eitaa logo
رسانه‌ی مکتب آزادگی
243 دنبال‌کننده
5.9هزار عکس
4.5هزار ویدیو
10 فایل
┈┅ ❁ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ ❁ ┅┈ 📣 رسانه‌ی مکتب آزادگی روایتِ فکر، ایمان و واقعیت‌های جامعه بی‌هیاهو، با دغدغه، برای فهم عمیق‌تر 🆔 @Maktabe_Azadegi
مشاهده در ایتا
دانلود
🔻نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۵ سیاست همسایگی؛ گلایه کافی نیست، دیپلماسی پیشگیرانه چه کرد؟ رئیس‌جمهور در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر حمله به پایگاه‌های آمریکا در منطقه بر روابط ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس گفت: «مشکل اینجاست که آمریکا از خاک کشورهای منطقه به ما حمله کرده و پایگاه‌ها و مراکز ما را هدف قرار داده است. سؤال این است مدرسه میناب را از کجا زدند؟ از همان کشورهای مسلمان و دوست ما. چرا آن‌ها باید اجازه بدهند بیایند و ما را بزنند؟ ما نمی‌خواهیم آن کشورها را هدف قرار دهیم؛ جایی را می‌زنیم که از همان‌جا به ما حمله می‌شود.» این سخنان، یک پرسش مهم را پیش روی سیاست خارجی دولت قرار می‌دهد: اگر کشورهای منطقه را همسایه، مسلمان و دوست می‌دانیم و سیاست همسایگی را یکی از محورهای مهم دولت معرفی کرده‌ایم، برای جلوگیری از استفاده آمریکا از خاک این کشورها علیه ایران چه اقدام دیپلماتیکی انجام داده‌ایم؟ طبیعی است که جمهوری اسلامی ایران حق دفاع از خود در برابر حمله خارجی را برای خود محفوظ بداند؛ اما در کنار اقدام دفاعی، دیپلماسی فعال و پیشگیرانه نیز باید بتواند از تبدیل‌شدن خاک کشورهای همسایه به سکوی حمله علیه ایران جلوگیری کند. صرف اینکه گفته شود «چرا آن‌ها اجازه دادند؟» پاسخ کاملی به این مسئله نیست. باید برای مردم روشن شود: * آیا پیش از حملات، دولت از طریق کانال‌های دیپلماتیک درباره پیامدهای استفاده از خاک این کشورها علیه ایران هشدار داده بود؟ * آیا از دولت‌های میزبان پایگاه‌های آمریکا، تعهد یا تضمینی درباره عدم استفاده از خاک و امکانات‌شان برای حمله به ایران درخواست شده بود؟ * پس از وقوع حملات، چه رایزنی‌هایی با این کشورها انجام شد؟ * آیا سازوکاری برای جلوگیری از تکرار چنین وضعیتی طراحی شده است؟ * و اساساً سیاست همسایگی دولت در حوزه امنیتی و دفاعی چه دستاورد مشخصی داشته است؟ اگر روابط ایران با کشورهای منطقه واقعاً بهبود یافته و به تعبیر رئیس‌جمهور، «کشورهای مسلمان و دوست» هستند، این روابط باید در زمان بحران نیز بتواند به تفاهم‌های امنیتی و تضمین‌های عملی منجر شود. البته نباید مسئولیت اقدام آمریکا را با مسئولیت کشور میزبان یکسان دانست. عامل حمله، آمریکا است و مسئولیت اصلی اقدام نظامی نیز متوجه همان کشور است؛ اما هنگامی که یک کشور خارجی از خاک کشور دیگری برای حمله استفاده می‌کند، موضوع روابط دوجانبه ایران با کشور میزبان نیز به‌طور طبیعی اهمیت پیدا می‌کند. از سوی دیگر، سیاست همسایگی نباید صرفاً در شرایط عادی به تجارت، رفت‌وآمد و مناسبات سیاسی محدود شود. آزمون واقعی دیپلماسی همسایگی، زمانی است که منافع و امنیت ایران با حضور قدرت‌های خارجی در منطقه در تعارض قرار می‌گیرد. بنابراین انتظار می‌رود دولت به‌جای اکتفا به بیان گلایه از این‌که «چرا اجازه دادند؟»