eitaa logo
"Letters to Mari"
17 دنبال‌کننده
16 عکس
1 ویدیو
0 فایل
کاش ماریوس زودتر می‌دانست... مرزی میان واقعیت و خیال...
مشاهده در ایتا
دانلود
+عام.. آنجلا.. من شنیدم چی داشتی میگفتی.. ماریوس مردد جلو اومد. روی صندلی روبروی آنجلا نشست و مردد ادامه داد. +خب.. من بهشون فکر کردم.. تو درست میگفتی.. یه سری از آدما هستن که مدام ازمون انتظار دارن رفتارمون رو تغییر بدیم و با اونا همرنگ بشیم.. آنجلا خودش رو جلو کشید و دستاش رو روی میز گذاشت. چنان هیجان‌زده به نظر می‌رسید که اگر خرگوش بود، مطمئنا گوش هایش سیخ شده بودند. -زدی به هدف! منم همینو میگم! همیشه ازمون انتظار داشتن بهتر بشیم تا اونا بیشتر امن و راحت باشن، درحالی که ما هم ادمیم!‌ماهم آسیب و زخم و گذشته و آینده داریم و اونا نقش اصلی زندگی نیستن! من هیچ وقت نگفتم ما مهم تر هستیم یا چی، اما اونا حق ندارن ما رو موظف بدونن که مدام همرنگشون بشیم. مگه آفتاب پرستیم؟ نگاه ناراضی اش را دزدید.. -اینقدر اتفاق افتاده بود که حتی فکر نمی‌کردیم اونا هم در مقابل ما مسئولیت داشته باشن! بیا این خودش مدرک که الان تازه باورش کردی! ماریوس سرش را تکان داد و کلافه، نفس عمیقی کشید. +حرفت درست بوده آنجلا.. اما روش بروزش اصلا.. با عصبانی شدن و از کوره در رفتن حرفت اشتباه تلقی میشه حتی اگه درست باشه.. شاید اگه آروم تر بیانش میکردی منم زودتر بهش فکر میکردم...
آنجلوس نفس عمیق کشید. چشمانش را بست و اجازه داد جریان هوا را روی پوستش احساس کند.. آروم باش آنجلوس.. ما صدای آنجلا رو نمی‌شنویم.. اصلا مهم نیست که مثل یک بچه ی سه ساله جیغ میزنه و پا به زمین میکوبه تا به خواسته‌ش برسه.. اصلا مهم نیست که داره روی اعصابت آب جوش می‌ریزه و پیشامده.. پیشمیاد.. دوباره نفس عمیق‌تری کشید.. هنوز صدای آنجلا مثل ناخن بر تخته سیاه مغزش کشیده می‌شد.. اما خاصیت بچه ها گریه و زاری بود.. نه..؟
بخش سوم؛ "برشی از داستانی‌که‌وجود‌ندارد" «بشکنید.. آتش بزنید و بسوزانید هرآنچه میانتان بوده.. و نیست کنید هرآنچه که خواهد بود.. تا رستگار شوید و به شادی دست پیدا کنید.. این مسیر خوشبختی ابدی ماست..» صدای بم ترسناکی شهر را پر کرده بود. مدام از شادی و زیبایی می‌گفت، درحالی که صدایش لرزه بر جان آدم می‌انداخت.. و دسته ای از مردم به فرمانش، دیوانه وار هجوم می‌بردند به خانه و خانواده‌ی مردمانی بی‌گناه.. کسانی که تنها گناهشان تفاوت نژاد و رنگ و فرهنگ بود.. به نظر می‌رسید که مردم دیوانه شده اند.. چشمانشان سیاه و پوست هایشان به سفیدی می‌رفت.. شاید درحال خودشان نبودند.. شاید به همین خاطر، تنها به مردم سالم یورش می‌بردند.. شاید.. . . . شاید کاملیا باید برمی‌خواست و کاری میکرد.. تسلیم شدن، در مرام او نبود..
آنجلا عینکش رو صاف کرد و با ژست خانم دکتر ها پا روی پا انداخت: خب جناب. فرمودید مشکلتون چیه؟ آنجلوس نگاه عاقل اندر سفیهی انداخت و نفس عمیق کشید: میخوام جا بزنم. آنجلا چیز هایی را تند تند یادداشت کرد: خب ادامه بدید آقا. آنجلوس که از مسخره بازی های خواهرش خسته شده بود، نفس عمیق تری کشید: قصد دارم بشینم و دیگه بلند نشم... مثل خیلیای دیگه. چرا من باید مجبور به ادامه دادن باشم وقتی اونا...؟ آنجلا تند تند سرش رو به نشونه تایید تکون داد: بله بله درست می‌فرمایید. دیگه؟ آنجلوس بلند شد و به سمت درب خروج رفت: حرف زدن باهات بی فایدست.. چشمان دختر گرد شد، از جا پرید و دست برادرش را گرفت: ن‍...نههههه! قول میدم این بار مسخره بازی در نیارممم... چشمانش را گرد تر کرد و مظلومانه ادامه داد: لطفاااا.. این اولین باره که با پای خودت اومدی راجب خودت باهام حرف بزنییی... آنجلوس نفس عمیقی کشید و به صندلی اش بازگشت. به این مکالمه نیاز داشت.. آنجلا روبرویش نشست.. سرش را با تردید خم کرد و از گوشه چشم نگاه کرد: خب..؟ معلومه که جا زدن و از نو شروع کردن خیلی راحت تر از ادامه دادنه.. تا دنیا دنیا بوده همین بوده.. همون‌طور که پایین اومدن از کوه راحت تر از بالا رفتنه.. اما پیدا کردن یه همسفر خوب، عصا و وسایل مناسب کارت رو راحت تر می‌کنه.. آنجلوس به زمین خیره شد و به فکر فرو رفت..