🔴 اغتشاشات اخیر ، فقط محصول دستِ آتش زنان نبود؛ بلکه محصول چشمِ تماشاگران هم بود در بررسی اغتشاشات اخیر، ساده‌ سازیِ ماجرا بزرگ‌ترین خطاست. این‌که همه تقصیرها را تنها بر گردن اغتشاشگرانِ آتش‌زن بیندازیم، گرچه بخشی از حقیقت را می‌گوید، اما همه حقیقت نیست. تاریخ، جامعه‌شناسی و حتی معارف دینی و قرآنی به ما می‌آموزند که هیچ فاجعه‌ای تنها با یک عامل شکل نمی‌گیرد؛ فاجعه زمانی متولد می‌شود که فاعلِ شر در کنار تماشاگرِ خاموش قرار بگیرد. در این حوادث، میلیاردها تومان از اموال عمومی و خصوصی به آتش کشیده شد؛ حوزه‌های علمیه‌ای که مأمن علم و اخلاق بودند، سوختند؛ خانه‌هایی که حاصل یک عمر رنج و کار مردم بود، ویران شد. اما پرسش کلیدی این است که : آیا همه این‌ها فقط کار چند اغتشاشگر بود؟ پاسخ صادقانه این است : نه. سکوت، همیشه بی‌طرفی نیست در هر جامعه‌ای، وقتی ظلم، تخریب و جنایت در برابر چشم‌ها رخ می‌دهد، سه گروه شکل می‌گیرند : 1_ عاملان مستقیم (اغتشاشگران) 2_ مدافعان و مانعان (کسانی که ایستادند، روشنگری کردند یا هزینه دادند) 3_ تماشاگران خاموش تجربه‌های تلخ تاریخی نشان می‌دهد که اگر گروه سوم نبود، گروه اول هرگز تا این اندازه پیش نمی‌رفت. اغتشاشگر، وقتی جسور می‌شود که ببیند جمعیت کثیری نگاه می‌کند اما واکنش ندارد؛ فیلم می‌گیرد اما فریاد نمی‌زند؛ تحلیل می‌خواند اما موضع نمی‌گیرد. در منطق قرآن، سکوت در برابر منکر نوعی مشارکت غیرمستقیم در آن است؛ نه به اندازه عامل، اما به اندازه‌ای که وجدان را مسئول می‌کند. آن‌جا که می‌فرماید چرا عالمان بنی‌اسرائیل مردم را از منکر بازنمی‌داشتند، دقیقا انگشت اتهام را به سوی سکوت نخبگانی و اجتماعی می‌گیرد، نه فقط فاعلان گناه. ■ تماشاگران چگونه مقصر می‌شوند؟ نه با بنزین، نه با کبریت؛ بلکه با بی‌تفاوتی. کسی که تخریب را دید و گفت : به من چه . کسی که آتش‌زدن خانه‌ها و... و.... را دید و گفت : بگذار هرچه می‌خواهد بشود. کسی که هتک حرمت قرآن و مساجد و حوزه‌های علمیه را دید و گفت : حالا یک عده طلبه‌ آخوند اند دیگر. این‌ها شاید آتش نزدند، اما فضای آتش‌زدن را امن کردند. اغتشاش، بدون پشت‌ صحنه روانیِ بی‌تفاوتی عمومی ، دوام نمی‌آورد. ■ سهم خواصِ ساکت، سنگین‌تر است. در این میان، مسئولیت خواص اهل رسانه، اهل قلم، اهل منبر، اهل دانشگاه و اهل کانالهای مجازی محلی و.... سنگین‌تر است. وقتی کسی که قدرت تبیین دارد، ابهام را انتخاب می‌کند؛ وقتی کسی که می‌تواند مرز اعتراض و اغتشاش را روشن کند، عامدانه همه چیز را خاکستری نشان می‌دهد؛ وقتی کسی که باید جلوی دروغ بایستد، برای محبوبیت، سکوت می‌کند؛ او فقط تماشاگر نیست؛ او تسهیل‌کننده اغتشاش است. ■ جامعه‌ای که مسئولیت جمعی را فراموش کند ، به عبارتی جامعه‌ای که هر کس فقط به نجات خود