این روزها تلخ می گذرد ، دستم می لرزد از توصیفش همین بس که : نفس کشیدنم در این مرگِ تدریجی، مثل خودکشی است با تیغِ کُند (؛

مطمئنم‌یه‌روزی‌جلوت‌میشینم‌و‌میگم‌ .. تو‌میتونستی‌منو‌داشته‌باشی‌ ! ولی‌اشتباهاتت‌تا‌یجایی‌قابل‌بخششه‌ ؛ صبر‌من‌تا‌یجایی‌حد‌داره(:🚶‍♂

کلی دعوات می‌کنه که مراقب خودت باشی .. اسمش چیه اگه دلخوشی نیست ؟(:

اسمت حتی توی فال حافظ شب یلدا من هم بود ! این قشنگ نیست ؟(:

نه خیلی زشته

۱۶ روز دیگھ (:

شاید وقتی داریم با هم دعوا میکنیم حواسمون نیست که عاشق همیم :)

سخته جلو جمع و بقیه همه بهت بگن تو چقد قوی ای و چقد راحت فراموشت میشه،بعد بری تو تنهاییات کنج همون اتاقی که فقط میشنوه حرفاتو و قضاوت نمیکنه بشینی و فکر کنی،بشینی و دلتنگی یقه زندگیتو بگیره،مثل یک پرنده ای که همه پراشو چیدن و مجبوره بشینه و زل بزنه به آدما،میدونی؟!دیگه جون جنگیدن و داد زدن برا چیزی که فقط برای خودم میخوامش رو ندارم،یاد گرفتم بمونم واسه آدمایی که منو با جون و دل میخوان(:

یه جوری از سمت اونی که نباید بوی خیانت میاد که خدا خودش به داد دلم برسه اگه خبری باشه (:

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم .. دستم کبود شده ، یخ کرده ، من میگم مرگم نزدیک هی همه میگن هیس :)🚶‍♂

- ای ‌ فریادرس‌ درماندگان ! (:

تغییر کردم خیلی تغییر کردم . . جوری که با خودم گفتم ، اگه تا ابد همینجوری بمونم چی (: ؟!