حی علی العزا

تویی آن غرقه به خونی که بزرگ شهدایی تو عزیز دل زهرا تو حسین خون خدایی سرت از پیکر پاکت که لب تشنه بریده بدنت را که به خاک سیه ای کشته کشیده به لب آب روان کشته ی لب تشنه که دیده چه بود جرم و گناهت که مرمل به دمایی؛

آری اینچنین بود برادر...

دم اونی گرم که وقتی محرم میرسه نیازی نیست موسیقیاشو کنار بذاره

بر پدرِ کسی که گفت عقاید مختلف قابل احترامن

حسین فخری رو به هرچی مداح جدیده ترجیح میدم بدون لحظه‌ای درنگ

ای غم که حجاب صبر بشکافته‌ای بی‌تابی من دیده و برتافته‌ای شب، تیره و یار، دور و کس مونس نه ای هجر، بکش که بی‌کسم یافته‌ای

یاد تو کنم دلم به فریاد آید نام تو برم عمرِ شده یاد آید هرگه که مرا حدیث تو یاد آید با من در و دیوار به فریاد آید

هرگز المی چو فرقت جانان نیست دردی بَتَر از واقعه‌ی هجران نیست گر ترک وداع کرده‌ام معذورم تو جان منی، وداع جان آسان نیست

ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری چون سنگدلان دل بنهادیم به دوری بعد از تو که در چشم من آید که به چشمم گویی همه عالم ظلماتست و تو نوری

بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد دور از تو گرش دلیست، پرخون باشد آن کَش نفسی قرار بی روی تو نیست اندیش که بی تو مدتی چون باشد