فکر کند، دیر یا زود همه‌چیزش می‌سوزد؛ امروز خانه همسایه، فردا خانه خودت؛ امروز حوزه علمیه، فردا مدرسه فرزندت؛ امروز اموال عمومی، فردا امنیت شخصی. اغتشاش، اگر مهار نشود، مرز نمی‌شناسد؛ و سکوت، بدترین نوع مهار نشدن است. ✅ در اغتشاشات اخیر، اغتشاشگران مجرم‌اند و باید پاسخگو باشند؛ این تردیدی ندارد. اما جامعه‌ای که تماشاگر بودن و بدتر محافظه کاری را فضیلت بداند، جامعه‌ای که بی‌طرفی در برابر ظلم را عقلانیت جا بزند، جامعه‌ای که از هزینه دادن برای حق و حقیقت بترسد، دوباره و دوباره، همین صحنه‌ها را خواهد دید. درس بزرگ این حوادث آن است که : شر، فقط با دستِ بدکاران پیش نمی‌رود؛ با سکوتِ خوبان هم رشد می‌کند. اگر این درس را نیاموزیم، خسارت‌های بعدی، دیگر فقط مالی نخواهد بود؛ خسارتِ وجدان، خسارتِ اعتماد و خسارتِ آینده خواهد بود. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7363

🔴 غمنامه سترگ هجده روز است که در بی‌خبریِ مطلق می‌سوزیم؛ هجده روزِ سنگین، کش‌دار و فرساینده. اغتشاشات آمد، خانه‌هایمان آسیب دید، سقف امن‌مان فرو ریخت و ما ماندیم و آوارگی؛ ماندیم و خانواده‌هایی که شب را با اضطراب صبح می‌کنند و صبح را با ترسِ شب. در این روزها، آن‌که رفیق نامیده می‌شد، آن‌که دم از همراهی می‌زد، آن‌که در روزهای آرامش با لبخند و تعارف چاکرم، بله قربان می‌گفت، ناگهان ناپدید شد. مسئولین دولتی و حوزوی هم، گویا در تقویم‌شان جایی برای رنج ما ندارند؛ انگار مصیبت، اگر رسانه‌ای نشود، اگر پر سر و صدا نباشد، اصلاً وجود خارجی ندارد. در روزهای خوشی، همه بلدند بیایند، عکس بگیرند، وعده بدهند، اظهار همدردیِ تشریفاتی کنند؛ اما در سختی‌ها، در بی‌خانمانی، در زمانی که توان‌مان تحلیل رفته و امیدمان لب پرتگاه است، هیچ خبرِ استعجالی نیست، هیچ پیگیری فوری نیست، هیچ دستی برای گرفتن نیست. ما آواره شدیم، اما انگار درد آوارگی فقط برای خودمان واقعی است. سکوت‌ها بلندتر از هر فریادی ما را خفه می‌کند. این غمنامه نه از سر گلایه شخصی، که فریاد یک واقعیت تلخ است: وفاداری‌ها موسمی است، همراهی‌ها تا روز راحتی دوام دارد، و وقتی نوبت امتحان می‌رسد، بسیاری غایب‌اند. هجده روز گذشته است؛ اما برای ما، هر روزش به اندازه یک سال گذشته….. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7364

🔴 اعتراض حق مردم است و نشانه‌ی زنده بودن جامعه؛ اما اغتشاش، تخریبِ امنیت و بازی در زمین دشمن است. ریشه ناآرامی‌ها را باید در بی‌عدالتی، ضعف گفت‌وگو، فشار معیشتی و جنگ رسانه‌ای دید؛ راه‌حل هم روشن است : 🔹 صداقت و پاسخ‌گویی مسئولان 🔹 مطالبه‌گری عاقلانه مردم 🔹 تبیین به‌موقع نخبگان. امنیت، قربانی هیجان نمی‌شود. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7365

