🔻نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۳
تفاهم با فرانسه دقیقاً چه بود؟
در این بخش، رئیسجمهور از مذاکرات با فرانسه و گفتوگو با آقای مکرون سخن گفت و تأکید کرد که میان خواستههای ایران و طرف مقابل «هماهنگی» و حتی «تفاهم» ایجاد شده بود؛ اما در نهایت این روند به نتیجه نرسید.
اینجا یک سؤال ساده اما مهم برای افکار عمومی باقی میماند:
این تفاهم دقیقاً شامل چه مواردی بود؟
اگر میان ایران و طرف فرانسوی بر سر موضوعهای مورد اختلاف تفاهمی شکل گرفته بود، مردم حق دارند بدانند چارچوب آن چه بوده است؛ ایران چه میخواست، طرف مقابل چه میخواست، چه امتیازاتی مورد بحث قرار گرفته بود و نقطه شکست مذاکرات دقیقاً کجا بود؟
همچنین گفته شد اروپاییها ظاهراً برای تصمیمگیری باید از «طرف دیگری» اجازه میگرفتند. این تعبیر، درباره موضوعی به این اهمیت، نیازمند توضیح روشنتری است. طرف دیگر چه کسی بود و دقیقاً چه نقشی در رد یا توقف این تفاهم داشت؟
اگر واقعاً اروپا در تصمیمگیری مستقل نبود، این مسئله خود یک واقعیت مهم در ارزیابی سیاست خارجی ایران است و باید با جزئیات بیشتری برای مردم تبیین شود.
از سوی دیگر، اگر ایران به یک تفاهم مشخص با طرف فرانسوی رسیده بود و آن تفاهم میتوانست مانع فعالشدن سازوکار اسنپبک شود، باید روشن شود چرا آن مسیر به نتیجه نرسید و چه درسهایی از این تجربه برای مذاکرات آینده گرفته شده است؟
این پرسشها به معنای مخالفت با مذاکره یا متهمکردن مذاکرهکنندگان نیست؛ اتفاقاً شفافیت درباره جزئیات مذاکرات، شرط ارزیابی درست عملکرد دیپلماسی است.
مردم نیاز ندارند صرفاً بشنوند که «تفاهم کردیم اما آنها نپذیرفتند»؛
میخواهند بدانند تفاهم چه بود، اختلاف کجا بود، چه کسی عقب نشست و چرا؟
در سیاست خارجی، نتیجه نهایی مهم است؛ اما برای اصلاح مسیر آینده، شناخت دقیق علت شکست نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
گزارش صریح از موفقیتها و ناکامیهای مذاکرات، نه تضعیف دولت است و نه تضعیف دیپلماسی؛ بلکه کمک میکند تجربهها به سرمایهای برای تصمیمهای آینده تبدیل شوند.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۴
آیا موضع رهبر شهید «مذاکرهنکردن» بود؟
رئیسجمهور در بخشی از سخنان خود گفت:
«گاهی در صداوسیما اینگونه نشان میدهند که رهبری گفتهاند اصلاً مذاکره نمیکنیم؛ در حالی که ما همین اقدامات را با اجازه ایشان انجام دادیم و حتی به تفاهم هم رسیده بودیم...»
در اینجا لازم است میان «مخالفت با اصل مذاکره» و «هشدار نسبت به مذاکره در شرایط نابرابر و بدون تضمین» تفکیک قائل شویم.
امام شهید بارها درباره تجربه مذاکرات گذشته سخن گفته و مخالفت ایشان صرفاً با گفتوگو بهعنوان یک ابزار دیپلماتیک نبود؛ بلکه هشدار اصلی، درباره اعتماد به طرف مقابل، مذاکره در شرایط نابرابر و تجربهای بود که نشان داد صرف توافق و تعهد یکطرفه ایران، الزاماً به اجرای تعهدات طرف مقابل منجر نمیشود.
نمونه روشن آن، برجام بود؛ توافقی که جمهوری اسلامی ایران بخش قابلتوجهی از تعهدات خود را اجرا کرد، اما طرف مقابل نهتنها در اجرای تعهدات اقتصادی خود پایدار نماند، بلکه آمریکا از توافق خارج شد و تحریمها را بازگرداند. تجربهای که رهبر شهید از آن با تعبیر «خسارت محض» یاد کردند.
