ینی تئوری موسیقی صفر
صرفا یاد گرفته بودم هرچی میذاشتن جلوم بفهمم چه نتیه و بزنم
بعضی وقتام یه چیزایی درمورد قطعه توضیح میدادا
ولی نه اونجوری که بخواد یاد بده
بعد دیگه چون خیلی بهم استرس میداد و فشار بهم میورد ( منظورم اینه که کیتو اولین سال تدریس ودینگ آو لاو میده به یه مبتدی) عوض کردم
دومین معلم پیانومم که اصن کنسل بود کلا):
خودم وسط قطعه میگفتم بنظرتون اینجا رو اشتباه نمیزنم ؟ تا کمر خم میشد چشاشم ریز میکرد میگفت آره آره برگرد ازاول
سومین معلم پیانوم اولین کسی بود که بابت تئوری موسیقی بولیم کرد
وقتی اسم گام آورد و عین بز زل زدم بهش عین چی جاجم کرد )):
الان دیگه پیش هر استادی میریم به مامانم میگم توروخدا نگو من n سال پیانو کار کردم چرا باورتون نمیشه من هیچی حالیم نیست بخاطر این رفتار شما😭
لیترالی معلمام پاس میدادن منو به همدیگه
من دقت کردم که چقد نسبت به استعدادها و تواناییای ادمای اطرافم حساسم
با خودم اصلا کاری ندارم ولی کافیه ببینم یه نفر یه استعداد خیلی واضحی داره و جدیش نمیگیره یا انکارش میکنه
و تا طرفو هل ندم به سمت اون مسیر ول کن نمیش-
ینی میشما ولی خب تو دلم همش اینطوریم که اگه بهم گوشمیدادی فلان طور میشد
و همش دنبال اینم که ارتباطاتی ایجاد کنم که طرف بیفته تو مسیر
مثلا انگار من فقط نقش کاشف دارم
بعدش دیگه به ادمایی که میتونن در اون زمینه کمکش کنن معرفیش میکنم
بعد که این جرقه هه زده شد دیگه خودم با خیال راحت میکشم کنار
و شاید بنظر بیاد فقط برا آدمای نزدیکم اینکارو میکنم ولی نه اتفاقا برعکس
ممکنه با یه آدم رندوم حرف بزنم و بعد از یکساعت اینطوریم که خب من بنظرم شما آرتیست خیلی خوبی میشی بیا یه نفر هست باهاش حرف بزن کمکت کنه
و اگه حاضر نشه اینکارو بکنه؟
روزها manipulateش میکنم💕
تا وقتی که خودش بیاد بهم بگه راستی اون قضیه ارتیسته بود گفتیا، میشه آیدیشو بهم بدی؟
And then i smirk