توی نوشتن به مشکل برخوردم. طبع نویسندگیم برای مدتی خاموش شده انگار و نمیخواد بجوشه. یکم بابتش نگرانم و اینطوریم که نکنه برای همیشه مغزم دیگه ننویسه؟ شاید چون این دو روز خیلی ذهنم مشغول اتفاقات جدیدی بود اینطوری شده. ی سری دیلی های کوچولو ای رو میبینم که نوشته های خیلی قشنگی میزارن،باعث میشه احساس ناکافی بودن بکنم. آه امیدوارم زودتر درست بشه. چه اتفاقی داره میوفته ؟

این احساسی که دائم فکر میکنیم توی ی ماراتن هستیم و باید از دیگران جلو بزنیم چیه؟ مگه فقط نباید سعی کنیم از خود دیروزمون بهتر باشیم ؟ چرا وقتی کسی رو میبینیم که توی حیطه و تخصص ما ، از ما بهتر عمل می‌کنه دچار اضطراب و احساس ناکافی بودن میشیم؟ همین احساسات منفی ناشی از ترس نقص داشتن، ذهن رو توی چرخه ی بقا قرار میده که خودش باعث افت شدید خلاقیت و ایده های نو و جدیده.. پس اگه جایی به بن بست خوردیم،بهتره مدتی رو توی سکوت و به دور از هر محرکی بگذرونیم تا همه چی به حالت اول برگرده. بنظر منم باید همین کارو بکنم.

-

Me , When I see life:

اسکورپیو بنظرت کسی درکت میکنه ؟

-

درواقع هیچ کس،درد هیچ کس دیگه ای رو درک نمیکنه. ما فقط تظاهر میکنیم که درک کردیم و درک شدیم.

- همه ی ما به غم اعتبار و اهمیت بیشتری می‌دهیم تا به شادی ؛ برای غمی که تمام گذشته و وزن و عمقش را به رخ ما می‌کشد ؛ درحالیکه شادی هیچ گذشته، وزن و عمقی ندارد. همان لحظه که متولد می‌شود، در حال پرواز است.

حق با ونگوگ بود؛ غم برای همیشه باقی خواهد ماند.

و اضطراب هم.

- تجربه‌های خشن، باعث شد تا باور کند که وحشتناکترین دشمن هر کس در قلب اوست.