ولی تهش پلاسیدی و از بین رفتی چون خودت خواستی

تاریک ترین وقت.

این ساعته

که بعدش کم کم خورشید شروع می‌کنه به طلوع کردن.

تا کی باید منتظر تاریک ترین وقت زندگیم بمونم که بعدش نور و روشنایی رو ببینم؟

Fuck all.

I need drugs.

‌

من هر روز صبح که بیدار میشم:

وقتی توی دیلی های کوچیک وقت میگذرونم ، محتوای درون همه ی آدم ها ی چیز مشترکه: حسرت و درد گذشته، حس پوچی و سردرگم بودن تو حال و نگرانی و اضطراب برای آینده. همه ی ما ی وجه مشترک داریم، که اون هم همین احساسات کلیشه ایه. این احساسات به ظاهر کلیشه ای که تمام ما درحال تجربه اون هستیم ، درون خودش هزاران داستان منحصربفرد و نکته های خاص داره. شاید گذشته هردوی ما دردناک باشه و بابتش حسرت بخوریم،اما هر کدوم برای ی حادثه یا اتفاق خاص... شاید زمان حال برای هردومون سردرگم کننده و مه آلود باشه،اما هرکس توی مسیر خودش این احساسات رو تجربه می‌کنه. و درباره آینده،هیچ یک از ما نمیدونیم چه اتفاقی میوفته و این بخش ترسناک ماجراست. بخاطر همین زندگی ی مسابقه نیست که نگران باشی از بقیه عقب افتادی یا خوشحال باشی که از بقیه جلو افتادی. رها کن این افکار پوچ و احمقانه رو. همه ی ما غرق در زندگی کوچیک و پنهان خودمون هستیم. چرا میگم پنهان؟چون درکنار میلیارد ها انسان دیگه ی کره ی زمین ما شبیه برگی می‌مونیم که لابه لای بوته های توی جنگل انبوهی افتاده و از نظر ها پنهانه. بیخیال همه چی بیخیال که تا اینجا چیکار کردی چه اتفاقی افتاد این همه خودخوری قراره مارو به کجا برسونه؟تهش چی؟ بیاین فقط مردم رو فراموش کنیم و سعی کنیم خودمون رو که درون افکار بی‌پایان غرق شدیم نجات بدیم. از مردم چیزی درنمیاد.

یعنی از فکر کردن به زندگی مردم چیزی درنمیاد. نزارید حسرت گذشته جلوی پیشرفت تون تو آینده رو بگیره.

هیچ ربطی نداشت. ولی خب.