بنابراین اگر گفته میشود مذاکرات اخیر نیز با اجازه و هماهنگی رهبری انجام شده است، این مسئله نهتنها با انتقادها و هشدارهای پیشین ایشان درباره مذاکره منافاتی ندارد، بلکه میتواند نشاندهنده این باشد که مذاکره، فینفسه نفی نشده؛ بلکه چارچوب، شرایط و نتیجه آن اهمیت داشته است.
از این منظر، بهتر است برای مردم روشن شود که:
آیا رهبری با اصل مذاکره مخالفت داشتند یا با مذاکرهای که در آن طرف مقابل سابقه بدعهدی دارد و ایران بدون دریافت تضمین معتبر، بخش مهمی از تعهدات خود را انجام دهد؟
این تفکیک مهم است؛ زیرا اگر تجربه برجام یک درس داشته باشد، آن درس این نیست که «هیچگاه مذاکره نکنیم»؛ بلکه این است که در مذاکره با طرفی که سابقه بدعهدی دارد، نباید بدون تضمینهای معتبر، قابلراستیآزمایی و مؤثر، هزینههای برگشتناپذیر پرداخت کنیم.
بنابراین، استناد به اینکه «با اجازه رهبری مذاکره کردیم» بهتنهایی پاسخ کامل به این مسئله نیست. پرسش مهمتر این است که در این مذاکرات چه درسهایی از تجربه برجام لحاظ شد و چه تضمینهایی برای جلوگیری از تکرار همان تجربه در نظر گرفته شد؟
مذاکره ابزار سیاست خارجی است؛
اما مذاکره موفق، مذاکرهای نیست که صرفاً به توافق منتهی شود؛ توافقی موفق است که طرف مقابل را به اجرای تعهداتش ملزم کند و هزینه بدعهدی را برای او واقعی کند.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
💢 من بیست و هشتم ماه صفر به دنیا آمدم
من در شهر مشهد، مرکز استان خراسان، در جوار آستان امام هشتم، علی بن موسی الرضا علیهالسلام، در یک خانواده روحانی به دنیا آمدم. زادروز من، بیست و هشتم ماه صفر سال ۱۳۵۸ هجری قمری است.
شهید خامنهای به روایت خودش
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
حجتالاسلام والمسلمین نخعی28 Safar 1405.mp3
زمان:
حجم:
9.1M
🖤 کاروان سوگ و ارادت
همزمان با سالروز رحلت جانسوز پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی صَلَّیاللهُ عَلَیهِ وَآلِهِ وَسَلَّم و شهادت کریم اهلبیت، امام حسن مجتبی علیهالسلام، به همت هیأت رزمندگان اسلام، کاروان عزاداری و سوگواری با حضور مردم مؤمن و عاشقان اهلبیت علیهمالسلام، از آستان مقدس امامزاده سیدعلیاصغر علیهالسلام تا آستان مقدس امامزاده سیداسحاق علیهالسلام برگزار شد.
🎙 در این مراسم، سخنرانی حجتالاسلام والمسلمین نخعی در آستان مقدس امامزاده سیداسحاق علیهالسلام، از مطالبی شنیدنی، عمیق و آگاهیبخش برخوردار است.
📌 پیشنهاد میکنیم دوستان اهل علم، بهویژه جوانان عزیز، این سخنرانی را با دقت و تأمل گوش جان بسپارند؛ چراکه شنیدن سخن عالمانه، مقدمهای برای فهم عمیقتر معارف اهلبیت علیهمالسلام است.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۵
سیاست همسایگی؛ گلایه کافی نیست، دیپلماسی پیشگیرانه چه کرد؟
رئیسجمهور در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر حمله به پایگاههای آمریکا در منطقه بر روابط ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس گفت:
«مشکل اینجاست که آمریکا از خاک کشورهای منطقه به ما حمله کرده و پایگاهها و مراکز ما را هدف قرار داده است. سؤال این است مدرسه میناب را از کجا زدند؟ از همان کشورهای مسلمان و دوست ما. چرا آنها باید اجازه بدهند بیایند و ما را بزنند؟ ما نمیخواهیم آن کشورها را هدف قرار دهیم؛ جایی را میزنیم که از همانجا به ما حمله میشود.»
