از پنجره‌ی قطار به دوردست‌ها خیره می‌شوم، زمین زیر نور عصرگاهی می‌درخشد، دشت‌ها آرام نفس می‌کشند، رودها در مسیرشان می‌لغزند، کوه‌ها در افق استوار و خاموش ایستاده‌اند، هر ایستگاه مکثی کوتاه در ترانه‌ی سفر است، هر درخت دستی‌ست که به آسمان سلام می‌دهد، هر خانه‌ی کوچک کنار ریل نشانی از زندگی‌ست که ادامه دارد، قطار پیش می‌رود، و من در میان این حرکت بی‌پایان احساس می‌کنم جهان هر لحظه تازه‌تر می‌شود، مثل نسیمی که هر بار بوی دیگری با خود می‌آورد.

جالببب بود

نمیشه من به جای حافظ جوابشون بدم؟ 😔😂

مثلا قرار بود دیگه شعر نگم:/

ولی زیبایی ماه🛐

شعر جدیدم رو بزارم؟ 👈👉

دلی دارم که از جانم فزون است به هر زخمش، نوایی در درون است مگو خاموش، که این آتش نهان است ز شوقِ سوختن، خود واژگون است _لارا

وقتی نویسنده ها میگن نیشخند زد یعنی اینننن💔 𝐣σ𝐈Ň 📔 ↳@lara_book

منظورشون اینه: 😏😏😏

عالیه 5 ساعت