يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَا إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ

انا فتحنای خدا یعنی ابالفضل بی‌دست و فوق دست‌ها یعنی ابالفضل

هرکس گرفتار آمده آسوده باشد مشکل گشای درد ما یعنی ابالفضل ..

یا کاشف الکرب الحسین ما کلید است رمز قبولی دعا یعنی ابالفضل .‌.

دست ردش را ارمنی ها هم ندیدند با هرغریبه آشنا یعنی ابالفضل ..

بر شأن او کل شهیدان غبطه دارند بالا نشین اولیا یعنی ابالفضل ...

یاد قدیمی‌ها دوباره دم گرفتیم ،

علامه مجلسی رحمت‌الله علیه نقل می‌کنه :

لَمَّا رَأى وَحدَتَهُ أتىٰ أخاهُ و قالَ يا أخي هَل مِن رُخصَةٍ ؟!

ابالفضل که دید دیگه حسین کسی رو نداره ،

دیگه حسین تنها شده ...