ادما انقد محکوم به زندگی کردنن که شبا داغون و شکست خورده میخوابن، صبحا دوباره بالاجبار پامیشن زندگی میکنن.
هرنوعی شرمنده شدن جلوی خانواده انقد سنگینه که میتونه ادمو واسه یه مدت طولانی تو افسردگی و فروپاشی روانی نگه داره.
من بشدت ادمی ام که هر روز یه دیویست سیصد باری از وقتی چشامو باز میکنم میخورم به در و دیوار و میز و ستونو صندلی و زمین و اسمون ولی بازم نمیدونم چرا انقد دست و پام درد میکن_