حقیقتش رفقا ، روحیهٔ بلاگری ندارم ؛ سخته برام .. حالا سعی می‌کنم عکس بگیرم ، فیلم بگیرم اما فرستادنش باز خودش سخته ..

شای عراقی ☕️ مای بارد .. ممکن نیست یاد اربعین نیوفتی ..

حال و هوای مسجد کوفه ، طریق‌العلماییه .. 🌴

دیدن خانوادهٔ شهید توی مسجد کوفه ، غافل‌گیرکننده و پر از حس خوب بود .. ازمون قول گرفتن بعد از سفر بریم خونه‌شون

اولین لحظه‌ای که چشمم به گنبد حضرت امیر افتاد .. تا حالا پشت بام نجف نرفته بودم ، عجب جایی بود .. 💛 صدای حاج محمود و ناله‌های مردم فضا رو قشنگ‌تر و خاص‌تر می‌کرد .. شب اول قدرمون ، در این مکان خاص به سر شد ..

بعد از مراسم رفتیم و یکم دور حرم قدم زدیم ؛ جاهایی رو دیدم که هیچ وقت نرفته بودم .. چقدر حرم حضرت بزرگ و قشنگه .. ( ولی هیچ جا ایوون طلا نمیشه ،،، )

شب قبل سفر بدون اینکه علتش رو متوجه بشم تمام بدنم مبتلا به این مرض شده بود و برای اینکه توی سفر اذیت نکنه رفتم درمانگاه و دو تا آمپول به ما تزریق شد ! 💉 که به شدت خواب‌آور بودن و من تا شب مدام خوابم میومد و داشتم می‌مردم از خواب‌آلودگی .. یعنی اثرش جز اثر چند ساعته و خواب ، چیز دیگه‌ای نبود .. یک ساعت به اذان صبح مونده بود که دوباره اوج گرفت و کهیر تمام دستم رو گرفته بود .. منم لج کرده بودم باهاش و نمی‌خاروندمش :) مجبور شدم قرص بخورم تا بهتر بشم و الحمدلله بعد نیم ساعت چهل دقیقه اثر کرد ..