجب واداشتند. البته این اتفاق به برکت پشتیبانی مردم و مدیریتی بود که دولت انجام داد. اگر حمایت دولت از این مجموعه وجود نداشت، شکل‌گیری چنین روندی امکان‌پذیر نبود.» تردیدی نیست که هماهنگی و پشتیبانی دولت از نیروهای مسلح در شرایط جنگ ضروری است و دولت باید تمام ظرفیت‌های کشور را برای دفاع از میهن و استمرار اداره کشور به میدان بیاورد؛ اما در این‌جا یک نکته مهم نباید فراموش شود: پشتیبانی دولت از نیروهای مسلح در زمان جنگ، لطف یا امتیازی نیست که بتوان آن را به رخ کشید؛ بلکه بخشی از وظایف ذاتی و حاکمیتی دولت است. در شرایط جنگ، دولت، مجلس و نیروهای مسلح هرکدام مسئولیت مشخصی دارند. نیروهای مسلح مأموریت دفاع از کشور و مقابله با تهدید نظامی را بر عهده دارند و دولت نیز موظف است امکانات، منابع، بودجه، زیرساخت، سوخت، لجستیک، خدمات عمومی و سایر الزامات مورد نیاز برای استمرار دفاع و اداره کشور را فراهم کند. در بسیاری از کشورها نیز هنگامی که کشور با جنگ یا تهدید نظامی جدی مواجه می‌شود، دولت و پارلمان، متناسب با شرایط، اعتبارات و بودجه‌های ویژه دفاعی و اضطراری تصویب می‌کنند و دستگاه اجرایی تمام ظرفیت خود را برای پشتیبانی از دفاع ملی به کار می‌گیرد. این اقدامات، انجام وظیفه در قبال امنیت و تمامیت ارضی کشور است، نه اقدامی که بعدها بتوان آن را به‌عنوان امتیاز یک دستگاه در برابر دستگاه دیگر مطرح کرد. از سوی دیگر، در یک جنگ، دولت فقط مسئول پشتیبانی از نیروهای مسلح نیست؛ بلکه مسئولیت بسیار گسترده‌تری نیز بر عهده دارد: تأمین کالاهای اساسی، سوخت، دارو، آب و برق، حفظ زنجیره تأمین، مدیریت بازار، استمرار حمل‌ونقل، حمایت از تولید، مدیریت خدمات عمومی و حفظ آرامش و ثبات اقتصادی و اجتماعی کشور. بنابراین بهتر است در بیان عملکردها، سهم هر بخش دقیق و منصفانه بیان شود؛ نه دولت جای نیروهای مسلح را بگیرد و نه نیروهای مسلح جای دولت را. دفاع از کشور حاصل کار یک مجموعه به‌هم‌پیوسته است؛ از رزمنده‌ای که در خط مقدم می‌جنگد تا کارگری که چراغ کارخانه را روشن نگه می‌دارد و دولتی که باید چرخ اداره کشور را در شرایط جنگی بچرخاند. مهم‌تر از همه، ادبیات مسئولان در چنین شرایطی باید به‌گونه‌ای باشد که شائبه منت‌گذاشتن بر نیروهای مسلح برای انجام وظایف قانونی و حاکمیتی دولت ایجاد نکند. همان‌گونه که هیچ‌کس انتظار ندارد نیروهای مسلح برای دفاع از کشور بر مردم منت بگذارند، دولت نیز نباید پشتیبانی از نیروهای مسلح را به‌عنوان لطفی ویژه مطرح کند. در جنگ، همه در یک جبهه‌اند و هرکس وظیفه‌ای دارد؛ آن‌چه باید برجسته شود، موفقیت مجموعه کشور است، نه سهم‌خواهی میان اجزای آن. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۷ وقتی سؤال درباره «چرایی مذاکره» است، پاسخ نباید به کلی‌گویی درباره «زورگویی» محدود شود سؤال مجری، یک سؤال مشخص و مهم بود: چه اتفاقی افتاد که نظام با وجود سابقه بدعهدی آمریکا، در مقطعی تصمیم به ورود به مذاکرات گرفت؟ اما پاسخ رئیس‌جمهور عملاً وارد فرآیند تصمیم‌گیری نشد و به بیان این گزاره‌های کلی محدود ماند که ایران زیر بار زور نمی‌رود، قصد تجاوز ندارد و نمی‌خواهد سرنوشتی مانند غزه پیدا کند. این سخنان فی‌نفسه قابل فهم است، اما پاسخ سؤال مطرح‌شده نیست. اگر قرار است مردم درباره چرایی ورود نظام به مذاکرات بدانند، انتظار می‌رود روشن شود که: * در آن مقطع چه ملاحظات و محاسباتی در تصمیم نظام وجود داشت؟ * هدف از ورود به مذاکره چه بود؟ * چه خطوط قرمز و محدودیت‌هایی برای مذاکره‌کنندگان تعیین شده بود؟ * قرار بود مذاکره دقیقاً چه مسئله‌ای را حل کند؟ * چه تفاوتی میان مذاکره برای رفع یک مسئله مشخص و پذیرش خواسته‌های طرف مقابل وجود داشت؟ * و مهم‌تر از همه، چه ارزیابی‌ای از احتمال بدعهدی آمریکا وجود داشت؟ از سوی دیگر، وقتی گفته می‌شود طرف مقابل در مذاکرات به‌دنبال «خلع ید کامل» ایران بوده، باید میان خواسته‌های حداکثری طرف مقابل، موضوع‌های مورد مذاکره و توافقات احتمالی تفکیک قائل شد. چنین ادعاهایی اگر بدون توضیح درباره مستندات و جزئیات مذاکرات مطرح شوند، بیشتر از آن‌که به فهم افکار عمومی کمک کنند، تصویری کلی و مبهم از ماجرا ارائه می‌دهند. نقد مذاکره یا دفاع از مذاکره، هیچ‌کدام جای پاسخ دقیق به این سؤال را نمی‌گیرد که تصمیم نظام بر چه مبنایی اتخاذ شد. مردم حق دارند بدانند چرا مذاکره شد، با چه هدفی مذاکره شد، با چه خطوط قرمزی مذاکره شد و در نهایت چه چیزی موجب شد این مسیر به جنگ منتهی شود. در یک گفت‌وگوی تفصیلی، انتظار از رئیس‌جمهور دقیقاً همین است: به‌جای عبور از سؤال، فرآیند تصمیم‌گیری و واقعیت‌های پشت آن را برای مردم روشن کند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۸ «ما هم دست از سر آن‌ها برداریم» یعنی دقیقاً چه؟ رئیس‌جمهور در بخشی از سخنان خود درباره رابطه ایران و آمریکا گفت: «بهترین راه این است که آن‌ها دست از سر ما بردارند و ما هم دست از سر آن‌ها برداریم.» این جمله در نگاه نخست، می‌تواند بیانگر یک اصل قابل فهم در روابط میان کشورها باشد؛ این‌که هر کشوری استقلال و منافع خود را داشته باشد و دیگری را از دخالت و تعرض مصون بگذارد. اما این تعبیر، به‌ویژه در یک گفت‌وگوی عمومی با مردم، نیازمند توضیح و تبیین دقیق‌تری است. بخش قابل توجهی از مخاطبان این گفت‌وگو را نوجوانان و جوانانی تشکیل می‌دهند که ممکن است با تاریخ روابط ایران و آمریکا، به‌ویژه وقایع پیش از انقلاب و تحولات پس از انقلاب، آشنایی عمیقی نداشته باشند. بنابراین وقتی یک مقام عالی‌رتبه کشور می‌گوید «ما هم دست از سر آن‌ها برداریم»، طبیعی است که این سؤال مطرح شود: منظور دقیقاً چیست؟ ایران چه اقداماتی انجام می‌دهد که مصداق «دست از سر آمریکا برداشتن» تلقی می‌شود و در مقابل، آمریکا باید از انجام چه اقداماتی دست بردارد تا بتوان گفت «دست از سر ایران برداشته است»؟ آیا منظور، عدم دخالت در امور داخلی آمریکاست؟ آیا منظور، توقف اقدامات سیاسی و رسانه‌ای علیه آمریکا است؟ آیا منظور، عدم حمایت از جریان‌ها و گروه‌هایی است که آمریکا آن‌ها را مخالف منافع خود می‌داند؟ یا منظور، صرفاً پرهیز از اقدام نظامی و تقابل مستقیم است؟ در سوی دیگر نیز باید روشن شود که منظور از «دست از سر ما بردارند» دقیقاً چیست؟ آیا منظور پایان تحریم‌های اقتصادی و مالی است؟ پایان تهدید نظامی و ترور؟ عدم دخالت در امور داخلی ایران؟ پایان حمایت از اقدامات خصمانه علیه جمهوری اسلامی؟ یا کنار گذاشتن تلاش برای محدودکردن قدرت دفاعی و نفوذ منطقه‌ای ایران؟ این شفاف‌سازی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند وقتی بدانیم روابط ایران و آمریکا صرفاً به چند سال اخیر محدود نیست و سابقه‌ای طولانی از دخالت، مناقشه، تحریم، فشار سیاسی و اقتصادی پس از انقلاب از سوی آمریکا و هم‌پیمانانش وجود دارد. از سوی دیگر، باید مراقب بود که ساده‌سازی روابط دو کشور، تاریخ را نیز ساده نکند. نه می‌توان هر اختلافی را به دشمنی مطلق فروکاست و نه می‌توان با عباراتی کلی، سابقه و واقعیت‌های چند دهه رابطه ایران و آمریکا را نادیده گرفت. اگر مقصود این است که ایران به آمریکا کاری نداشته باشد و آمریکا نیز به ایران کاری نداشته باشد، باید برای مردم روشن شود که این «کاری نداشتن» در عرصه عملی و سیاسی دقیقاً چه تعریفی دارد و چه اقداماتی باید از سوی هر دو طرف متوقف شود. به‌ویژه برای نسل جوان، این توضیحات اهمیت دارد؛ زیرا نسل امروز حق دارد بداند وقتی مسئولان کشور از «دست از سر هم برداشتن» سخن می‌گویند، دقیقاً از چه نوع رابطه‌ای صحبت می‌کنند و این رابطه چه تفاوتی با عادی‌سازی روابط، مذاکره، توافق یا پذیرش خواسته‌های طرف مقابل دارد. یک جمله کوتاه می‌تواند یک سیاست پیچیده را در ذهن مخاطب ساده جلوه دهد؛ بنابراین انتظار می‌رود مسئولان، به‌ویژه در گفت‌وگوهای عمومی، مصادیق را روشن و دقیق بیان کنند. اگر قرار است هر دو طرف «دست از سر یکدیگر بردارند»، مردم باید بدانند هر طرف دقیقاً باید از انجام چه کاری دست بردارد. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi