آری اینچنین بود برادر...

دم اونی گرم که وقتی محرم میرسه نیازی نیست موسیقیاشو کنار بذاره

بر پدرِ کسی که گفت عقاید مختلف قابل احترامن

حسین فخری رو به هرچی مداح جدیده ترجیح میدم بدون لحظه‌ای درنگ

ای غم که حجاب صبر بشکافته‌ای بی‌تابی من دیده و برتافته‌ای شب، تیره و یار، دور و کس مونس نه ای هجر، بکش که بی‌کسم یافته‌ای

یاد تو کنم دلم به فریاد آید نام تو برم عمرِ شده یاد آید هرگه که مرا حدیث تو یاد آید با من در و دیوار به فریاد آید

هرگز المی چو فرقت جانان نیست دردی بَتَر از واقعه‌ی هجران نیست گر ترک وداع کرده‌ام معذورم تو جان منی، وداع جان آسان نیست

ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری چون سنگدلان دل بنهادیم به دوری بعد از تو که در چشم من آید که به چشمم گویی همه عالم ظلماتست و تو نوری

بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد دور از تو گرش دلیست، پرخون باشد آن کَش نفسی قرار بی روی تو نیست اندیش که بی تو مدتی چون باشد

سودای تو از سرم به در می‌نرود نقشت ز برابر نظر می‌نرود افسوس که در پای تو ای سرو روان سر می‌رود و بی‌تو به سر می‌نرود

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود دل چو از پیرِ خِرَد نَقلِ مَعانی می‌کرد عشق می‌گفت به شرح آن‌چه بر او مشکل بود آه از آن جور و تَطاول که در این دامگَه است آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود در دلم بود که بی‌دوست نباشم هرگز چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود دوش بر یادِ حریفان به خرابات شدم خُمِ مِی دیدم، خون در دل و پا در گل بود

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست دیگر دلم هوای سرودن نمی کند تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست سربسته ماند بغض گره خورده در دلم آن گریه های عقده گشا در گلو شکست ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد ای وای، های های عزا در گلو شکست آن روزهای خوب که دیدیم، خواب بود خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست «بادا» مباد گشت و «مبادا» به باد رفت «آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست تا آمدم که با تو خداحافظی کنم بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست