اینو بفرستین برای انسان جاجوی زندگیتون یا یطوری بکنید تو چشمش به هرحال

کاش می‌تونستم آهنگشو براتون بزارم–

وای عجب تراژدی ای. میرم تو پیوی کسی که شیش ماهه نیست ، عکس کسی که یک ساله نیست رو ببینم.

حالا این دوتا کیا بودن؟ کسایی که همش فکر میکردم وای بالاخره همه رابطه ها تموم میشه ،این دوتا قراره چطوری تموم بشه؟(از بس که مطمئن بودم اصلا قرار نیست تموم بشه و ابدیه) بعد همیشه هم عذاب وجدان داشتم که اوه اینکه قراره من رابطه رو تموم کنم چقدر عوضیانه ست ، بعد از خودم متنفر میشدم ، که یهو دوستان خودشون زحمت کشیدن و نزاشتن من این عذاب وجدان رو تا آخر دنیا با خودم حمل کنم🙏

بعضی آدما که از زندگی میرن،بخشی از هویتت رو هم با خودشون میبرن. بخاطر همینه که انسان سر تموم شدن ی سری روابط خیلی آسیب میبینه. چون یهو احساس می‌کنه ناقص شده،دیگه کافی نیست و بدرد نخوره. اره دوستان سعی کنین دیگه با کسی هویت مشترک نسازید تا وقتی مطمئن نشدید موندنیه. البته که هیچ انسانی موندنی نیست تهش هممون میمیریم ولی خب خودتون منظور رو بفهمید دیگه.

‌ قضیه این تیکه کتابه ست.

البته عکسشو نمیبینم که اینطوری بشم:😭😔🥺 عکسشو میبینم و اینطوریم که:🤬🤬🤬 وا مسخره .

راستش به دوتاشونم اهمیت نمیدم. میخواستن نرن. الان من ضرر میکنم یا اونا؟

تا ی مدت طولانی هم برنامه ندارم با کسی هویت جدید بسازم. همونا که ساختم بس بود.

به قول داستایوفسکی هیچ انسانی نمیاد در بدو ورود بگه : سلام من انسان پستی هستم.

البته قضیه صرفا پست بودن نیست. بالاخره بعضی روابط باید تموم بشن دیگه یهو از یجایی به بعد ممکنه هم عقیده نباشید،هم فکر نباشید،هم نظر نباشید ،اصلا هم وایب(وایب کلمه درستیه برای رسوندن منظورم؟) یا هم انرژی نباشید. اینطور روابط یهو تو سکوت تموم میشه. نه دشمنید نه دوست. دوتا غریبه با ی سری خاطره مشترک.

بعد خب یسری دیگه هستن که تهش دشمن میشید این دشمن شدنه دو جوره بعد ی سری دیگه که خیلی نایاب هم هستن اینطوریه که بخاطر صلاح همدیگه و اینکه برای هم ارزش قائلید تموم میشه. اره خلاصه.