+چالش بزارینن -من فوبیای چالش گذاشتن دارم چون نه حافظشو دارم نه قدرت مسئولیت پذیریشو

+چنل آرت داری؟ آرت میکشی؟ -بیا بیخیال جواب این سوال بشیم

+اینجا حسش مثل اینه که خونه ات توی یه دهکده کوچیک ، بالای تپه باشه و توی یه شب زمستونی سرد پر از برف (تا جایی که وقتی راه میری به روی زانوهات برسه) راه بری به سمت خونه، یه نفر هم تمام مسیر همراهته و باهم بدون حرف زدن حرکت می‌کنید، بدون اینکه نیاز به حرفی باشه همدیگه رو درک کنید. و وقتی که به خونه می‌رسی از قبل چایی گرم و آماده باشه و با خودت بگی که "بالاخره .. هیچ جا خونه‌ی خود آدم نمی‌شه." و می‌دونی؟ راحته اما یکم هم ساکت و سرده(in a good way) -فداتشم ممنون توصیف خیلی قشنگی بود😭

حال ندارم فعالیت پیدا کنم