، برای مردم توضیح دهد دیپلماسی ایران پیش از جنگ، هنگام جنگ و پس از حملات چه کرده و چه تضمین‌هایی برای آینده به دست آورده است. سیاست همسایگی زمانی به یک دستاورد راهبردی تبدیل می‌شود که علاوه بر افزایش تجارت و روابط سیاسی، بتواند امنیت، اعتماد متقابل و منافع مشترک را نیز در میان همسایگان تقویت کند. همسایه خوب بودن یک رابطه دوطرفه است؛ اما دیپلماسی خوب نیز باید بتواند از ظرفیت همین رابطه برای پیشگیری از تهدید استفاده کند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۶ پشتیبانی از نیروهای مسلح؛ وظیفه دولت یا امتیازی که باید به رخ کشیده شود؟ رئیس‌جمهور در بخشی از سخنان خود درباره عملکرد نیروهای مسلح در جنگ گفت: «خدا وکیلی رزمندگان ما، نیروهای هوافضا، ارتش، سپاه و همه بچه‌های رزمنده، جانانه دفاع کردند و دنیا را به تعجب واداشتند. البته این اتفاق به برکت پشتیبانی مردم و مدیریتی بود که دولت انجام داد. اگر حمایت دولت از این مجموعه وجود نداشت، شکل‌گیری چنین روندی امکان‌پذیر نبود.» تردیدی نیست که هماهنگی و پشتیبانی دولت از نیروهای مسلح در شرایط جنگ ضروری است و دولت باید تمام ظرفیت‌های کشور را برای دفاع از میهن و استمرار اداره کشور به میدان بیاورد؛ اما در این‌جا یک نکته مهم نباید فراموش شود: پشتیبانی دولت از نیروهای مسلح در زمان جنگ، لطف یا امتیازی نیست که بتوان آن را به رخ کشید؛ بلکه بخشی از وظایف ذاتی و حاکمیتی دولت است. در شرایط جنگ، دولت، مجلس و نیروهای مسلح هرکدام مسئولیت مشخصی دارند. نیروهای مسلح مأموریت دفاع از کشور و مقابله با تهدید نظامی را بر عهده دارند و دولت نیز موظف است امکانات، منابع، بودجه، زیرساخت، سوخت، لجستیک، خدمات عمومی و سایر الزامات مورد نیاز برای استمرار دفاع و اداره کشور را فراهم کند. در بسیاری از کشورها نیز هنگامی که کشور با جنگ یا تهدید نظامی جدی مواجه می‌شود، دولت و پارلمان، متناسب با شرایط، اعتبارات و بودجه‌های ویژه دفاعی و اضطراری تصویب می‌کنند و دستگاه اجرایی تمام ظرفیت خود را برای پشتیبانی از دفاع ملی به کار می‌گیرد. این اقدامات، انجام وظیفه در قبال امنیت و تمامیت ارضی کشور است، نه اقدامی که بعدها بتوان آن را به‌عنوان امتیاز یک دستگاه در برابر دستگاه دیگر مطرح کرد. از سوی دیگر، در یک جنگ، دولت فقط مسئول پشتیبانی از نیروهای مسلح نیست؛ بلکه مسئولیت بسیار گسترده‌تری نیز بر عهده دارد: تأمین کالاهای اساسی، سوخت، دارو، آب و برق، حفظ زنجیره تأمین، مدیریت بازار، استمرار حمل‌ونقل، حمایت از تولید، مدیریت خدمات عمومی و حفظ آرامش و ثبات اقتصادی و اجتماعی کشور. بنابراین بهتر