🔴 ناله‌ی مردم، قصور مسئولان، و حقیقتی که نباید پنهان بماند امروز دیگر گرانی خبر نیست؛ گرانی زندگیِ روزمره‌ی مردم شده است. وقتی دلار به مرزهای نگران‌کننده می‌رسد، وقتی طلا در چند روز رکورد پشت رکورد می‌زند، وقتی اقلام ضروری خانوار در یک هفته بیش از ۵۰ درصد گران می‌شود، و وقتی بازارها به نشانه اعتراض تعطیل می‌شوند، دیگر نمی‌شود گفت همه‌ چیز تحت کنترل است. قصور دولت پزشکیان در کنترل بازار، انکارشدنی نیست. دولتی که با شعار معیشت مردم آمد، امروز باید پاسخ بدهد که چرا: نظارت مؤثر بر بازار عملا تعطیل است تصمیم‌های اقتصادی یا دیر گرفته می‌شود یا متناقض مردم هیچ افق روشنی پیش روی خود نمی‌بینند از همه مهم‌تر اینکه همین کشور ما، همین چند روز پیش، هزینه‌های سنگین امنیتی و مالی را به‌خاطر اغتشاش‌ها پرداخت کرد؛ خون‌هایی ریخته شد، اموال عمومی آسیب دید، فشار مضاعف بر اقتصاد آمد. سؤال اینجاست : آیا دولت نباید در چنین شرایطی، با مدیریت قوی‌تر و آرامش‌بخش‌تر، جلوی التهاب بازار را می‌گرفت؟ اما انصاف هم شرط است. بخشی از افزایش قیمت طلا، ریشه در افزایش جهانی قیمت طلا دارد؛ بحران‌های بین‌المللی، جنگ‌ ها و نا اطمینانی اقتصاد جهانی، همه در این موضوع دخیل‌اند. این واقعیت را نمی‌شود نادیده گرفت. نکته مهم‌تر، رفتار خودِ ما مردم است. وقتی هجوم هیجانی برای خرید طلا و ارز شکل می‌گیرد، وقتی هرکس فقط به نجات فردی و جیب خود فکر می‌کند، ناخواسته آتش گرانی را تندتر می‌کنیم. امروز، هم دولت مقصر است در بی‌ برنامگی و ضعف مدیریت و هم جامعه نیازمند عقلانیت، صبر و پرهیز از رفتارهای هیجانی است. ما می‌نویسیم، فریاد می‌زنیم و مطالبه می‌کنیم نه از سر دشمنی، بلکه از سر درد. ما هم جزو همین مردمیم ؛ نه سرمایه‌ داریم، نه دلال، ما هم ناله‌ مان درآمده و این ناله، حقِ مشروع مردمی‌ است که زیر بار فشار اقتصادی خم شده‌اند. خدایا، خودت به این ملت صبر بده و به مسئولانش عقل، جرأت و صداقت. ✍️ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7367

❓مرز اعتراض کجاست و آشوب از کجا آغاز می‌شود؟ پاسخ، در اقتدار عقلانی دستگاه قضاست. بخوانید و قضاوت کنید 👇👇 🔰 مرکز پاسخ به شبهات | حوزه علمیه علوی هیدج 👇 🆔 eitaa.com/Shobahat_Hozeh_Hidaj/188

😭😭😭😔😔😔

🔴 وقتی اولویت‌ها در دولت پزشکیان جابه‌جا می‌شوند….. اگر صدور گواهینامه موتورسواری زنان مسئله‌ زن ایرانی است، پس لابد تورمِ فرساینده، ناامنی شغلی، کاهش کرامت مادری، فشار معیشتی بر زنان سرپرست خانوار، اضطراب آینده، و تضعیف نهاد خانواده ، همه حل شده‌اند و فقط #ویراژ_موتور باقی مانده است. سؤال ساده اما جدی حقیر از دولت جناب مستطاب پزشکیان این است : آیا مسئله زن ایرانی و اولویت اول آنها ، موتور سواری است یا معیشت، امنیت، هویت و کرامت؟ جناب آقای پزشکیان؛ زن ایرانی مسئله‌اش حرکت نیست، مسئله‌اش جهت حرکت جامعه است. کرامت زن با گاز دادن روی آسفالت تأمین نمی‌شود؛ با امنیت روانی، احترام اجتماعی، عدالت اقتصادی و نقش‌آفرینی متناسب با شأن انسانی معنا پیدا می‌کند. از زاویه عقلانیت اجرایی هم سؤال پابرجاست : آیا تلفات جانی موتورسواری مردان در کشور کم بوده که اکنون باید دامنه خطر را گسترش داد؟ آیا آمار تصادفات، نقص عضو و مرگ‌های خاموش، هشدار نمی‌دهد که راه‌حل ما توسعه خطر نیست، بلکه کاهش آن است؟ این‌که هر مطالبه‌ای را ذیل حقوق زنان بسته‌بندی کنیم، نه دفاع از زن است و نه خدمت به او ؛ بلکه تقلیل جایگاه زن ایرانی به یک مطالبه حاشیه‌ای و نمایشی است. زن ایرانی پیش از آن‌که گواهینامه موتور بخواهد، امنیت شغلی، احترام فرهنگی، آرامش خانوادگی و دیده‌شدن عقل و نقش اجتماعی‌اش را می‌خواهد. اگر واقعا دغدغه زن وجود دارد، سؤال این نیست که زن هم موتور سوار بشود یا نه؟ سؤال این است که زن در این جامعه چقدر آرام، محترم، مؤثر و امن زندگی می‌کند؟ کرامت زن ، نه با کلاه ایمنی، نه با ویراژ، بلکه با عقلانیت سیاست‌گذاری و اولویت‌ شناسی درست حفظ می‌شود. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7371

🔴 عذابٌ فوق العذاب ؛ قانون ثابت تاریخ از فرعون تا ترامپ قرآن در آیه ۸۸ سوره نحل، پرده از یک قاعده تمدنی برمی‌دارد، نه یک تهدید احساسی و نه صرفا گزارشی اخروی ، آنجا که می فرماید : الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ زِدْنَاهُمْ عَذَابًا فَوْقَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوا يُفْسِدُونَ در منطق قرآن، کفر به‌ تنهایی پایان ماجرا نیست؛ بسیاری کافرند و در دایره گفت‌وگو قرار می‌گیرند. آن‌چه خط قرمز می‌شود، کفرِ فعال، سازمان‌ یافته و مفسدانه است؛ کفرِی که فقط باور نیست، پروژه است. پروژه‌ای برای بستن راه خدا، تحریف حقیقت، خاموش‌ کردن نور، و آلوده‌ کردن جامعه. اینجاست که عذاب، تکثیر می‌شود : نه یک عذاب، بلکه عذابٌ فوق العذاب. ■ فرعون؛ اولین معمار صدّ عن سبیل‌الله یعنی بازداشتن از راه خداست. فرعون فقط منکر خدا نبود؛ او الهه‌ سازی از قدرت کرد، و با ابزار رسانه، اقتصاد و ارعاب، راه خدا را بست : _ أنا ربکم الأعلی یعنی تحریف توحید. _ کشتار نوزادان یعنی مهندسی جمعیت. _ استضعاف بنی‌اسرائیل یعنی برده‌سازی تمدنی. لذا فرعون نمونه کلاسیک کفر به اضافه صدّ به اضافه فساد است؛ و نتیجه؟ غرق‌شدن فقط یک حادثه نبود؛ فروپاشی یک گفتمان بود. ■ آمریکا و ترامپ؛ فرعونِ کراوات‌ زده است لذا ترامپ یک فرد نیست؛ نماد یک تمدن خود خداپندار است. تمدنی که : با تحریم، نان را ابزار فشار می‌کند با رسانه، دروغ را نُرم می‌سازد با جنگ نرم، ایمان را مسخره می‌کند و با جنگ سخت، مسجد و کودک را یکسان می‌بیند. آمریکا دقیقا مصداق صدّ عن سبیل‌الله است؛ نه فقط در ایران، بلکه در فلسطین، یمن، عراق و هر جا که نه شنیده است. تحریم دارو، تحریف حقیقت، حمایت از نسل‌کشی؛ این‌ها فساد سیستماتیک است، نه اختلاف سیاسی. و قرآن می‌گوید : وقتی فساد، پروژه شد، عذاب هم تصاعدی می‌شود. ■ اما خطرناک‌تر از فرعون و ترامپ، کسی است که بی‌آنکه فرعون باشد، برای او کار می‌کند. آن‌که : قرآن را می‌سوزاند به نام آزادی ، مسجد را آتش می‌زند به نام اعتراض ، امام‌زاده را تخریب می‌کند به نام خشم. این دیگر اعتراض نیست؛ قطعِ ریشه معناست. این همان صدّ عن سبیل‌الله است؛ حتی اگر فاعلش نفهمد. قرآن با کسی که نمی‌فهمد، گفت‌وگو می‌کند؛ اما با کسی که راه را می‌بندد، هشدار می‌دهد. و این هشدار، عقلانی است نه احساسی : جامعه‌ای که نمادهای قدسی‌اش بسوزد، خیلی زود امنیت، اخلاق و انسانیتش هم می‌سوزد. ■ این آیه خشن نیست؛ واقع‌گراست. قرآن می‌گوید : فساد، هزینه دارد. انسداد حقیقت، بی‌پاسخ نمی‌ماند و بازی با ایمان مردم، بی‌تاوان نیست. عذابِ مضاعف، نتیجه طبیعیِ فسادِ مضاعف است. همان‌قدر عقلانی که سقوط یک تمدن فاسد. ✅ بنابر این ، از نیل تا نیویورک، از کاخ فرعون تا کاخ سفید، و از اتاق فکر دشمن تا دست جوان فریب‌ خورده‌ای که قرآن را آتش می‌زند؛ قانون یکی است : هرکس فقط گمراه شود، قابل نجات است؛ اما هرکس راه را ببندد، جامعه را بسوزاند، و فساد را ترویج کند، با عذابٌ فوق العذاب روبه‌رو می‌شود؛ چه در تاریخ، چه در وجدان، و چه در آخرت. این، تهدید نیست؛ سنت الهی است. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7372

🔴 هشدار تاریخ‌ ساز رهبر انقلاب ، معادلات منطقه را تغییر می‌دهد #سخنرانی_کوتاه_سیاسی 🎤 موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7373

🔴 دوست‌ هراسی و دشمن‌ دوستی؛ سم مهلک رسانه‌های روشنفکری و غرب گرایان کشور ما اگر امروز به جای ترامپ ، پوتین یا شی جینگ پینگ علیه ایران تهدید می‌کردند، تحریم می‌کردند، یا ناو می‌فرستادند، فضای رسانه‌ای روشنفکری و غرب گرایی کشور چه می‌شد؟ پاسخ روشن است : این جماعت نه تنها واکنش‌ هایشان بر اساس منافع ملی و تحلیل واقع‌ بینانه نبود، بلکه اساسا تصویر ذهنی‌ شان از جهان به دوست‌ هراسی و دشمن‌ دوستی آلوده است. در واقع، این رسانه‌ها و روشنفکر نماها، در هر نوع رویارویی بین‌المللی، از غرب‌ هراسی یا شرق‌ هراسی نمی‌گذرند؛ یکبار روس را دشمن می‌کنند، بار دیگر چین را. این همان مکانیسم روانشناختی و رسانه‌ای است که ایران اسلامی را در یک چرخه بی‌پایان ناتوانی و تحلیل‌ ناپذیری گرفتار می‌کند. به جای اینکه نگاه تحلیلی و واقع‌ گرایانه داشته باشند، دائما درگیر هراس و نماد سازی رسانه‌ای می‌شوند. اما چرا طبقه مذهبی و متدینین《 که عمق تاریخی، فرهنگی و اجتماعی بالاتری دارد 》 نه قدرت هژمون‌ سازی دارد و نه توان شکستن هژمونی مقابل خود را؟ جواب ساده است اما تلخ : 1_ عدم حضور فعال رسانه‌ای علمی و هوشمندانه : جریان مذهبی هنوز نتوانسته یک شبکه رسانه‌ای توانمند بسازد که بتواند روایت واقع‌ بینانه و مبتنی بر عقل و استدلال را جایگزین هیاهو و ترس‌ پراکنی کند. 2_ فقر تحلیل انتقادی در خود طبقه مذهبی : جریان مذهبی اغلب در مواجهه با تحریف رسانه‌ای و شبه‌روشنفکری، واکنش‌های احساسی و واکنشی دارد، نه تحلیل مبتنی بر استدلال و جدال احسن. 3_ اشاعه نگاه صفر و یک : روشنفکر نمایان به مدد رسانه‌های فراگیر، با دوگانه‌ سازی‌های دوست / دشمن ، شرق / غرب ، خوب / بد فضای اجتماعی کشور را تحت کنترل دارند؛ طبقه مذهبی و حزب اللهی کشور ما هنوز نتوانسته یک روایت هژمونیک اما عقلانی بسازد که این دو قطبی‌های ایجاد شده توسط روشنفکران و غرب گراها را به تیز نقد بکشد. به عبارت دیگر ، ایران اسلامی امروز درگیر یک بازی رسانه‌ای و روانی است که هدفش نه تحلیل واقعیت ، بلکه کنترل ادراک و خلق هراس از دشمن است. هر حادثه‌ای 《 چه تحریم ترامپ، چه تهدید پوتین یا شی جینگ پینگ 》 صرفا یک فرصت برای نمایش تئاتر هراس و دشمن‌ سازی می‌شود، و در این میان، جریان مذهبی همچنان تماشاگر است، نه بازیگر تعیین‌کننده. و اینجاست که نقطه قوت و نقطه ضعف ایران ما مشخص می‌شود : نقطه قوت : ظرفیت تاریخی، مذهبی و اجتماعی ایران برای ایجاد روایت هژمونیک عقلانی وجود دارد. نقطه ضعف : فقدان شبکه رسانه‌ای هوشمند و فقدان بهره‌گیری از عقلانیت تحلیلی در مقابله با جریان روشنفکری و غرب گرایی کور . ✅ پس بنابراین ایران گرفتار مکانیسم روانی و رسانه‌ای شبه روشنفکری است که بر پایه هراس و قطبی‌ سازی بنا شده و طبقه مذهبی هنوز در آن قدرت روایت‌ سازی و تحلیل فعالانه ندارد. تا زمانی که طبقه مذهبی نتواند یک روایت عقلانی، تحلیلی و مبتنی بر جدال احسن بسازد، نه می‌تواند هژمون شود و نه می‌تواند هژمونی مقابل را بشکند. در یک کلام : شرق‌ هراسی و روس‌ هراسی و دوست‌ هراسی، محصول بی‌ پایگی رسانه‌ای است؛ و شکست ما در فضای رسانه ، محصول همان ضعف روایت‌ گری عقلانی و بصیرت افزایی لازم است که باید پر حرارت، توفنده و علمی باشد تا میخ‌ کوب‌ کننده عمل کند. تا ولوم صدای غرب گراها را کمتر نماید. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/7374

🔴 انقلابیون ۵۷ در خط مقدم بودند؛ بهشتی، مطهری، باهنر، رجایی و سید علی خامنه‌ای #می‌آمدند و مردم را هم با خود می‌آوردند امروز اما فراری‌هایی مثل رضا پهلوی از آن‌سوی مرزها فرمان #بروید می‌دهند!! آهای جوان فریب خورده : فرمانده واقعی نمی‌گوید بروید؛ می‌گوید #بیایید و خودش جلوتر می‌ایستد. ✍ موسی آقایاری 🆔 https://eitaa.com/Myidea/7376