این سخنان، یک پرسش مهم را پیش روی سیاست خارجی دولت قرار میدهد:
اگر کشورهای منطقه را همسایه، مسلمان و دوست میدانیم و سیاست همسایگی را یکی از محورهای مهم دولت معرفی کردهایم، برای جلوگیری از استفاده آمریکا از خاک این کشورها علیه ایران چه اقدام دیپلماتیکی انجام دادهایم؟
طبیعی است که جمهوری اسلامی ایران حق دفاع از خود در برابر حمله خارجی را برای خود محفوظ بداند؛ اما در کنار اقدام دفاعی، دیپلماسی فعال و پیشگیرانه نیز باید بتواند از تبدیلشدن خاک کشورهای همسایه به سکوی حمله علیه ایران جلوگیری کند.
صرف اینکه گفته شود «چرا آنها اجازه دادند؟» پاسخ کاملی به این مسئله نیست. باید برای مردم روشن شود:
* آیا پیش از حملات، دولت از طریق کانالهای دیپلماتیک درباره پیامدهای استفاده از خاک این کشورها علیه ایران هشدار داده بود؟
* آیا از دولتهای میزبان پایگاههای آمریکا، تعهد یا تضمینی درباره عدم استفاده از خاک و امکاناتشان برای حمله به ایران درخواست شده بود؟
* پس از وقوع حملات، چه رایزنیهایی با این کشورها انجام شد؟
* آیا سازوکاری برای جلوگیری از تکرار چنین وضعیتی طراحی شده است؟
* و اساساً سیاست همسایگی دولت در حوزه امنیتی و دفاعی چه دستاورد مشخصی داشته است؟
اگر روابط ایران با کشورهای منطقه واقعاً بهبود یافته و به تعبیر رئیسجمهور، «کشورهای مسلمان و دوست» هستند، این روابط باید در زمان بحران نیز بتواند به تفاهمهای امنیتی و تضمینهای عملی منجر شود.
البته نباید مسئولیت اقدام آمریکا را با مسئولیت کشور میزبان یکسان دانست. عامل حمله، آمریکا است و مسئولیت اصلی اقدام نظامی نیز متوجه همان کشور است؛ اما هنگامی که یک کشور خارجی از خاک کشور دیگری برای حمله استفاده میکند، موضوع روابط دوجانبه ایران با کشور میزبان نیز بهطور طبیعی اهمیت پیدا میکند.
از سوی دیگر، سیاست همسایگی نباید صرفاً در شرایط عادی به تجارت، رفتوآمد و مناسبات سیاسی محدود شود. آزمون واقعی دیپلماسی همسایگی، زمانی است که منافع و امنیت ایران با حضور قدرتهای خارجی در منطقه در تعارض قرار میگیرد.
بنابراین انتظار میرود دولت بهجای اکتفا به بیان گلایه از اینکه «چرا اجازه دادند؟»، برای مردم توضیح دهد دیپلماسی ایران پیش از جنگ، هنگام جنگ و پس از حملات چه کرده و چه تضمینهایی برای آینده به دست آورده است.
سیاست همسایگی زمانی به یک دستاورد راهبردی تبدیل میشود که علاوه بر افزایش تجارت و روابط سیاسی، بتواند امنیت، اعتماد متقابل و منافع مشترک را نیز در میان همسایگان تقویت کند.
همسایه خوب بودن یک رابطه دوطرفه است؛ اما دیپلماسی خوب نیز باید بتواند از ظرفیت همین رابطه برای پیشگیری از تهدید استفاده کند.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۶
پشتیبانی از نیروهای مسلح؛ وظیفه دولت یا امتیازی که باید به رخ کشیده شود؟
رئیسجمهور در بخشی از سخنان خود درباره عملکرد نیروهای مسلح در جنگ گفت:
«خدا وکیلی رزمندگان ما، نیروهای هوافضا، ارتش، سپاه و همه بچههای رزمنده، جانانه دفاع کردند و دنیا را به تعجب واداشتند. البته این اتفاق به برکت پشتیبانی مردم و مدیریتی بود که دولت انجام داد. اگر حمایت دولت از این مجموعه وجود نداشت، شکلگیری چنین روندی امکانپذیر نبود.»
تردیدی نیست که هماهنگی و پشتیبانی دولت از نیروهای مسلح در شرایط جنگ ضروری است و دولت باید تمام ظرفیتهای کشور را برای دفاع از میهن و استمرار اداره کشور به میدان بیاورد؛ اما در اینجا یک نکته مهم نباید فراموش شود:
پشتیبانی دولت از نیروهای مسلح در زمان جنگ، لطف یا امتیازی نیست که بتوان آن را به رخ کشید؛ بلکه بخشی از وظایف ذاتی و حاکمیتی دولت است.
