بسم الله الرحمن الرحیم .

محفلِ مون رو شروع میکنیم ؛

اجازه بدید اول با چند تا سوال شروع کنیم : چرا ما اینطوری هستیم ؟ برای چی از چیزی که براش آفریده شدیم انقدر فاصله گرفتیم ؟ حواسمون هست ؟ اصلا برای چی اومدیم ؟

برای چی خوشحال و برای چی ناراحت میشیم ؟ ربطی به آفریده شدنمون داره ؟

بزارید با یک مثال براتون روشن کنم : حرم امام رضا رو تصور کنید ؛ بعضیا دنبال رازو نیاز و عبادت و صحبت با امام هستن ولی بعضیا سرشون تو گوشیِ و اصلا حواسشون نیست کجا اومدن . دنیا حریم خداست ! ما تو حریم خدا نشستیم ، ولی حالا ببنید شما سرتون تو گوشیِ و حواس پرتی یا اینکه رازو نیاز و عبادت ؟

ما برای بازی به این دنیا نیومدیم یه هدفی بوده !

حالا از خودتون بپرسید : چه مقدار از عمرمون رو صرف چیزی کردیم که به خاطرش به دنیا اومدیم ؟؟

به قدری از خدا دور شدیم که سوال خیلیامون اینه : چی کار کنم به یاد خدا باشم !؟

دنیا واقعا برای ما جدی شده ! نظر مردم برای ما مهم شده ! به همون اندازه ای که دنیا برامون مهم شده خدا تو زندگیامون کم اهمیت شده .

خیلی از کارامون رنگ خدایی ندارن !

سکوتمون ، عصبانیتمون ، خوشحالیمون ، ناراحتیمون !

خلاصه کلا این که : خیلی وقتا ما تو کارامون اصلا توجهی نداریم به این که اماممون چه حسی داره یا خدا چه نگاهی به ما داره .