من دقت کردم که چقد نسبت به استعدادها و تواناییای ادمای اطرافم حساسم
با خودم اصلا کاری ندارم ولی کافیه ببینم یه نفر یه استعداد خیلی واضحی داره و جدیش نمیگیره یا انکارش میکنه
و تا طرفو هل ندم به سمت اون مسیر ول کن نمیش-
ینی میشما ولی خب تو دلم همش اینطوریم که اگه بهم گوشمیدادی فلان طور میشد
و همش دنبال اینم که ارتباطاتی ایجاد کنم که طرف بیفته تو مسیر
مثلا انگار من فقط نقش کاشف دارم
بعدش دیگه به ادمایی که میتونن در اون زمینه کمکش کنن معرفیش میکنم
بعد که این جرقه هه زده شد دیگه خودم با خیال راحت میکشم کنار
و شاید بنظر بیاد فقط برا آدمای نزدیکم اینکارو میکنم ولی نه اتفاقا برعکس
ممکنه با یه آدم رندوم حرف بزنم و بعد از یکساعت اینطوریم که خب من بنظرم شما آرتیست خیلی خوبی میشی بیا یه نفر هست باهاش حرف بزن کمکت کنه
و اگه حاضر نشه اینکارو بکنه؟
روزها manipulateش میکنم💕
تا وقتی که خودش بیاد بهم بگه راستی اون قضیه ارتیسته بود گفتیا، میشه آیدیشو بهم بدی؟
And then i smirk
Madam Marple
Literally me when i turn the lights off but i know im just fooling myself and I'll be spending the next 5352629 hours on my phone:
#Random
انقد مدرسه نرفتم فامیلی همکلاسیامو یادم رفته
داشتم برا دوستم یچیزیتعریف میکردم نمیدونستم از بین اون شصت تا هستی ای که تو کلاس داریم چطوری شخص مدنظرمو بهش بفهمونم