در شرایط جنگ، دولت، مجلس و نیروهای مسلح هرکدام مسئولیت مشخصی دارند. نیروهای مسلح مأموریت دفاع از کشور و مقابله با تهدید نظامی را بر عهده دارند و دولت نیز موظف است امکانات، منابع، بودجه، زیرساخت، سوخت، لجستیک، خدمات عمومی و سایر الزامات مورد نیاز برای استمرار دفاع و اداره کشور را فراهم کند.
در بسیاری از کشورها نیز هنگامی که کشور با جنگ یا تهدید نظامی جدی مواجه میشود، دولت و پارلمان، متناسب با شرایط، اعتبارات و بودجههای ویژه دفاعی و اضطراری تصویب میکنند و دستگاه اجرایی تمام ظرفیت خود را برای پشتیبانی از دفاع ملی به کار میگیرد. این اقدامات، انجام وظیفه در قبال امنیت و تمامیت ارضی کشور است، نه اقدامی که بعدها بتوان آن را بهعنوان امتیاز یک دستگاه در برابر دستگاه دیگر مطرح کرد.
از سوی دیگر، در یک جنگ، دولت فقط مسئول پشتیبانی از نیروهای مسلح نیست؛ بلکه مسئولیت بسیار گستردهتری نیز بر عهده دارد: تأمین کالاهای اساسی، سوخت، دارو، آب و برق، حفظ زنجیره تأمین، مدیریت بازار، استمرار حملونقل، حمایت از تولید، مدیریت خدمات عمومی و حفظ آرامش و ثبات اقتصادی و اجتماعی کشور.
بنابراین بهتر است در بیان عملکردها، سهم هر بخش دقیق و منصفانه بیان شود؛ نه دولت جای نیروهای مسلح را بگیرد و نه نیروهای مسلح جای دولت را. دفاع از کشور حاصل کار یک مجموعه بههمپیوسته است؛ از رزمندهای که در خط مقدم میجنگد تا کارگری که چراغ کارخانه را روشن نگه میدارد و دولتی که باید چرخ اداره کشور را در شرایط جنگی بچرخاند.
مهمتر از همه، ادبیات مسئولان در چنین شرایطی باید بهگونهای باشد که شائبه منتگذاشتن بر نیروهای مسلح برای انجام وظایف قانونی و حاکمیتی دولت ایجاد نکند.
همانگونه که هیچکس انتظار ندارد نیروهای مسلح برای دفاع از کشور بر مردم منت بگذارند، دولت نیز نباید پشتیبانی از نیروهای مسلح را بهعنوان لطفی ویژه مطرح کند.
در جنگ، همه در یک جبههاند و هرکس وظیفهای دارد؛ آنچه باید برجسته شود، موفقیت مجموعه کشور است، نه سهمخواهی میان اجزای آن.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۷
وقتی سؤال درباره «چرایی مذاکره» است، پاسخ نباید به کلیگویی درباره «زورگویی» محدود شود
سؤال مجری، یک سؤال مشخص و مهم بود: چه اتفاقی افتاد که نظام با وجود سابقه بدعهدی آمریکا، در مقطعی تصمیم به ورود به مذاکرات گرفت؟
اما پاسخ رئیسجمهور عملاً وارد فرآیند تصمیمگیری نشد و به بیان این گزارههای کلی محدود ماند که ایران زیر بار زور نمیرود، قصد تجاوز ندارد و نمیخواهد سرنوشتی مانند غزه پیدا کند.
این سخنان فینفسه قابل فهم است، اما پاسخ سؤال مطرحشده نیست.