است در بیان عملکردها، سهم هر بخش دقیق و منصفانه بیان شود؛ نه دولت جای نیروهای مسلح را بگیرد و نه نیروهای مسلح جای دولت را. دفاع از کشور حاصل کار یک مجموعه به‌هم‌پیوسته است؛ از رزمنده‌ای که در خط مقدم می‌جنگد تا کارگری که چراغ کارخانه را روشن نگه می‌دارد و دولتی که باید چرخ اداره کشور را در شرایط جنگی بچرخاند. مهم‌تر از همه، ادبیات مسئولان در چنین شرایطی باید به‌گونه‌ای باشد که شائبه منت‌گذاشتن بر نیروهای مسلح برای انجام وظایف قانونی و حاکمیتی دولت ایجاد نکند. همان‌گونه که هیچ‌کس انتظار ندارد نیروهای مسلح برای دفاع از کشور بر مردم منت بگذارند، دولت نیز نباید پشتیبانی از نیروهای مسلح را به‌عنوان لطفی ویژه مطرح کند. در جنگ، همه در یک جبهه‌اند و هرکس وظیفه‌ای دارد؛ آن‌چه باید برجسته شود، موفقیت مجموعه کشور است، نه سهم‌خواهی میان اجزای آن. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۷ وقتی سؤال درباره «چرایی مذاکره» است، پاسخ نباید به کلی‌گویی درباره «زورگویی» محدود شود سؤال مجری، یک سؤال مشخص و مهم بود: چه اتفاقی افتاد که نظام با وجود سابقه بدعهدی آمریکا، در مقطعی تصمیم به ورود به مذاکرات گرفت؟ اما پاسخ رئیس‌جمهور عملاً وارد فرآیند تصمیم‌گیری نشد و به بیان این گزاره‌های کلی محدود ماند که ایران زیر بار زور نمی‌رود، قصد تجاوز ندارد و نمی‌خواهد سرنوشتی مانند غزه پیدا کند. این سخنان فی‌نفسه قابل فهم است، اما پاسخ سؤال مطرح‌شده نیست. اگر قرار است مردم درباره چرایی ورود نظام به مذاکرات بدانند، انتظار می‌رود روشن شود که: * در آن مقطع چه ملاحظات و محاسباتی در تصمیم نظام وجود داشت؟ * هدف از ورود به مذاکره چه بود؟ * چه خطوط قرمز و محدودیت‌هایی برای مذاکره‌کنندگان تعیین شده بود؟ * قرار بود مذاکره دقیقاً چه مسئله‌ای را حل کند؟ * چه تفاوتی میان مذاکره برای رفع یک مسئله مشخص و پذیرش خواسته‌های طرف مقابل وجود داشت؟ * و مهم‌تر از همه، چه ارزیابی‌ای از احتمال بدعهدی آمریکا وجود داشت؟ از سوی دیگر، وقتی گفته می‌شود طرف مقابل در مذاکرات به‌دنبال «خلع ید کامل» ایران بوده، باید میان خواسته‌های حداکثری طرف مقابل، موضوع‌های مورد مذاکره و توافقات احتمالی تفکیک قائل شد. چنین ادعاهایی اگر بدون توضیح درباره مستندات و جزئیات مذاکرات مطرح شوند، بیشتر از آن‌که به فهم افکار عمومی کمک کنند، تصویری کلی و مبهم از ماجرا ارائه می‌دهند. نقد مذاکره یا دفاع از مذاکره، هیچ‌کدام جای پاسخ دقیق به این سؤال را نمی‌گیرد که تصمیم نظام بر چه مبنایی اتخاذ شد. مردم حق دارند بدانند چرا مذاکره شد، با چه هدفی مذاکره شد، با چه خطوط قرمزی مذاکره شد و در نهایت چه چیزی موجب شد این مسیر به جنگ منتهی شود. در یک گفت‌وگوی تفصیلی، انتظار از رئیس‌جمهور دقیقاً همین است: به‌جای عبور از سؤال، فرآیند تصمیم‌گیری و واقعیت‌های پشت آن را برای مردم روشن کند. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۸ «ما هم دست از سر آن‌ها برداریم» یعنی دقیقاً چه؟ رئیس‌جمهور در بخشی از سخنان خود درباره رابطه ایران و آمریکا گفت: «بهترین راه این است که آن‌ها دست از سر ما بردارند و ما هم دست از سر آن‌ها برداریم.» این جمله در نگاه نخست، می‌تواند بیانگر یک اصل قابل فهم در روابط میان کشورها باشد؛ این‌که هر کشوری استقلال و منافع خود را داشته باشد و دیگری را از دخالت و تعرض مصون بگذارد. اما این تعبیر، به‌ویژه در یک گفت‌وگوی عمومی با مردم، نیازمند توضیح و تبیین دقیق‌تری است. بخش قابل توجهی از مخاطبان این گفت‌وگو را نوجوانان و جوانانی تشکیل می‌دهند که ممکن است با تاریخ روابط ایران و آمریکا، به‌ویژه وقایع پیش از انقلاب و تحولات پس از انقلاب، آشنایی عمیقی نداشته باشند. بنابراین وقتی یک مقام عالی‌رتبه کشور می‌گوید «ما هم دست از سر آن‌ها برداریم»، طبیعی است که این سؤال مطرح شود: منظور دقیقاً چیست؟ ایران چه اقداماتی انجام می‌دهد که مصداق «دست از سر آمریکا برداشتن» تلقی می‌شود و در مقابل، آمریکا باید از انجام چه اقداماتی دست بردارد تا بتوان گفت «دست از سر ایران برداشته است»؟ آیا منظور، عدم دخالت در امور داخلی آمریکاست؟ آیا منظور، توقف اقدامات سیاسی و رسانه‌ای علیه آمریکا است؟ آیا منظور، عدم حمایت از جریان‌ها و گروه‌هایی است که آمریکا آن‌ها را مخالف منافع خود می‌داند؟ یا منظور، صرفاً پرهیز از اقدام نظامی و تقابل مستقیم است؟ در سوی دیگر نیز باید روشن شود که منظور از «دست از سر ما بردارند» دقیقاً چیست؟ آیا منظور پایان تحریم‌های اقتصادی و مالی است؟ پایان تهدید نظامی و ترور؟ عدم دخالت در امور داخلی ایران؟ پایان حمایت از اقدامات خصمانه علیه جمهوری اسلامی؟ یا کنار گذاشتن تلاش برای محدودکردن قدرت دفاعی و نفوذ منطقه‌ای ایران؟ این شفاف‌سازی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند وقتی بدانیم روابط ایران و آمریکا صرفاً به چند سال اخیر محدود نیست و سابقه‌ای طولانی از دخالت، مناقشه، تحریم، فشار سیاسی و اقتصادی پس از انقلاب از سوی آمریکا و هم‌پیمانانش وجود دارد. از سوی دیگر، باید مراقب بود که ساده‌سازی روابط دو کشور، تاریخ را نیز ساده نکند. نه می‌توان هر اختلافی را به دشمنی مطلق فروکاست و نه می‌توان با عباراتی کلی، سابقه و واقعیت‌های چند دهه رابطه ایران و آمریکا را نادیده گرفت. اگر مقصود این است که ایران به آمریکا کاری نداشته باشد و آمریکا نیز به ایران کاری نداشته باشد، باید برای مردم روشن شود که این «کاری نداشتن» در عرصه عملی و سیاسی دقیقاً چه تعریفی دارد و چه اقداماتی باید از سوی هر دو طرف متوقف شود. به‌ویژه برای نسل جوان، این توضیحات اهمیت دارد؛ زیرا نسل امروز حق دارد بداند وقتی مسئولان کشور از «دست از سر هم برداشتن» سخن می‌گویند، دقیقاً از چه نوع رابطه‌ای صحبت می‌کنند و این رابطه چه تفاوتی با عادی‌سازی روابط، مذاکره، توافق یا پذیرش خواسته‌های طرف مقابل دارد. یک جمله کوتاه می‌تواند یک سیاست پیچیده را در ذهن مخاطب ساده جلوه دهد؛ بنابراین انتظار می‌رود مسئولان، به‌ویژه در گفت‌وگوهای عمومی، مصادیق را روشن و دقیق بیان کنند. اگر قرار است هر دو طرف «دست از سر یکدیگر بردارند»، مردم باید بدانند هر طرف دقیقاً باید از انجام چه کاری دست بردارد. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۴۹ رئیس‌جمهور می‌گوید: «بزرگ‌ترین دشمن آمریکا، چین است، چرا دعوا نمی‌کنند؟ چین کار خودش را انجام می‌دهد و روزبه‌روز قوی‌تر می‌شود.» ❓ اما این مقایسه نیازمند توضیح دقیق‌تری است. وقتی رئیس‌جمهور کشور، آن هم در شرایطی که کشور هدف حمله نظامی قرار گرفته، از رابطه چین و آمریکا به‌عنوان نمونه‌ای برای امکان کنار آمدن با دشمن یاد می‌کند، نباید سخن به‌گونه‌ای بیان شود که مخاطب به این برداشت برسد که گویی مشکل از رفتار ایران بوده و اگر ایران هم مانند چین «کار خودش را انجام می‌داد»، جنگی رخ نمی‌داد. واقعیت این است که ایران در سال‌های گذشته بارها اعلام کرده خواهان جنگ و تنش نیست؛ اما آیا کنار آمدن با آمریکا صرفاً با «کار خودمان را کردن» ممکن است؟ اگر قرار است چین الگو قرار گیرد، باید دقیق توضیح داده شود که تفاوت شرایط چین و ایران، نوع روابط دو کشور با آمریکا، سطح منافع و تعارضات راهبردی و مهم‌تر از همه، رفتار آمریکا در قبال ایران چه تفاوت‌هایی دارد. سخن رئیس‌جمهور نباید مبهم باشد؛ به‌ویژه برای نسلی که تجربه و شناخت مستقیمی از مناسبات ایران و آمریکا در دهه‌های گذشته ندارد. نقد منصفانه یعنی از رئیس‌جمهور بخواهیم این ابهام را برای افکار عمومی برطرف کند تا باعث سوءتفاهم نشوند 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۵۰ رئیس‌جمهور درباره تفاهم‌نامه می‌گوید: «در همین تفاهم‌نامه‌ای که انجام دادیم، توانستیم جنگ لبنان را متوقف کنیم. هر روز در آن‌جا ۱۰۰ یا ۲۰۰ نفر از مسلمانان شهید می‌شدند، اما این روند متوقف شد.» این ادعا، نیازمند ارائه توضیح و مستندات دقیق‌تر است. اگر تفاهم‌نامه مورد اشاره توانسته است جنگ را متوقف کند، افکار عمومی حق دارد بداند: 🔹 دقیقاً چه تعهداتی در این تفاهم‌نامه وجود داشته است؟ 🔹 توقف جنگ به چه معناست و از چه تاریخی محقق شده است؟ 🔹 وضعیت نیروهای اشغالگر و مناطق تحت اشغال چه شده است؟ 🔹 حملات نظامی پس از تفاهم‌نامه متوقف شده یا همچنان ادامه داشته است؟ 🔹 و اساساً چه بخش‌هایی از توافق به مرحله اجرا درآمده است؟ نمی‌توان صرفاً با عنوان «توقف جنگ» تصویری کامل از وضعیت میدان ارائه کرد؛ کاهش شدت درگیری با پایان اشغال و توقف کامل تجاوز نظامی یکسان نیست. وقتی رئیس‌جمهور از یک توافق به‌عنوان دستاورد سیاست خارجی دولت یاد می‌کند، انتظار طبیعی افکار عمومی این است که ابعاد، نتایج و میزان تحقق آن نیز شفاف بیان شود. و آن چه رئیس جمهور به عنوان دستاورد بیان می‌کند با واقعیات میدان و ادامه حملات رژیم صهیونی به لبنان