کوییک سیلور؛
اوایلش راستش یه‌کم برام سخت بود با داستان ارتباط بگیرم. حس می‌کردم خیلی کند پیش می‌ره و نمی‌دونستم واقعاً میخوام ادامه‌ش بدم یا نه. ولی کم‌کم، بی‌سر و صدا، جذبش شدم. هرچی جلوتر می‌رفتم، بیشتر دلم می‌خواست بدونم تهش چی میشه.پایانش؟ واقعاً عجیب و باحال بود. از اون پایان‌هایی که نه زورکیه، نه نصفه‌کاره. کامل بود، قشنگ تموم شد، بدون اینکه حس کنی باید حتماً بری دنبال جلد بعد. برعکس خیلی از کتابا که آخرش آدمو تو هوا نگه می‌دارن، این یکی یه جور خوبی تموم شد.تنها چیزی که اذیتم کرد، این بود که یه جاهایی زیادی کش‌دار شده بود. به نظرم می‌شد تو ۵۰۰ صفحه جمعش کرد، بدون اینکه چیزی از دست بره. جالب اینجاست که آخرای داستان یهو سرعتش زیاد میشه، همه‌چی پشت سر هم اتفاق می‌افته، و این تغییر ریتم یه‌جورایی هیجان‌انگیز بود.
در کل، با اینکه شاید همه خوششون نیاد، ولی من واقعاً از خوندنش لذت بردم. مخصوصاً اون پایانش... هنوز تو ذهنمه.
📪 پیام جدید
https://eitaa.com/86537080/3952
چه کتابیه؟
#دایگو
نقاب داران جوان
الان دیگه فک نکنم چاپ بشه یا به سختی پیدا میشه
از سختی های کانالدار بودن اینه که 90 درصد کتاب هایی که میخوام بخونم یا درحال خوندنشون هستم رو اسپویل میشم
گفته بودم میخوام بگم چرا با بی ال و جی ال مخالفم و این دلیلشه:
برای من بی‌ال و جی‌ال هیچ‌وقت معنای عشق واقعی نداشتن. بیشتر شبیه یک تصویر تحریف‌شده‌ان، چیزی که از پاکی و حقیقت عشق دور شده. عشق وقتی زیباست که انسانی باشه، ریشه در صداقت و فطرت داشته باشه، نه اینکه به شکل‌های مصنوعی و غیرطبیعی نمایش داده بشه. این ژانرها اغلب عشق رو به یک بازی یا فانتزی سطحی تبدیل می‌کنن، و همین باعث میشه حس کنم عشق رو آلوده می‌کنن. من دنبال عشقی هستم که نور داشته باشه، پاکی، و پیوندی که روح آدم‌ها رو به هم وصل کنه؛ نه عشقی که فقط ظاهر یا هیجان لحظه‌ای باشه. برای همین بی‌ال و جی‌ال رو عشق کثیف می‌دونم، چون حقیقت و عمق انسانی رو قربانی یک تصویر فانتزی می‌کنن.