اگر قرار است مردم درباره چرایی ورود نظام به مذاکرات بدانند، انتظار میرود روشن شود که:
* در آن مقطع چه ملاحظات و محاسباتی در تصمیم نظام وجود داشت؟
* هدف از ورود به مذاکره چه بود؟
* چه خطوط قرمز و محدودیتهایی برای مذاکرهکنندگان تعیین شده بود؟
* قرار بود مذاکره دقیقاً چه مسئلهای را حل کند؟
* چه تفاوتی میان مذاکره برای رفع یک مسئله مشخص و پذیرش خواستههای طرف مقابل وجود داشت؟
* و مهمتر از همه، چه ارزیابیای از احتمال بدعهدی آمریکا وجود داشت؟
از سوی دیگر، وقتی گفته میشود طرف مقابل در مذاکرات بهدنبال «خلع ید کامل» ایران بوده، باید میان خواستههای حداکثری طرف مقابل، موضوعهای مورد مذاکره و توافقات احتمالی تفکیک قائل شد. چنین ادعاهایی اگر بدون توضیح درباره مستندات و جزئیات مذاکرات مطرح شوند، بیشتر از آنکه به فهم افکار عمومی کمک کنند، تصویری کلی و مبهم از ماجرا ارائه میدهند.
نقد مذاکره یا دفاع از مذاکره، هیچکدام جای پاسخ دقیق به این سؤال را نمیگیرد که تصمیم نظام بر چه مبنایی اتخاذ شد.
مردم حق دارند بدانند چرا مذاکره شد، با چه هدفی مذاکره شد، با چه خطوط قرمزی مذاکره شد و در نهایت چه چیزی موجب شد این مسیر به جنگ منتهی شود.
در یک گفتوگوی تفصیلی، انتظار از رئیسجمهور دقیقاً همین است: بهجای عبور از سؤال، فرآیند تصمیمگیری و واقعیتهای پشت آن را برای مردم روشن کند.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۸
«ما هم دست از سر آنها برداریم» یعنی دقیقاً چه؟
رئیسجمهور در بخشی از سخنان خود درباره رابطه ایران و آمریکا گفت:
«بهترین راه این است که آنها دست از سر ما بردارند و ما هم دست از سر آنها برداریم.»
این جمله در نگاه نخست، میتواند بیانگر یک اصل قابل فهم در روابط میان کشورها باشد؛ اینکه هر کشوری استقلال و منافع خود را داشته باشد و دیگری را از دخالت و تعرض مصون بگذارد.
اما این تعبیر، بهویژه در یک گفتوگوی عمومی با مردم، نیازمند توضیح و تبیین دقیقتری است.
بخش قابل توجهی از مخاطبان این گفتوگو را نوجوانان و جوانانی تشکیل میدهند که ممکن است با تاریخ روابط ایران و آمریکا، بهویژه وقایع پیش از انقلاب و تحولات پس از انقلاب، آشنایی عمیقی نداشته باشند. بنابراین وقتی یک مقام عالیرتبه کشور میگوید «ما هم دست از سر آنها برداریم»، طبیعی است که این سؤال مطرح شود:
منظور دقیقاً چیست؟ ایران چه اقداماتی انجام میدهد که مصداق «دست از سر آمریکا برداشتن» تلقی میشود و در مقابل، آمریکا باید از انجام چه اقداماتی دست بردارد تا بتوان گفت «دست از سر ایران برداشته است»؟
آیا منظور، عدم دخالت در امور داخلی آمریکاست؟
آیا منظور، توقف اقدامات سیاسی و رسانهای علیه آمریکا است؟
آیا منظور، عدم حمایت از جریانها و گروههایی است که آمریکا آنها را مخالف منافع خود میداند؟
یا منظور، صرفاً پرهیز از اقدام نظامی و تقابل مستقیم است؟
در سوی دیگر نیز باید روشن شود که منظور از «دست از سر ما بردارند» دقیقاً چیست؟
آیا منظور پایان تحریمهای اقتصادی و مالی است؟
پایان تهدید نظامی و ترور؟
عدم دخالت در امور داخلی ایران؟
پایان حمایت از اقدامات خصمانه علیه جمهوری اسلامی؟
یا کنار گذاشتن تلاش برای محدودکردن قدرت دفاعی و نفوذ منطقهای ایران؟
این شفافسازی اهمیت بیشتری پیدا میکند وقتی بدانیم روابط ایران و آمریکا صرفاً به چند سال اخیر محدود نیست و سابقهای طولانی از دخالت، مناقشه، تحریم، فشار سیاسی و اقتصادی پس از انقلاب از سوی آمریکا و همپیمانانش وجود دارد.
از سوی دیگر، باید مراقب بود که سادهسازی روابط دو کشور، تاریخ را نیز ساده نکند. نه میتوان هر اختلافی را به دشمنی مطلق فروکاست و نه میتوان با عباراتی کلی، سابقه و واقعیتهای چند دهه رابطه ایران و آمریکا را نادیده گرفت.
اگر مقصود این است که ایران به آمریکا کاری نداشته باشد و آمریکا نیز به ایران کاری نداشته باشد، باید برای مردم روشن شود که این «کاری نداشتن» در عرصه عملی و سیاسی دقیقاً چه تعریفی دارد و چه اقداماتی باید از سوی هر دو طرف متوقف شود.
بهویژه برای نسل جوان، این توضیحات اهمیت دارد؛ زیرا نسل امروز حق دارد بداند وقتی مسئولان کشور از «دست از سر هم برداشتن» سخن میگویند، دقیقاً از چه نوع رابطهای صحبت میکنند و این رابطه چه تفاوتی با عادیسازی روابط، مذاکره، توافق یا پذیرش خواستههای طرف مقابل دارد.
یک جمله کوتاه میتواند یک سیاست پیچیده را در ذهن مخاطب ساده جلوه دهد؛ بنابراین انتظار میرود مسئولان، بهویژه در گفتوگوهای عمومی، مصادیق را روشن و دقیق بیان کنند.
اگر قرار است هر دو طرف «دست از سر یکدیگر بردارند»، مردم باید بدانند هر طرف دقیقاً باید از انجام چه کاری دست بردارد.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۴۹
رئیسجمهور میگوید:
«بزرگترین دشمن آمریکا، چین است، چرا دعوا نمیکنند؟ چین کار خودش را انجام میدهد و روزبهروز قویتر میشود.»
❓ اما این مقایسه نیازمند توضیح دقیقتری است.
وقتی رئیسجمهور کشور، آن هم در شرایطی که کشور هدف حمله نظامی قرار گرفته، از رابطه چین و آمریکا بهعنوان نمونهای برای امکان کنار آمدن با دشمن یاد میکند، نباید سخن بهگونهای بیان شود که مخاطب به این برداشت برسد که گویی مشکل از رفتار ایران بوده و اگر ایران هم مانند چین «کار خودش را انجام میداد»، جنگی رخ نمیداد.
واقعیت این است که ایران در سالهای گذشته بارها اعلام کرده خواهان جنگ و تنش نیست؛ اما آیا کنار آمدن با آمریکا صرفاً با «کار خودمان را کردن» ممکن است؟
اگر قرار است چین الگو قرار گیرد، باید دقیق توضیح داده شود که تفاوت شرایط چین و ایران، نوع روابط دو کشور با آمریکا، سطح منافع و تعارضات راهبردی و مهمتر از همه، رفتار آمریکا در قبال ایران چه تفاوتهایی دارد.
سخن رئیسجمهور نباید مبهم باشد؛ بهویژه برای نسلی که تجربه و شناخت مستقیمی از مناسبات ایران و آمریکا در دهههای گذشته ندارد.
نقد منصفانه یعنی از رئیسجمهور بخواهیم این ابهام را برای افکار عمومی برطرف کند تا باعث سوءتفاهم نشوند
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۵۰
رئیسجمهور درباره تفاهمنامه میگوید:
«در همین تفاهمنامهای که انجام دادیم، توانستیم جنگ لبنان را متوقف کنیم. هر روز در آنجا ۱۰۰ یا ۲۰۰ نفر از مسلمانان شهید میشدند، اما این روند متوقف شد.»
این ادعا، نیازمند ارائه توضیح و مستندات دقیقتر است.
اگر تفاهمنامه مورد اشاره توانسته است جنگ را متوقف کند، افکار عمومی حق دارد بداند:
🔹 دقیقاً چه تعهداتی در این تفاهمنامه وجود داشته است؟
🔹 توقف جنگ به چه معناست و از چه تاریخی محقق شده است؟
🔹 وضعیت نیروهای اشغالگر و مناطق تحت اشغال چه شده است؟
🔹 حملات نظامی پس از تفاهمنامه متوقف شده یا همچنان ادامه داشته است؟
🔹 و اساساً چه بخشهایی از توافق به مرحله اجرا درآمده است؟
نمیتوان صرفاً با عنوان «توقف جنگ» تصویری کامل از وضعیت میدان ارائه کرد؛ کاهش شدت درگیری با پایان اشغال و توقف کامل تجاوز نظامی یکسان نیست.