و اشغال بخش عمده‌ای از خاک لبنان در تناقض نباشد 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۵۱ رئیس‌جمهور می‌گوید: «ما از آن‌چه به نام تفاهم‌نامه نوشته‌ایم، با قدرت دفاع می‌کنیم. یک بند پیدا کنند که در آن کوتاه آمده باشیم.» این سخن، به‌جای آن‌که به ابهام‌ها پایان دهد، یک سؤال مهم‌تر ایجاد می‌کند: اگر متن تفاهم‌نامه به‌گونه‌ای است که می‌توان با قدرت از آن دفاع کرد، چرا مفاد انتقادات و پاسخ آن به‌صورت شفاف برای مردم تشریح نمی‌شود؟ منتقدان ممکن است درباره بندهای مختلف یک توافق پرسش یا اشکال داشته باشند. پاسخ مناسب به چنین نقدهایی، ارائه توضیح پیرامون تعهدات، بیان امتیازات و تشریح ضمانت‌های اجرایی است؛ نه قرار دادن منتقدان در کنار کسانی که ادامه جنگ را می‌خواهند. این‌که رئیس‌جمهور بگوید «یک بند پیدا کنند»، کافی نیست؛ بهتر است خود دولت پیش‌قدم شود و بگوید: این بند چیست، چه تعهدی برای ایران ایجاد می‌کند، طرف مقابل چه تعهدی دارد و چه تضمینی برای اجرای آن وجود دارد؟ شفافیت درباره یک توافق، نه تضعیف دولت است و نه تقویت دشمن؛ بلکه حق مردم و لازمه اعتماد عمومی است. منتقدین رو در افکار عمومی، کنار متجاوزین و مزدوران قرار ندهیم 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔹 نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۵۲ رئیس‌جمهور می‌گوید: «وقتی می‌توانیم حق‌مان را بگیریم، چرا باید مسیری را ادامه دهیم که اسرائیل می‌خواهد؟ عده‌ای در داخل، دانسته یا نادانسته، همان پیام را از زبان آن‌ها منتقل می‌کنند» اصل این‌که جنگ آخرین راه و دفاع در برابر تجاوز ضروری است، قابل مناقشه نیست؛ اما بخش پایانی این سخن نیازمند توضیح است. آیا از این بیان چنین برداشت نمی‌شود که گویی ادامه ایستادگی و مقابله، نتیجه فشار برخی جریان‌های داخلی است و اگر آنان نبودند، می‌شد با مذاکره مانع جنگ شد؟ در حالی که بنا بر روایت خود رئیس‌جمهور، ایران در هر دو جنگ تحمیلی دوم و سوم در حال مذاکره بود و پس از آن نیز مذاکرات ادامه یافت؛ اما کشور بار دیگر هدف حمله قرار گرفت و مراکز نظامی، زیرساخت‌ها و حتی مراکز غیرنظامی نظیر مدارس، دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها، مراکز تحقیقات دارویی، پتروشیمی‌ها و ... مورد هدف قرار گرفتند. بنابراین سؤال روشن این است: اگر مذاکره می‌توانست مانع جنگ شود، دولت چه تضمین و تمهیدی برای جلوگیری از حمله در نظر گرفته بود؟ و اگر پاسخ این است که هیچ مذاکره‌ای نمی‌تواند تضمین کند دشمن به تعهداتش پایبند بماند و در حین مذاکرات به کشور حمله نکند، پس نباید چنین سخن گفت که گویی منتقدان مذاکره یا حامیان مقاومت، عامل ادامه جنگ هستند. میان مذاکره برای تأمین منافع کشور و اعتماد به وعده طرف مقابل تفاوت جدی وجود دارد؛ ضمن این‌که مذاکره زیر سایه تهدید نمی‌تواند تامین کننده منافع ملی باشد. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
