دیگر انسان‌ها برایم اهمیتی ندارند،چون در سکوت ذهن خویش، جهانی ساخته‌ام که هیچ دستی به آن نمی‌رسد.آنجا، اندیشه‌هایم چون پرندگان آزاد، بی‌پروا بر آسمان خیال پرواز می‌کنند و من، تنها تماشاگر رهایی خویشم، بی‌نیاز از نگاه و داوری دیگران.
گاهی آن‌قدر در نبودنِ هم ریشه می‌زنیم،که وقتی دوباره برمی‌گردیم، می‌فهمیم جایمان مدت‌هاست با سکوت پر شده است.