توصیف حال من دقیقا همون جاست که شاعر میگه: خسته‌ام نیست کسی حال مرا درک کند کاش شبی این روح،جسم مرا ترک کند....

شایدم تمومِ آدمایی که صبورن ، فقط مجبورن .

به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

عمیقا دلم میخواد فراموشی بگیرم هیچ کس و هیچ چیز یادم نیاد!

؟:)

راستشو بخواین تو زندگی یه جاهایی هست بعد کلی دوییدن یهو وایمیسی ، سرتو میندازی پایین و آروم میگی (دیگه زورم نمی‌رسه...) حقیقتا خیلیامون الان همونجاییم-!

باهم دعوا کنید قهر کنید بشینید حرفاتونو باهم بزنید باهم کنار بیایید آرامش همدیگه باشید کنار همدیگه بمونید این روزا دیگه کسی حوصله آشنایی با آدمای جدید نداره.

‏یه‌جایی آقای شاملو میگه: «من در بی‌حوصلگی‌هایم، با تو زندگی‌ها کرده‌ام» و چه شبایی که تو زندگیمون، حوصله هیچ‌ بنی‌بشری رو نداشتیم، ولی وسطِ همون بی‌حوصلگی، غرقِ فکر و خیالِ یه‌آدم‌ بودیم..!

‏می‌خندد؛ در حالی‌که در قلبش مجلس سوگواری‌‌ست :)

شبیه مِه شده بودی . نه میشد در آغوشت گرفت و نه آنسوی تو را دید .. تنها میشد در تو گم شد که شدم...

چشم ها؛مزارِ حرف های ناگفته‌اند .

تو برای من تصمیم نمیگیری چجوری بپوشم،چی گوش بدم،چجوری حرف بزنم،چجوری واکنش نشون بدم،چجوری مثل تو باشم. من خودمم و ترجیح میدم با روش خودم زندگی کنم.