آشوب جهان و جنگ دنیا به کنار بحران ندیدن تو را من چه کنم ؟

همیشه فکر میکردم شکستن دل بزرگ ترین زخم و ظلم روزگار میتونه باشه ، اما زندگی با بی رحمی تمام به من نشون داد که شکستن اعتماد چنان تو رو زمین گیر میکنه که دیگه حتی دست خودت رو هم واسه بلند کردن خودت پس میزنی ؛ دیگه حتی از سایه خودت هم فراری میشی و نمیذاری آدما حتی از چند متری قلب و ذهن و باورت رد بشن . کاش هرگز اعتماد آدما رو دست کاری نکنیم تا برای همیشه از خوب موندن و خوبی کردن دست نکشن ..

قطعا که دوست داشتن یه مجموعه رفتاره ، نه یه کلمه .

دلتنگ بشین ، دق کنین ، بمیرین ، ولی واسه نگه داشتن کسی قید غرور و شخصیتتونو نزنید . تهش همه میرن ، شما میمونین و یه غرور شکسته .

:)

روزها رفتند و من دیگر ؛ خود نمی‌دانم کدامینم ‌. . آن منِ سر سختِ مغرورم ؟! یا منِ مغلوبِ دیرینم ؟!

قدر اون یک باری که بدجور قلبت شکست رو بدون ؛ اگه الان از پس هرچیزی میتونی بر بیای صدقه سر اون اتفاقه .

من شاید هیچوقت درخواست کمک نکنم ، اما یادم میمونه کی حواسش بهم بود .

و چون بسیار حساس و لطیفم ، شایسته ام نیست مگر مردی با مردانگی شدید .

:)))

هرتجربه تلخی که تو زندگیم دارم ، زیرش امضای آدماییه که خیلی دوسشون داشتم .

- ‌از آدمایی که به تک تک قسمتای پیامت جواب می‌دن خیلی خوشم میاد .