وقتی رئیسجمهور از یک توافق بهعنوان دستاورد سیاست خارجی دولت یاد میکند، انتظار طبیعی افکار عمومی این است که ابعاد، نتایج و میزان تحقق آن نیز شفاف بیان شود.
و آن چه رئیس جمهور به عنوان دستاورد بیان میکند با واقعیات میدان و ادامه حملات رژیم صهیونی به لبنان و اشغال بخش عمدهای از خاک لبنان در تناقض نباشد
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۵۱
رئیسجمهور میگوید:
«ما از آنچه به نام تفاهمنامه نوشتهایم، با قدرت دفاع میکنیم. یک بند پیدا کنند که در آن کوتاه آمده باشیم.»
این سخن، بهجای آنکه به ابهامها پایان دهد، یک سؤال مهمتر ایجاد میکند:
اگر متن تفاهمنامه بهگونهای است که میتوان با قدرت از آن دفاع کرد، چرا مفاد انتقادات و پاسخ آن بهصورت شفاف برای مردم تشریح نمیشود؟
منتقدان ممکن است درباره بندهای مختلف یک توافق پرسش یا اشکال داشته باشند. پاسخ مناسب به چنین نقدهایی، ارائه توضیح پیرامون تعهدات، بیان امتیازات و تشریح ضمانتهای اجرایی است؛ نه قرار دادن منتقدان در کنار کسانی که ادامه جنگ را میخواهند.
اینکه رئیسجمهور بگوید «یک بند پیدا کنند»، کافی نیست؛ بهتر است خود دولت پیشقدم شود و بگوید:
این بند چیست، چه تعهدی برای ایران ایجاد میکند، طرف مقابل چه تعهدی دارد و چه تضمینی برای اجرای آن وجود دارد؟
شفافیت درباره یک توافق، نه تضعیف دولت است و نه تقویت دشمن؛ بلکه حق مردم و لازمه اعتماد عمومی است.
منتقدین رو در افکار عمومی، کنار متجاوزین و مزدوران قرار ندهیم
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفتوگوی صریح و تفصیلی رئیسجمهور با مردم ـ ۵۲
رئیسجمهور میگوید:
«وقتی میتوانیم حقمان را بگیریم، چرا باید مسیری را ادامه دهیم که اسرائیل میخواهد؟ عدهای در داخل، دانسته یا نادانسته، همان پیام را از زبان آنها منتقل میکنند»
اصل اینکه جنگ آخرین راه و دفاع در برابر تجاوز ضروری است، قابل مناقشه نیست؛ اما بخش پایانی این سخن نیازمند توضیح است.
آیا از این بیان چنین برداشت نمیشود که گویی ادامه ایستادگی و مقابله، نتیجه فشار برخی جریانهای داخلی است و اگر آنان نبودند، میشد با مذاکره مانع جنگ شد؟
در حالی که بنا بر روایت خود رئیسجمهور، ایران در هر دو جنگ تحمیلی دوم و سوم در حال مذاکره بود و پس از آن نیز مذاکرات ادامه یافت؛ اما کشور بار دیگر هدف حمله قرار گرفت و مراکز نظامی، زیرساختها و حتی مراکز غیرنظامی نظیر مدارس، دانشگاهها، بیمارستانها، مراکز تحقیقات دارویی، پتروشیمیها و ... مورد هدف قرار گرفتند.
بنابراین سؤال روشن این است:
اگر مذاکره میتوانست مانع جنگ شود، دولت چه تضمین و تمهیدی برای جلوگیری از حمله در نظر گرفته بود؟
و اگر پاسخ این است که هیچ مذاکرهای نمیتواند تضمین کند دشمن به تعهداتش پایبند بماند و در حین مذاکرات به کشور حمله نکند، پس نباید چنین سخن گفت که گویی منتقدان مذاکره یا حامیان مقاومت، عامل ادامه جنگ هستند.
میان مذاکره برای تأمین منافع کشور و اعتماد به وعده طرف مقابل تفاوت جدی وجود دارد؛ ضمن اینکه مذاکره زیر سایه تهدید نمیتواند تامین کننده منافع ملی باشد.
#قوموا_لله
#بعثت_خون
#علی_الاصول
#باید_برخاست
#یالثارات_الحسین
#هیهات_منا_الذله
#خونخواهی_امام_شهید
#مثلی_لا_یبایع_مثل_یزید
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_صهیونیست
👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه
🆔 @Maktabe_Azadegi