یاد تو کنم دلم به فریاد آید نام تو برم عمرِ شده یاد آید هرگه که مرا حدیث تو یاد آید با من در و دیوار به فریاد آید

هرگز المی چو فرقت جانان نیست دردی بَتَر از واقعه‌ی هجران نیست گر ترک وداع کرده‌ام معذورم تو جان منی، وداع جان آسان نیست

ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری چون سنگدلان دل بنهادیم به دوری بعد از تو که در چشم من آید که به چشمم گویی همه عالم ظلماتست و تو نوری

بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد دور از تو گرش دلیست، پرخون باشد آن کَش نفسی قرار بی روی تو نیست اندیش که بی تو مدتی چون باشد

سودای تو از سرم به در می‌نرود نقشت ز برابر نظر می‌نرود افسوس که در پای تو ای سرو روان سر می‌رود و بی‌تو به سر می‌نرود

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود دل چو از پیرِ خِرَد نَقلِ مَعانی می‌کرد عشق می‌گفت به شرح آن‌چه بر او مشکل بود آه از آن جور و تَطاول که در این دامگَه است آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود در دلم بود که بی‌دوست نباشم هرگز چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود دوش بر یادِ حریفان به خرابات شدم خُمِ مِی دیدم، خون در دل و پا در گل بود

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست دیگر دلم هوای سرودن نمی کند تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست سربسته ماند بغض گره خورده در دلم آن گریه های عقده گشا در گلو شکست ای داد، کس به داغ دل باغ دل نداد ای وای، های های عزا در گلو شکست آن روزهای خوب که دیدیم، خواب بود خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست «بادا» مباد گشت و «مبادا» به باد رفت «آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست تا آمدم که با تو خداحافظی کنم بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

می‌فرمایند از اونجا که مردم داخل خیابون نسبت به تفاهم مطالبه و اعتراض دارن و نمیدونن ما ازشون فقط یه سری عروسک پرچم‌گردان می‌خوایم، باید بعد از تشییع پیکر رهبری کم‌کم جمع کنیم این تجمعات رو...

عارضم به خدمتتون که شما سگ کی باشید که بخواید جمع کنید تجمعات رو؟ مگه اصلا با دستور شماها اومدیم که بخوایم با دستور شماها بریم؟ همون که دستور داده هروقت صلاح بدونه میگه که دیگه کافیه

جسمیت انسان محکوم به جدا شدن از هرچیزیست که با آن انس و الفت میگیرد اما اگر آن چیز به روح انسانی نفوذ کند، هیچ مرحله‌ای از فنا توانایی جدا کردن آن از انسان را ندارد و عالی‌ترین و باقی‌ترین رابطه که پاسخگوی تمام نیازهای انسانیست و تضادی با روح ندارد، ارتباط با آفریننده‌ی انسان است انسان، چیزی را خدای خود میداند که در او تضاد به وجود نیاورد و تمام زندگیش را زیر بال و پر بگیرد. برای انسانِ دنیوی اسیر ماتریالیسم قرن ۲۱، خدا عبارت است از ماده‌پرستی و مادی‌پرستی و شهوترانی و این است که انسان غربی و غربزده هرروز بیشتر در پی کسب مادیات و شهوات جنسی و غیرجنسی می‌دود و خود را فرسوده‌تر میکند دریغ از اینکه خدایان مادی قرن ۲۱، تضادهای خود را از جسم انسان دور کرده و به فطرت و روح انسانی او می‌ریزند و اینگونه است که انسان امروز، حیوانی دوپاست که به قله‌های غلبه بر مادیات رسیده است اما از درون، از برخی حیوانات نیز پست‌تر است انسان‌هایی که فطرت خویش را گم کنند و روابط و ضوابط و نیازهای خویش را در پست‌ترین مرتبه‌ی جهان، یعنی جهان مادیات، خلاصه کنند و محدود کنند، روزی به خود می‌آیند و می‌بینند که هیچ‌چیز، هیچ‌چیز و هیچ‌چیز از آنهمه رابطه گسترده و ضابطه عمیق نزد خود ندارند و هرچه بوده را یا دیگری گذاشته از جهان ماده کوچ کرده و یا درنهایت خود مجبور به این کار می‌شوند و این جبر، حق انسان‌نماهاییست که تن به ذلت و منت طبیعتی که بر آن جبر مطلق حاکم است دادند تا شاید روزی چند با رفاه ظاهری و جسمانی بیشتری زیست کنند و شکم‌های خود را از شهوت غذا پر کنند و توان خود را در شهوت جنسی خالی کنند

باز آ باز آ هرآنچه هستی باز آ گر گبر و یهود و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صدبار اگر توبه شکستی باز آ - ابوسعید ابوالخیر

حالمخراب امشب