🔻نقد گفت‌وگوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم ـ ۵۳ رئیس‌جمهور می‌گوید: «ما از آن‌چه به نام تفاهم‌نامه نوشته‌ایم، با قدرت دفاع می‌کنیم. یک بند پیدا کنند که در آن کوتاه آمده باشیم.» اما پرسش اساسی همچنان بی‌پاسخ باقی می‌ماند: ملاک تشخیص یک مذاکره موفق چیست؟ اگر هدف از مذاکره، تأمین منافع و امنیت کشور و جلوگیری از تکرار درگیری باشد، باید روشن شود: 🔹 چه تضمینی برای جلوگیری از حمله مجدد وجود دارد؟ 🔹 اگر طرف مقابل پس از مذاکره دوباره حمله کرد، برنامه جایگزین چیست؟ 🔹 اگر توافق نقض شد، چه هزینه‌ای متوجه طرف ناقض خواهد شد؟ 🔹 چه سازوکاری برای راستی‌آزمایی تعهدات و اجرای متقابل آن‌ها پیش‌بینی شده است؟ اگر مذاکره و تفاهم به توافقی منجر شود، ضمانت اجرای آن چیست؟ حتی اگر فرض کنیم تفاهم‌نامه فعلی در نهایت به یک توافق‌نامه یا قرارداد رسمی تبدیل شود و حتی اگر متن آن در شورای امنیت سازمان ملل نیز در قالب یک قطعنامه به تصویب برسد، چه تضمینی وجود دارد که سرنوشت آن به سرنوشت برجام دچار نشود؟ در برجام نیز ایران تعهدات خود را پذیرفت، توافق به تصویب رسید و شورای امنیت سازمان ملل نیز با قطعنامه ۲۲۳۱ از آن حمایت کرد؛ برجام در مجلس شورای اسلامی تصویب شد. اما در نهایت، همین رئیس‌جمهور فعلی آمریکا در سال ۲۰۱۸ از توافق خارج شد و با بازگشت تحریم‌های آمریکا، بخش مهمی از منافع مورد انتظار ایران عملاً محقق نشد. بنابراین سؤال روشن است: 🔹 اگر امضای رئیس‌جمهور آمریکا یا نمایندگان رسمی به‌تنهایی تضمین کافی نیست، چه سازوکار حقوقی و عملی برای تضمین اجرای توافق جدید وجود دارد؟ 🔹 اگر قطعنامه شورای امنیت نیز نتوانست مانع خروج آمریکا از برجام شود، این بار چه تضمین متفاوت و مؤثری در نظر گرفته شده است؟ 🔹 و مهم‌تر از همه، اگر طرف مقابل بار دیگر از توافق خارج شد یا تعهدات خود را اجرا نکرد، برنامه دولت برای جلوگیری از تکرار تجربه برجام چیست؟ دفاع از مذاکره، زمانی برای افکار عمومی اقناع‌کننده‌تر خواهد بود که در کنار بیان دستاوردهای احتمالی، درباره ریسک‌ها، ضمانت اجرا و سازوکار مقابله با نقض عهد طرف مقابل نیز شفاف و بدون ابهام توضیح داده شود. مسئله، مخالفت با گفت‌وگو نیست؛ مسئله این است که تجربه گذشته، پاسخ روشن و دقیق می‌خواهد. بنابراین نقد اصلی این نیست که چرا مذاکره می‌کنید بلکه پرسش این است: با چه محاسبه‌ای مذاکره می‌کنید، چه تضمینی می‌گیرید و اگر طرف مقابل دوباره زیر میز زد، چه برنامه‌ای برای صیانت از منافع و امنیت کشور دارید؟ این همان نقطه‌ای است که افکار عمومی از یک «گفت‌وگوی صریح و تفصیلی» انتظار پاسخ روشن دارد. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi
💢 تازه اولشه بیچاره ابرقدرت جهان را ملاحظه می‌کنید 🔹خون ولی‌خدا و مظلومین جهان گریبانت را رها نخواهد کرد، دیگر روی آرامش را نخواهی دید. 👈 مکتب آزادگی | برای دل، برای اندیشه 🆔 @Maktabe_Azadegi