من می‌خوام بگم چقدر زبان‌ها، فارغ از اینکه برای ما قابل فهم هستم، می‌تونن برای ما قابل درک باشن. و همین درک کردن گاهی منجر به فهم کلمات و گفتارها میشه، و ناخودآگاه ارتباط‌هایی بین زبان‌های مختلف پیدا میشه که واقعا شگفت‌انگیزه! و بنظر من این برمی‌گرده به لمس احساسات آدمی. گیرم که بر اساس یک غرور و خودپسندی بی‌جا، انسان‌ها از فهم حرف‌ها و کلمات‌ هم عاجز شدن، اما اگر همین اشتباه باعث دست‌یابی ما به گنجینه‌ای عظیم‌تر، درک کردن احساسات یکدیگر فارغ از هرگونه تفاوت در وجود انسان و زمان وجودیت بوده باشه چی؟

راستش اینجا هنوز برای من هست:))))))

_

و من به چشم خویشتن دیدم که بعضی آدم‌ها به معنای واقعی نور راه‌مون میشن.

_

«ساغر تقدیر ما را مست آزادی نمود»

نوشته بود: دیروز در تهران «تروریست» بودند، امروز در هرات. این داستان اعتراض‌های ما بود.

حتی جبرئیل هم زنان هرات‌و نجات نداد و خون! دست از سر خاورمیانه بر نمی‌داره. خون لعنتی. خون بی‌گناه.

_

؛